De stichting van de Portugees-Joodse gemeente in Suriname heeft, blijkens de gegevens in het kerkelijk archief, waarschijnlijk in het jaar 5422 (1661-1662) plaats gehad. Toen de gemeente enkele jaren oud was, verkreeg de Hebreeuwse natie in Suriname van het Engelse koloniale gouvernement onder dagtekening van 17 augustus 1665 belangrijke privileges, die o.a. ook inhielden vergunning tot vrije oefening van godsdienst en tot het bouwen van 'places of worship and schools' op 'ten acres of land at Thorarica'. Met Thorarica is blijkbaar de divisie van die naam bedoeld, zoals de in 1671 gedrukte kaart

Inventaris verzameling kaarten Algemeen Rijksarchief, nummer toegang 4.VEL, inv.nr. 1666.

De kerkelijke gemeente, de Kahal Kados (Heilige Gemeente) zoals zij werd aangeduid, droeg de naam van 'Bechara ve Shalom' (B.V.S., Zegen en Vrede). Deze naam treffen wij o.a. aan in het fragment van een Askamoth-boek over de jaren 5442-5443 (inv.nr. 97), waaruit wij eveneens vernemen, dat de K.K.B.V.S. beschouwd werd als een 'filiaçao' van de Amsterdamse gemeente en van deze de gewoonten en gebruiken volgde. Het bestuur van de gemeente was opgedragen aan het college van de Senhores do Mahamad. Tot 1785 bestond dit college uit 4 parnassijns of Regenten en de Gabay (penningmeester).

De oud-leden van de Mahamad droegen de titel van adjunto: zij vormden met het College van de Mahamad de generale vergadering of Junta, aan welke voor bepaalde aangelegenheden het bestuur toekwam. Bijzonderheden over de bevoegdheid samenstelling enz. van het kerkbestuur zijn te vinden in de Reglementen of Askamoth. De oudste in het archief aangetroffen Askamoth zijn die van 1740, welke geboekt staan in het Recueil der Privilegiën (inv.nr. 94), daarna komen de Reglementen van 1748 en 1754.

Behalve als kerkelijk bestuurscollege fungeerde de Mahamad tevens als rechtbank voor kleine civiele zaken. Bij het Engelse privilege van 1665 was aan de Hebreeuwse natie voor kwesties tot een bedrag van tienduizend pond suiker een eigen rechtspraak toegestaan, uit te oefenen door 'Gedeputeerden van de Natie' (bij resolutie van het Hof van Politie van 30 november 1741 werd deze limiet gelijkgesteld aan vijfhonderd gulden. Hartsinck, Beschrijving van Guyana, II, 876 en Nassy, Histor-Proeve, I, 102 spreken van een limiet van zeshonderd gulden). Als gedeputeerden van de natie trad het College van de Mahamad op. De Askamoth van 1748 traktaat 39, art. 37 schreven voor, dat de Senhores do Mahamad 'como deputados' moesten vergaderen om recht te spreken in civiele zaken. In de Askamoth van 1754 is het artikel enigszins gewijzigd; het luidt thans, dat de Mahamad zal vergaderen 'com os deputados' en dat minstens vijf rechters voor het wijzen van een vonnis aanwezig moeten zijn (traktaat 39 art. 38).

Uit andere bepalingen blijkt dat de oud-leden of adjunctos waren aangewezen om met de leden van de Mahamad het nodige aantal 'Gedeputeerden der Natie' voltallig te maken.

De stichting van een gebedhuis te Paramaribo door enkele Hoogduitse Joden aldaar, waartoe zij in 1716 een erf aan de Keizerstraat kregen en het in 1724 door Mahamad en adjunctos genomen besluit tot separatie van de Hoogduitse natie gaven aanleiding tot geschillen, waarover de gouverneur bij schrijven van 9 maart 1729 de uitspraak van directeuren van de Sociëteit inriep; de kwestie werd beëindigd door de resolutie van directeuren van 6 januari 1734 en het contract van 5 januari 1735 bij hetwelk het gebedhuis Neve Shalom (Huis des Vredes) te Paramaribo aan de nieuw opgerichte Hoogduitse gemeente overging.

De Portugese Israëlieten gingen daarna een nieuw gebedhuis te Paramaribo bouwen, dat de naam kreeg van Sedek ve Shalom (S.V.S., Rechtvaardigheid en Vrede). Nadrukkelijk blijven de Askamoth vermelden dat er voor de Portugees-Joodse gemeente slechts één synagoge, die op de Savanne, zou bestaan, terwijl het gebouw te Paramaribo niet meer zou wezen dan een 'Caza de Oraçao'. Door de Junta werden in 1787 nieuwe Askamoth vastgesteld die, hoewel zij geen bekrachtiging kregen in het moederland, voortaan toch als reglement voor de gemeente zouden gelden.

De reglementering, in 1814 bij Organiek Besluit voor het Israëlitisch Kerkgenootschap in het Koninkrijk der Nederlanden vastgesteld, werd bij Koninklijk Besluit van 2 april 1825 nr. 149 toepasselijk verklaard voor de kerkorganisatie van de Israëlitische gemeenten in Nederlands West-Indië. Dit Koninklijk Besluit verklaarde tevens alle privileges aan de Israëlieten binnen de West-Indische volksplantingen verleend, voor afgeschaft. Na de bekendmaking er van in de kolonie Suriname bij gouverneurspublicatie van 20 juni 1825 (Gouvernementsblad van Suriname, 3) nam de rechtspraak van de Mahamad in kleine civiele zaken een einde. Door de beëindiging van de rechtspraak verviel voor de Mahamad, die al sinds lang gewoon was te Paramaribo te vergaderen, het voornaamste motief om voortaan nog op de Savanne bijeen te komen. In verband met het Koninklijk Besluit van 1825 en naar aanleiding van het Organiek Besluit van 1814 werd voor de Portugees-Israëlitische gemeente in Suriname de benaming vastgesteld van: Nederlandse Portugees-Israëlitische Hoofdsynagoge.

Het Koninklijk Besluit van 1825 gelastte in art. 5 het ontwerpen van kerkreglementen door de kerkbesturen van de Israëlitische gemeenten in West-Indië, ter opzending naar het moederland. Een concept-reglement voor de Nederlandse Portugees-Israëlitische Hoofdsynagoge in Suriname, in het jaar 1829 naar Nederland gezonden, verkreeg eerst de ministeriële goedkeuring in 1843. Het kerkbestuur in Suriname achtte dit reglement toen verouderd en ontwierp een nieuw, dat 20 maart 1845 door Parnassijns en ouderlingen werd vastgesteld. Het daarop in het moederland gewijzigde reglement, goedgekeurd door de ministers van Koloniën en voor de Zaken van de Hervormden Eredienst 20 augustus/7 september 1847, deed bezwaren rijzen bij het kerkbestuur in Suriname, zodat ook van dit reglement de invoering achterwege bleef.