De oorsprong van de familie Mirandolle ligt in Noord-Italië. Een zekere Francesco Picus (1250-1321) werd door keizer Lodewijk als keizerlijk vicarius te Modena aangesteld en werd heer van de stad Mirandola. Zijn nakomelingen - behalve heer van Mirandola, ook graaf van Concordia - onderscheidden zich in de 14e en 15e eeuw als condottieri aan de Italiaanse hoven. De familie bracht daarnaast geleerden voort, onder wie de filosoof en humanist Giovanni Pico della Mirandola.

In de eerste helft van de vijftiende eeuw stelde Scipione Pic de Mirandole, bijgenaamd "il Capitano" zich in dienst van koning Karel VII van Frankrijk. Hij raakte tijdens oorlogshandelingen gewond, kon niet naar Italië terugkeren en vestigde zich in Frankrijk. Koning Lodewijk XI verhief hem in 1451 tot seigneur van Blais uit dank voor de aan Frankrijk bewezen diensten. Met hem begon de Franse tak van de familie.

Zijn nakomelingen vervulden vooral rechterlijke en administratieve functies. Eén van hen, Jean Pic de Mirandolle de Blais, koninklijk rechter te Brouyère en Montréal, werd in 1680 van zijn functies ontheven omdat hij behoorde tot de "Religion prétendue réformée". Na de herroeping van het Edict van Nantes (1685) werden de protestanten heviger vervolgd dan tevoren en zochten dientengevolge veiliger streken op. Volgens de overlevering vluchtte ook Jean Pic de Mirandolle met zijn twaalfjarig zoontje Jean Pic; zijn vrouw bleef met de jongste twee kinderen in Frankrijk achter. Hij bereikte over zee de Nederlanden en tekende op 30 juli 1692 in de Waalse kerk te Rotterdam de "acte de recognoissance"

Inv. nr. 3.

De archivalia afkomstig van diens achterkleinzoon Charles François (1789-1841) vormen het voornaamste bestanddeel van het familiearchief. Deze had zich het gevestigd als advocaat toen zijn vaderlandse plicht hem riep bij het verdrijven van de Fransen in 1813. Hij onderscheidde zich op dappere wijze als 2e luitenant van de Oranje Garde onder leiding van Witte Tullingh.

Als gevolg van de bij de vrede van Parijs tot stand gebrachte overeenkomst, waarbij was bepaald dat Engeland de kolonie Suriname aan Nederland zou teruggeven, stak op 21 november 1815 een eskader in zee om Nederlandse troepen naar deze kolonie te transporteren. Op één van de fregatten bevond zich Charles François Mirandolle; hij was benoemd tot president van de rechtbank van kleine zaken in Suriname. Eenmaal in Suriname vervulde hij ook andere rechterlijke functies.

Inv. nr. 13.

Onder de Nederlandse plantersfamilies met wie hij omging was het gezin Van der Tuuk. Dit gezin, bestaande uit vader, moeder en tien kinderen, was in 1808 op avontuurlijke wijze in een roeibootje vanuit Nederland door het Continentale Stelsel ontkomen naar een Engels schip, dat hen naar Paramaribo had gebracht.

Inv. nr. 53.

Na het overlijden van zijn schoonvader in 1824 bestuurde Mirandolle enkele jaren de plantage. Ook na zijn terugkeer naar Nederland (1831) behield hij bemoeienis met de plantage. Het verklaart waarom zich in het archief van de familie Mirandolle ook veel stukken Van der Tuuk bevinden.