De documenttypen die in de Bijlagen het meest voorkomen, zijn die welke verband houden met de behandeling van wetsvoorstellen . Het betreft: Koninklijke boodschap: Elk wetsvoorstel ingediend door de regering is met een geleide brief, ondertekend door de Koning(in) aan de Tweede Kamer aangeboden. De Koninklijke boodschap heeft vrijwel altijd het ondernummer 1. Het vaste formulier van een Koninklijke boodschap luidt: "Wij bieden U hiernevens ter overweging aan een ontwerp van wet tot [naam van de wet]. De toelichtende memorie, die het wetsontwerp vergezelt, bevat de gronden waarop het rust. En hiermede bevelen Wij U in Godes heilige bescherming. ’s-Gravenhage, [datum] [ondertekening van de Koning(in)]". Tot september 1918, bij de intrede van het eerste vrouwelijke Kamerlid, had de Koninklijke boodschap de aanhef "Mijne Heeren!". En tot 1849 luidde de aanhef "Edel Mogende Heeren!". Ontwerp van wet (voorstel van wet): Bij bekrachtiging of goedkeuring van verdragen, overeenkomsten of regelingen is het verdrag, de overeenkomst of regeling als bijlage bij het wetsontwerp gevoegd, en wordt geacht deel uit te maken van het wetsvoorstel. Het ontwerp van wet (voorstel van wet) heeft meestal het ondernummer 2. Sinds de Grondwetsherziening van 1983 wordt gesproken van een "voorstel van wet". Daarvoor werden de begrippen "ontwerp van wet / wetsontwerp" en "voorstel van wet / wetsvoorstel" naast en door elkaar gebruikt, zij het dat een ontwerp van een of enkele Kamerleden vrijwel altijd een voorstel van wet werd genoemd. Memorie van toelichting, eventueel met bijlagen: Deze bijlagen kunnen bestaan uit lijsten, staten, overzichten, rapporten, kaarten, foto’s, memories, brieven, verslagen, notulen van vergaderingen, akten, statistieken. De memorie van toelichting heeft meestal het ondernummer 3. Voorlopig verslag, eventueel met een nota van een Kamerlid als bijlage: Het verslag is opgesteld door een commissie uit de Tweede Kamer en bevat de opmerkingen, bedenkingen en vragen van de leden van die commissie. Het komt vaak voor dat de commissie van voorbereiding geen aanleiding heeft tot het maken van opmerkingen of het stellen van vragen. Een verslag, dat slechts een dergelijk mededeling bevat, wordt een blanco eindverslag genoemd. Memorie van antwoord, eventueel met bijlagen: De memorie bevat de antwoorden van de regering, vertegenwoordigd door een of meer ministers, op de vragen door en bedenkingen van de kamercommissie. Deze bijlagen kunnen uit dezelfde soort documenten bestaan als gevoegd bij een memorie van toelichting. Verslag: De kamercommissie heeft met het uitbrengen van het verslag te kennen gegeven dat het wetsvoorstel voldoende is voorbereid en ingebracht kan worden voor openbare behandeling in een plenaire vergadering van de Tweede Kamer. Nota naar aanleiding van het verslag, eventueel met bijlagen: In deze nota zijn de laatste opmerkingen en vragen zo veel mogelijk door de minister(s) beantwoord. Er kunnen evenwel nog andere stukken ontstaan bij de schriftelijke voorbereiding: Nota van wijzigingen, eventueel met toelichting Verslag betreffende de nota van wijzigingen Gewijzigd ontwerp van wet (voorstel van wet) Nota van nadere wijzigingen Nader gewijzigd ontwerp van wet (voorstel van wet) Nota van wijzigingen voorgesteld door de Regering in overleg met de Commissie van Voorbereiding Nota van schrijf- en drukfouten Geleidende brief van stukken ter inzage van de leden ter griffie nedergelegd. De stukken die ter griffie zijn neergelegd, ter inzage van de leden, zijn niet gedrukt. Deze stukken zij of terug gestuurd naar het ministerie, of opgenomen in het archief van de betreffende Kamer Voorgestelde amendementen Moties Ontwerp van wet (Voorstel van wet), zoals deze luidt na de daarin aangebrachte wijzigingen Brief houdende intrekking van het wetsontwerp: Intrekking van een wetsvoorstel door de regering heeft altijd schriftelijk plaatsgevonden. Indien een wetsvoorstel door de Tweede Kamer is aangenomen, is deze, voorzien van een vast formulier aangeboden aan de Eerste Kamer. Daar zijn gewoonlijk de volgende stukken ontstaan: Voorlopig verslag van de commissie van rapporteurs: Het verslag is opgesteld door een commissie uit de Eerste Kamer en bevat de opmerkingen, bedenkingen en vragen van de leden van die commissie. Het komt vaak voor dat de commissie van voorbereiding geen aanleiding heeft tot het maken van opmerkingen of het stellen van vragen. Een verslag, dat slechts een dergelijk mededeling bevat, wordt een blanco eindverslag genoemd. Eindverslag van de commissie van rapporteurs: In het eindverslag is de memorie van antwoord van de minister(s) integraal opgenomen, en bevat de mededeling dat de schriftelijke behandeling gesloten is. Vanaf eind jaren zeventig zijn het eindverslag en de memorie van antwoord bij de Eerste Kamer als afzonderlijke documenten gepubliceerd. Ook in de Eerste Kamer kunnen er andere stukken zijn ontstaan: Nota naar aanleiding van het verslag Moties Gewijzigd ontwerp van wet (voorstel van wet) Brief houdende intrekking van het wetsontwerp Indien een wetsvoorstel door de Eerste Kamer is aangenomen, is deze, voorzien van een vast formulier aangeboden aan de Koning(in), ter bekrachtiging.

Een elk jaar voorkomend documenttype is dat der Rijksbegroting , vóór 1929 Staatsbegroting genaamd. Deze naamswijziging is een gevolg van de terminologie, gebezigd in de Comptabiliteitswet 1927. Het bestaat uit een groot aantal stukken, per begrotingshoofdstuk bijeen gebracht onder een vetnummer. De omvang werd geleidelijk zo groot dat de stukken, vanaf zitting 1894-1895, niet meer in een band konden worden ingebonden. De Rijksbegroting is onderverdeeld in een aantal afzonderlijke hoofdstukken, bevattende de begroting van uitgaven, voor elk ministerie tenminste één, en tot en met zitting 1976-1977, een begroting van de te verwachten ontvangsten, de zgn. middelenwet. Deze hoofdstukken zijn aangegeven met een romeins cijfer voor de ministeriebegrotingen en een letter voor de begrotingen van de fondsen en staatsbedrijven. Deze laatste behoorden pas sinds 1930 tot de Rijksbegroting. Voor dat jaar hadden de fondsen en staatsbedrijven afzonderlijke begrotingen, met een eigen, elk jaar wisselend vetnummer.

Sinds het zittingsjaar 1906-1907, dus vanaf de Staatsbegroting voor 1907 is deze altijd vergezeld gegaan met de zgn. miljoenennota. De term miljoenennota werd informeel al vanaf 1907 gebruikt (voetnoot 1 op pagina 33 van het stuk Hand. 1906-1907, Bijl. A, VI, 34), maar wordt pas sinds de Rijksbegroting 1964 (vetnummer 7400) prominent op het titelblad vermeld. Vanaf de Rijksbegroting 1951 is de term al te vinden bij de katernnummering, links onderaan elke eerste pagina van een katern. De volledige naam van de miljoenennota luidt , sinds het begrotingsjaar 1931 . Vanaf het begrotingsjaar 1966 is deze titel licht gewijzigd in: Nota over de toestand van 's Rijks financiën. Na de afzonderlijke hoofdstukken is een algemene verzamelstaat van de geraamde rijksuitgaven toegevoegd, later recapitulatie genaamd. En na de ontwerp-wet op de middelen is meestal een lijst van stukken toegevoegd. Dat werd nodig geacht omdat de hoeveelheid stukken, waaruit de Rijksbegroting bestaat, te omvangrijk en daardoor onoverzichtelijk werd. Elk onderdeel, en dus ook elk begrotingshoofdstuk bevat een afzonderlijke memorie van toelichting, alsmede een uitgewerkte en toelichtende staat, die bovendien weer vergezeld wordt van de nodige bijlagen.

Een ander vaak voorkomend documenttype zijn de zgn. regeringsbescheiden . Dat zijn verslagen, rapporten, overzichten, memories, door de regering ingezonden, krachtens wettelijk voorschrift of op verzoek van de Kamer, dan wel om de Kamer over belangrijke aangelegenheden in te lichten. Regeringsbescheiden hebben vrijwel altijd een afzonderlijk vetnummer gekregen. De brief is dan gedrukt met ondernummer 1. Het stuk zelf heeft doorgaans ondernummer 2 gekregen, mits het is gedrukt op last van de Kamer. In veel gevallen is het stuk al gedrukt vanwege de regering, en dan is het vetnummer en ondernummer niet op het stuk vermeld. Het verslag van de commissie van rapporteurs heeft meestal onder nummer 3. Als het stuk op voorstel van de Kamervoorzitter voor kennisgeving is aangenomen, is er uiteraard geen verslag opgemaakt.

In de loop der jaren zijn tientallen verslagen en rapporten jaarlijks aan de beide Kamers aangeboden. De bekendste en omvangrijkste zijn het Onderwijsverslag, het verslag Armwezen en het Koloniaal verslag, welke alle drie krachtens grondwettelijk voorschrift zijn opgemaakt en ingezonden. Ook bij de staats- later rijksbegrotingen zijn gedurende vele jaren verslagen en opgaven als bijlagen bijgevoegd. De jaarlijkse rekening van staats- resp. rijksuitgaven en -ontvangsten, alsmede die van de afzonderlijke staatsbedrijven en -fondsen, is evenwel nooit in de Bijlagen afgedrukt. Deze rekeningen zijn wel gedrukt voor de leden en als zodanig terug te vinden onder de "gedrukte stukken" in het archief van de Tweede Kamer. Rapporten, verslagen en andere drukwerken, die niet krachtens enig voorschrift door de regering zijn ingezonden, zijn steeds voor kennisgeving aangenomen en als boekwerk in de bibliotheek van de Eerste en Tweede Kamer geplaatst.

Andere documenttypen , regelmatig in de Bijlagen voorkomend, hebben betrekking op: de behandeling van de verzoekschriften van burgers. Het betreft de nota van inlichtingen, ingediend door de betrokken minister en het verslag van de commissie voor de verzoekschriften. De verzoekschriften zelf zijn niet gedrukt en bevinden zich in het archief van de betreffende Kamer; de nominaties voor vrijgevallen functies van Raad en Generaalmeester der Munt (tot 1848), in de Algemene Rekenkamer, in de Hoge Raad der Nederlanden en van de Nationale Ombudsman. Het betreft de aanbiedingsbrief en de lijst van aanbeveling met de namen van de kandidaten voor de functie; de benoeming van personeel van de Eerste en Tweede Kamer. Het betreft de alfabetische lijst van sollicitanten en de voordracht. In later periode, na 1970, wordt de lijst van sollicitanten niet meer gedrukt, ter bescherming van de privacy der sollicitanten.

Vaste Bijlagen van forse omvang zijn in de hieronder aangeven periode als Bijlagen A tot en met E in aparte banden opgenomen. Het betreft: de Staatsbegroting, sinds 1929 Rijksbegroting (zitting 1869-1870 tot en met 1951-1952), de Begroting voor Nederlands-Indië (zitting 1869-1870 tot en met 1932-1933), het Koloniaal Verslag (zitting 1876-1877 tot en met 1930-1931). Vanaf 1924 is het genaamd: Verslag van het bestuur en staat van Nederlandsch-Indië, Suriname en Curaçao. Het bestaat uit afzonderlijke verslagen voor Nederlands-Indië, Suriname en Curaçao, waarvan de laatste twee tot 1878-1879 kunnen zijn samengevoegd tot een Verslag West-Indië, het Onderwijsverslag (zitting 1877-1878 tot en met 1931-1932). De officiële titel luidt: Verslag van de staat der hoge, middelbare en lagere scholen, vanaf 1916-1917: Verslag van de staat van het Onderwijs. Vanaf zitting 1907-1908 is het verslag gesplitst in een deel over het lager onderwijs en een deel over het hoger en middelbaar onderwijs, en het verslag Armwezen (zitting 1877-1878 tot en met 1930-1931). De officiële titel luidt: Verslag over de verrichtingen aangaande het armbestuur. Ze hebben daarnaast ook hun normale vetnummer behouden. De Staatsbegroting had tot 1946 altijd vetnummer 2, de begroting voor Nederlands-Indië heeft meestal vetnummer 4 en het Koloniaal Verslag vetnummer 5 gekregen.

In de Bijlagen van de zittingen 1840-1841 tot en met 1846-1847 zijn ook een aantal stukken opgenomen met een letter in plaats van een nummer. Het betreft hier een aantal regeringsbescheiden, die niet verward moeten worden met de Bijlagen A - E uit de periode 1869-1952, hiervoor vermeld.