De Tweede Kamer der Staten-Generaal is het belangrijkste orgaan van het democratische bestel zoals dat in Nederland bestaat. Dit staatscollege bestaat tot 1956 uit honderd gekozen volksvertegenwoordigers en heeft twee taken: een controlerende en een (mede)wetgevende. De eerste taak betreft het controleren van de uitvoerende macht, d.w.z. de regering. De tweede taak is het maken van wetten in samenwerking met de regering en de Eerste Kamer. De activiteiten van de Tweede Kamer bestaan erin te vergaderen, te debatteren en te stemmen. Om haar taak als controleur en (mede)wetgever goed te kunnen vervullen, heeft de Tweede Kamer een aantal bevoegdheden/rechten. Deze zijn: het budgetrecht, het vragenrecht, het recht van interpellatie, de mogelijkheid om moties in te dienen, het enquêterecht, het recht van amendement en het recht van initiatief.
De leden van de Tweede Kamer vergaderen plenair of in een commissie. De meeste Kamerleden leggen zich op één of enkele onderwerpen toe. Meestal nemen alleen die Kamerleden deel aan het plenaire debat deel die gespecialiseerd zijn in het onderwerp dat wordt behandeld. Dat zijn doorgaans dezelfde Kamerleden die daarover ook al hebben vergaderd in de verschillende Kamercommissies, zoals de Vaste commissie voor Justitie, of die voor Verkeer en Waterstaat of voor Defensie etc. Commissievergaderingen zijn, net als de plenaire vergadering, in beginsel openbaar.
Een debat in de plenaire vergadering verloopt volgens een vast patroon. Eerst komen de Kamerleden aan het woord. De minister of staatssecretaris reageert hierop. Meestal zijn in deze 'eerste termijn' niet alle vragen voldoende beantwoord. Daarom volgt nog een tweede termijn: opnieuw voeren verschillende Kamerleden het woord. De bewindspersoon geeft opnieuw antwoord. Dit wordt repliek (de Kamer) en dupliek (de bewindspersoon) genoemd. Soms zijn dan nog niet alle vragen beantwoord en volgt nog een derde termijn. Vooral in tweede termijn worden sprekers meestal onderbroken in hun betoog. Dit zijn de zogeheten interrupties. Hiertoe staan in de huidige plenaire zaal tegenover het spreekgestoelte vier interruptiemicrofoons opgesteld.
Besluiten worden door de Tweede Kamer genomen via stemming. De procedure is als volgt. De Voorzitter van de Tweede Kamer opent de Kamervergadering indien hij zeker is van het quorum. Dat wil zeggen dat meer dan de helft van het aantal leden aanwezig is in het Kamergebouw, dus minimaal zesenzeventig leden. Elk Kamerlid tekent een presentielijst, zodra hij/zij het Kamergebouw binnenkomt. Zo blijft de voorzitter op de hoogte van het aantal aanwezige leden. Nu kan tijdens de vergaderdag het aantal aanwezige leden in de zaal teruglopen tot minder dan 76. Er kunnen dan geen geldige stemmingen plaatsvinden. Daarom zal de Voorzitter in geval van een stemming een bel laten gaan als teken dat de Kamerleden naar de vergaderzaal moeten komen om te gaan stemmen. Overigens is doorgaans van te voren bekend wanneer er stemmingen zullen plaatsvinden. De Kamer besluit met of zonder stemming. In het laatste geval wordt het besluit eenstemmig genomen tenzij één of meer leden aantekening vragen geacht te willen worden te hebben tegengestemd.
In de Tweede Kamer kan op drie manieren worden gestemd: met handopsteken, hoofdelijk of schriftelijk. Als de leden van een fractie die in de vergaderzaal aanwezig zijn voor of tegen een wetsvoorstel of amendement (een wijziging op een wetsvoorstel) stemmen, dan gaat de Voorzitter er vanuit dat de hele fractie voor of tegen stemt, tenzij geconstateerd wordt dat één of meer leden anders stemmen dan de meerderheid van hun fractie. Elk Kamerlid kan om een hoofdelijke stemming vragen. Hierbij stemt ieder lid, wanneer zijn naam wordt afgeroepen, vóór of tegen. Schriftelijke stemmingen vinden alleen plaats als de Tweede Kamer een persoon moet voordragen of benoemen of bij het kiezen van haar eigen voorzitter.
Medewetgeving, het behandelen van wetsvoorstellen, is één van de twee hoofdtaken van de Tweede Kamer. Dit wetgevingsproces gaat als volgt in zijn werk. Als een minister of staatssecretaris iets wettelijk wil regelen, geeft hij zijn ambtenaren de opdracht een tekst voor een wetsvoorstel te maken. Gaat het bijvoorbeeld om nieuwe belastingplannen, dan ligt het voor de hand dat die plannen worden uitgewerkt op het Ministerie van Financiën. Gaat het over een wijziging in de hoogte van de huursubsidies dan is het Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer erbij betrokken. Het komt overigens vaak voor dat er meer dan één ministerie bij een wetsvoorstel betrokken is. Nadat het wetsvoorstel in de ministerraad is besproken en goedgekeurd gaat het naar de Raad van State. De Raad van State is het hoogste adviescollege van de regering. De Raad beoordeelt vooral de juridische aspecten van het voorstel. Regelmatig brengt de regering op advies van de Raad van State wijzigingen in een wetsvoorstel aan. De regering is dat overigens niet verplicht.
Vervolgens gaat het wetsvoorstel met een Memorie van Toelichting en het advies van de Raad van State naar de Koningin. De Memorie van Toelichting geeft tekst en uitleg over doel en inhoud van het wetsvoorstel. Het wetsvoorstel wordt voorzien van een door de Koningin ondertekende vaste tekst, de zogenaamde Koninklijke Boodschap. Het geheel wordt ingediend bij de Tweede Kamer.
Het wetsvoorstel gaat nu naar de Kamercommissie, waarvan de werkzaamheden betrekking hebben op het beleidsterrein dat het voorstel bestrijkt. Elke in die commissie vertegenwoordigde fractie kan vragen en opmerkingen over het wetsvoorstel naar voren brengen. Onder verantwoordelijkheid van de griffier maakt de commissie een verslag van deze besprekingen. Het verslag wordt aan alle Kamerleden en aan de regering gezonden. Dit is een openbaar stuk: iedereen die dat wil, kan het lezen. Om het wetsvoorstel goed op zijn gevolgen te kunnen beoordelen, kan de commissie andere personen en organisaties verzoeken om schriftelijk commentaar op het wetsvoorstel. Zij kan ook een hoorzitting organiseren waar personen of organisaties mondeling commentaar kunnen geven. Als de commissie gereed is met de voorbereiding en geen vragen meer heeft, is weer de beurt aan de minister. Die reageert in een stuk dat 'Nota naar aanleiding van het verslag' heet op de opmerkingen van de commissie. Ook dit antwoord wordt gedrukt en aan alle leden van de Tweede Kamer toegezonden.
Wat dan volgt is de plenaire behandeling van het wetsvoorstel. De minister(s) of staatssecretaris(sen) moet(en) het voorstel in de Tweede Kamer verdedigen. Bij de behandeling van een wetsvoorstel kunnen Kamerleden gebruik maken van hun recht van amendement: ze kunnen wijzigingen indienen en trachten daar een meerderheid voor te krijgen. Ook kan een Kamerlid het debat over het wetsvoorstel aangrijpen om moties in te dienen. Tot slot wordt over het wetsvoorstel gestemd.
Tweede Kamerleden hebben een aantal bevoegdheden. Zo heeft de Kamer het recht van initiatief. Leden hebben het recht om op eigen initiatief een wetsvoorstel te maken en dat in de Tweede Kamer te verdedigen. Bij het behandelen van een dergelijk initiatiefwetsvoorstel wordt dezelfde procedure gevolgd als bij gewone wetsvoorstellen. Ondanks dat Kamerleden bij het maken van een wetsvoorstel niet, zoals ministers, kunnen steunen op vele ambtelijke deskundigen komt het zeker de laatste jaren nogal eens voor dat Kamerleden van dit recht gebruik maken.
De Tweede Kamer kan ook veranderingen aanbrengen in wetsvoorstellen. Zij maakt in dat geval gebruik van haar recht van amendement. Hoewel een amendement nooit de bedoeling van een wetsvoorstel mag veranderen, kan het aannemen van een amendement toch tot gevolg hebben dat een onderdeel van het beleid van een minister verandert. Daarom kan de minister tegen een amendement zijn. De meest krachtige uitspraak die hij in een dergelijk geval kan doen, is het amendement onaanvaardbaar verklaren. Houdt de meerderheid van de Tweede Kamer niettemin vast aan het amendement, dan kunnen er drie dingen gebeuren. Of de minister vraagt de Voorzitter van de Kamer de vergadering te schorsen voor nader beraad in het Kabinet en besluit daarna eventueel tot intrekking van zijn wetsvoorstel. Of de minister dreigt met aftreden. Dat laatste gebeurt niet vaak. Het is ook mogelijk dat de Tweede Kamer het wetsvoorstel in zijn geheel verwerpt. Ook dat kan leiden tot het aftreden van een minister of zelfs van het Kabinet. Wetsvoorstellen worden namelijk namens de regering ingediend.
Controle van het regeringsbeleid is de tweede hoofdtaak van de Tweede Kamer. Tot dit doel heeft ieder Kamerlid de bevoegdheid aan een minister of staatssecretaris vragen te stellen. Per jaar stellen Kamerleden veel schriftelijke vragen. Ze kunnen ook mondeling vragen stellen. De Voorzitter van de Tweede Kamer moet de vragen wel eerst goedkeuren. De minister is verplicht op vragen van Kamerleden in te gaan.
Daarnaast hebben Kamerleden het recht van interpellatie. Als een Kamerlid een minister interpelleert, stelt hij eigenlijk ook vragen. Tijdens een interpellatie echter wordt een minister of staatssecretaris ter verantwoording geroepen door de Tweede Kamer. Hij móét uitleg geven over een bepaalde zaak. Bijvoorbeeld omdat hij beweringen of beloften heeft gedaan die niet overeenkomen met wat hij eerder heeft (toe)gezegd.
Soms zijn Kamerleden het niet eens met de plannen van een minister of staatssecretaris, of ze vinden dat de regering op een bepaald gebied actie moet ondernemen. Ze kunnen dat de regering en de Tweede Kamer laten weten via een motie. Als een motie door de Tweede Kamer wordt aangenomen dan dient de regering daar natuurlijk rekening mee houden, maar de regering is niet verplicht een motie uit te voeren. Er bestaan echter moties waar de regering eigenlijk niet om heen kan. Dat is bijvoorbeeld het geval indien de Tweede Kamer een motie van wantrouwen aanneemt. Het vertrouwen van de Tweede Kamer in een minister, een staatssecretaris of het hele kabinet is dan tot het nulpunt gedaald. Bewindslieden rest dan niets anders te doen dan aftreden.
De Kamercommissies vergaderen geregeld met de ministers en staatssecretarissen over de ideeën, beslissingen en de plannen voor wetsvoorstellen van de regering, kortom: het regeringsbeleid. Deze vorm van mondeling overleg staat sinds 1994 bekend als algemeen overleg. Er bestaan overigens nog twee vormen van overleg: het nota-overleg en het wetgevingsoverleg. In een nota-overleg wordt met bewindslieden gesproken over alle mogelijke stukken: nota's, notities, brieven, e.d. Alleen wetsvoorstellen komen niet aan de orde. Nota-overleg ontlast de plenaire vergadering van de Tweede Kamer, want stukken die in een dergelijk overleg zijn besproken komen in de plenaire vergadering niet meer aan de orde. Er worden tijdens dit overleg geen moties ingediend. Daar kan een uitzondering op worden gemaakt, mits de Tweede Kamer op verzoek van de commissie daarvoor toestemming geeft.
Over wetsvoorstellen wordt met de betrokken minister of staatssecretaris uitvoerig gesproken in een wetgevingsoverleg. Deze vorm van overleg wordt overigens niet bij de behandeling vanalle wetsvoorstellen toegepast. Bovendien is er toestemming van de Tweede Kamer nodig voor het houden van een wetgevingsoverleg. Tijdens een wetgevingsoverleg kunnen allerlei specialistische en technische aspecten van wetgeving aan de orde komen en dat bespaart veel tijd. De Tweede Kamer hoeft immers bij de plenaire behandeling niet nog eens diep in te gaan op alle details en kan volstaan met een kort, algemeen debat. In sommige gevallen wordt het wetsvoorstel zelfs een hamerstuk. Dat wil zeggen: het voorstel wordt in de plenaire vergadering zonder stemming aangenomen, omdat tijdens het overleg is gebleken dat alle fracties er achter staan.
Het zwaartepunt van het parlementaire werk lag aanvankelijk bij de wetgeving. Vanouds ging aan de openbare behandeling van wetsontwerpen een onderzoek vooraf. Het voorbe-reidend onderzoek van wetsontwerpen in de Tweede Kamer onderging in de loop der tijd verschillende veranderingen en aanpassingen. De Grondwet van 1815 (art. 107) schreef een afdelingsonderzoek van wetsontwerpen voor. Voor het voorbereidend onderzoek van wetsvoorstellen werden de leden van de Tweede Kamer verdeeld over de afdelingen. De Grondwet van 1887 schreef het afdelingsonderzoek niet meer dwingend voor. Het vooronderzoek van belangrijke wetsontwerpen werd sindsdien aan Commissies van voorbereiding opgedragen. In 1909 werd het voorbereidend onderzoek uitgebreid met de instel-ling van de Begrotingscommissies voor onderzoek van gewone begrotingsontwerpen. Vanaf 1919 werden Bijzondere commis-sies ingesteld voor wetsont-werpen van tech-nische aard, waarin Kamerleden met speciale deskundigheid benoemd werden. Tenslotte deden in 1925 de Vaste com-missies hun intrede, die voor onderzoek van verwante groepen wetsontwerpen ingesteld werden. Op den duur vond het voorbereidend onderzoek van wetsontwerpen op vijf manieren plaats. In:
J. G. Pippel, Het Reglement van Orde van de Tweede Kamer der Staten-Generaal: zijn geschiedenis en toepassing, 's-Gravenhage 1950 3, p. 180-183, 224 225.
De Kamer bestaat uit tot 1956 uit honderd democratisch gekozen Kamerleden die verdeeld zijn over de fracties van de politieke partijen. Zij wordt voorgezeten door een Voorzitter, eventueel te vervangen door ondervoorzitters. Daarnaast zijn er commissies en het Presidium.
De Voorzitter heeft de volgende taken:
De Voorzitter is bevoegd de vergaderingen van alle commissies bij te wonen. De Voorzitter en de ondervoorzitters vormen samen het Presidium. De Voorzitter benoemt voor ieder lid van het Presidium een plaatsvervanger.
De verantwoording voor de ambtelijke organisatie van de Tweede Kamer ligt bij de Griffier. Deze hoogste ambtenaar legt op zijn beurt verantwoording af aan het Presidium. De griffiersfunctie heeft in de loop der jaren andere accenten gekregen. Naast de vanouds aanwezige zorg voor de juridische aspecten van staatsrechtelijke aard zijn managementtaken aan de functie toegevoegd. De belangrijkste onderdelen van de taak van de Griffier zijn:
De griffier wordt bijgestaan door plaatsvervangende griffiers die de Kamercommissies ondersteunen in al hun werkzaamheden.
In 1849 werd de 'Gemengde commissie voor de Stenographie uit de beide Kamers der Staten-Generaal' in het leven geroepen. Tegenwoordig wordt deze commissie genoemd 'Gemengde commissie voor de Stenografische dienst van de Staten-Generaal'. De Stenografische dienst heeft als taak het opstellen van het officiële verslag van vergaderingen van de Eerste en de Tweede Kamer, de zogeheten Handelingen van de Eerste en Tweede Kamer. De zorg voor de Stenografische dienst berust bij de Gemengde commissie.
De Afdelingen P.P.T. Bovend'Eert, H.R.B.M. Kummeling, Het Nederlandse Parlement, Deventer 1995, p. 163-165, 209. Pippel, 1950, p. 15-26.
De Commissies HTK 1979-1980, Bijlagen 15 962.
De Begrotingscommissies J.G. Pippel, Het Reglement van Orde van de Tweede Kamer der Staten-Generaal: zijn geschiedenis en toepassing, 's Gravenhage 1954 3 (vermeerderde druk), p. 47-53.
De Bijzondere commissies Hagelstein, 1991, p. 105-108. HTK 1992-1993, p. 5870-5871.
De Commissies van rapporteurs Pippel, 1950, p. 15 en verder.
De Commissies van voorbereiding werden als speciale commissies ingesteld voor onderzoek van bijzondere onderwerpen inzake de voorbereiding van nieuwe wetgeving. Deze wetsontwerpen, vaak van grote omvang, bevatten belangrijke beginselen en waren technisch ingewikkeld. Pippel, 1950, p. 85-87, 225.
De Commissie voor de huishoudelijke aangelegenheden werd voor het eerst vermeld in art. 14 van het Reglement van 1849. Deze commissie werd elk zittingsjaar ingesteld en bestond uit de voorzitter van de Tweede Kamer en een aantal Kamerleden. Na de Tweede Wereldoorlog werden op 25 september 1945 HTK Tijdelijke Zitting 1945, p. 10-11. Reglement van Orde van de Tweede Kamer der Staten-Generaal (RvOTK) van 1938 artt. 12-13. HTK 1966-1967, p. 7-10.
De Commissie voor de rijksuitgaven werd ingesteld om de Tweede Kamer te ondersteunen bij de uitoefe-ning van het budget-recht en bij de uitoefening van de financiële controle op de rijksuitgaven. Tot de taken van deze commissie behoren:
Pippel, 1950, p. 104, 538-539. RvOTK 1938 art. 153, 1966 art. 30, 1983 art. 44.
Tussen 1 mei 1923 en 16 mei 1929 was deze commissie bekend onder de naam 'Vaste commissie voor de staatsuitgaven'.
De Commissie voor de verzoekschriften Franssen, 1990, p. 195-201. HTK 1815-1816, p. 83. Deze 'Richtlijnen' gelden voor de beide Kamers der Staten-Generaal.
De Commissie voor het onderzoek van de geloofsbrieven Bovend'Eert, 1995, p. 102-105. Pippel, 1950, 191-197.
De enquêtecommissies Hagelstein, 1991, p. 301-318.
De gemengde commissies Bovend'Eert, 1995, p. 168.
De 'Gemengde commissie van toezicht op de griffie voor de interparlementaire betrekkingen' stelt Kamerleden in staat deel te nemen aan internationale vergaderingen. Het betreft de volgende vergaderingen: de Interparlementaire unie (IPU), de Parlementaire vergadering van de Raad van Europa (RvE), het Benelux-parlement, de Noord-Atlantische assemblee (NAA), de Assemblee van de West-Europese Unie (WEU), de Interparlementaire commissie van de Nederlandse taalunie en de Conferentie voor veiligheid en samenwerking in Europa (CVSE).
De Vaste commissies worden sinds 1925 bij besluit der Kamer ingesteld. HTK 1925-1926, p. 51. HTK 1925-1926, p. 14. RvOTK van 1938, artt. 151-153.
De Kamerleden functioneren zowel collectief als individueel. Zij bepalen gezamenlijk op welke wijze de Tweede Kamer haar grondwettelijk toegekende bevoegdheden kan uitoefenen. Besluitvorming wordt altijd collectief genomen. Elk Kamerlid heeft afzonderlijke bevoegdheden zoals het indienen van moties, het amenderen van wetsvoorstellen, het stellen van mondelinge en schriftelijke vragen. Het aantal Kamerleden werd in 1956 verhoogd van honderd tot honderdvijftig. HTK 1956-1957, p. 103-105.
Het Seniorenconvent Praktische mededelingen, 1963, 1986. Hagelstein, 1991, p. 44.
De Tweede Kamer is een orgaan waar besluitvorming plaatsvindt. Besluiten worden meestal na de openbare beraadslaging over een onderwerp (een wetsvoorstel, een brief of een verklaring) genomen. Het besluit in de plenaire vergadering wordt bij meerderheid van stemmen genomen. De grondwet 1983, art. 67.
De lijst van Voorzitters van de Tweede Kamer tussen 1815 en 1945 is als volgt:
De voorzitter van de Tweede Kamer werd tot 1983 door H.M. de Koningin benoemd, uit een voordracht van drie leden, opgemaakt door de Tweede Kamer. Dit vond plaats in de eerste vergadering van elke zitting. De Voorzitter leidt de werkzaamheden van de Tweede Kamer en van de Centrale afdeling. Zijn taken en bevoegdheden zijn in het Reglement van Orde van de Tweede Kamer der Staten-Generaal omschreven.
Overbrenging van een overheidsarchief
Het archief is krachtens bepalingen van de Archiefwet overgebracht.
In 1978 is een omvangrijk gedeelte van het archief vernietigd. Alle originele ingekomen wetsontwerpen, memories van toelichting, voorlopige en andere verslagen zijn, na verkregen machtiging van de minister van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk Werk ter vernietiging afgevoerd. Als motivering voor deze vernietiging gold de overweging dat al deze documenten gedrukt zijn voor de Kamerleden. Ze zijn opgenomen in de serie gedrukte stukken (inv.nrs. 1844-3223 ) en grotendeels ook in de bijlagen bij de Handelingen (archiefinventaris 2.02.21.01).
Behalve een geringe hoeveelheid dubbelen heeft de CAS bij de eindbewerking niets uit het archief vernietigd.
Het archief van de Tweede Kamer der Staten-Generaal, 1815-1945, is in 1996 door het Algemeen Rijksarchief ter bewerking aangeboden aan de Centrale Archief Selec-tiedienst.
Het archief bestond uit:
Het overgrote deel van het archief was seriematig geordend. Tijdens de bewerking zijn de uit de series gevallen bescheiden ingevoegd, het betreft hier vooral de ver-zoekschriften, die op nummer of chronologisch zijn tussengevoegd. Tevens zijn de parallelseries, "stukken opgemaakt door de Kamer", samengevoegd. Tijdens de bewerking zijn de overgelegde stukken die in de serie "stukken opgemaakt door de Kamer" zijn blijven zitten afgezonderd en beschreven als "seriematig of incidenteel overgeleg-de stukken".
De begincesuur is vastgesteld op 1815, de eindcesuur op 1945, doch het oudste stuk dateert van 1814 (inv.nr. 3224) en het jongste van 1954 (inv.nr.3251).
Aan de totstandkoming van deze inventaris werkten mee:
Voor de ordening van de beschrijvingen is gebruik gemaakt van een indelingsschema dat ook voor de inventaris van het archief voor de Eerste Kamer is gebruikt. Bij het dateren van de series is uitgegaan van het zittingsjaar van de Tweede-Kamer, niet van het kalenderjaar. Bij datering van de overige bescheiden is op kalenderjaar gedateerd.
Groot-formaatstukken zijn fysiek bij elkaar geplaatst achter het archief. In de inventa-ris zijn deze stukken echter op hun logische plaats geordend. Dit betekent dat de nummering in de inventaris niet altijd doorlopend zal zijn.
Reproductie van originele bescheiden uit dit archief is, behoudens de algemene regels die gelden voor het kopiëren van stukken, niet aan beperkingen onderhevig. Er zijn geen beperkingen krachtens het auteursrecht.
Het archief kent geen beperkingen voor het raadplegen van stukken als gevolg van kwetsbare of slechte materiële staat.
Openbare archiefstukken kunnen online worden aangevraagd en gereserveerd. U kunt dit ook via de terminals in de studiezaal van het Nationaal Archief doen. Om te kunnen reserveren dient u de volgende stappen te volgen:
Bij het citeren in annotatie en verantwoording dient het archief tenminste éénmaal volledig en zonder afkortingen te worden vermeld. Daarna kan worden volstaan met verkorte aanhaling.
VOLLEDIG:
Nationaal Archief, Den Haag, Tweede Kamer der Staten-Generaal, nummer toegang 2.02.22, inventarisnummer ...
VERKORT:
NL-HaNA, Tweede Kamer, 1815-1945, 2.02.22, inv.nr. ...
Inventarisnummers van dit archief zijn niet in kopievorm beschikbaar
Voor het vervolg zie toegang 2.02.28:
Inventaris van het archief van de Tweede Kamer der Staten-Generaal, (1849) 1945-1980 (1994)
Met hiaten.
Bevat ook de agenda's van de commissievergaderingen.
1816-1817 ontbreekt.
Laatste zitting van de oude Kamers.
Eerste zitting van de nieuwe Kamers gekozen krachtens het Voorlopig Kiesreglement.
Eerste zitting der Kamers, gekozen krachtens de nieuwe Kieswet.
De zitting werd op 21 april 1853 gesloten wegens ontbinding van de Tweede Kamer.
De zitting werd op 1 oktober 1866 gesloten wegens ontbinding van de Tweede Kamer.
De zitting werd op 27 december 1867 gesloten wegens ontbinding van de Tweede Kamer.
De zitting werd op 11 oktober 1884 gesloten wegens ontbinding van de beide Kamers.
De zitting werd op 18 mei 1866 gesloten wegens ontbinding van de Tweede Kamer.
De zitting werd op 17 augustus 1887 gesloten wegens ontbinding van de beide Kamers.
De zitting werd op 27 maart 1888 gesloten.
Eerste zitting der Kamers, gekozen krachtens de Grondwet van 1887 en de Kieswet.
De zitting werd op 20 maart 1894 gesloten wegens ontbinding van de Tweede Kamer.
De zitting werd op 24 mei 1917 gesloten wegens ontbinding van de beide Kamers.
De zitting werd op 22 mei 1922 gesloten wegens ontbinding van de beide Kamers.
De zitting werd op 6 mei 1933 gesloten wegens ontbinding van de Tweede Kamer.
De zitting werd op 5 juni 1937 gesloten wegens ontbinding van de beide Kamers.
De Tweede Kamer ging op 10 mei 1940 als gevolg van de oorlogsomstandigheden tot nadere oproeping uiteen. Bij Verordening van de Rijkscommissaris voor het bezette Nederlandse gebied van 21 juni 1940 nr. 22 werd bepaald dat de werkzaamheden der beide Kamers der Staten-Generaal tot nader order moesten blijven rusten
De indices vormen ook een toegang op de verzoekschriften. Ze zijn ingeschreven onder het hoofd "Petities". Achter elke inschrijving wordt een getal vermeld, dat overeenkomt met de nummers van de verzoekschriften waaronder ze in het archief zijn opgeborgen (inv.nrs. 974-1039).
De klappers vormen een ingang op de notulen en andere bestanddelen, zoals de verzoekschriften. Ze bevatten namen van personen en instellingen, en verwijzen naar de pagina van de index (inv.nrs. 3441-3450) van het overeenkomende zittingsjaar.
1834-1835 ontbreekt
1888-1889 zowel minuut als net-exemplaar
Het comité-generaal is de formele benaming voor de plenaire vergadering achter gesloten deuren. Het verslag van deze bijeenkomsten wordt niet in de Handelingen opgenomen, tenzij de Kamer besluit dat wel te doen.
Op diverse stukken stempel: Eerste Kamer der Staten-Generaal. Deze serie is gecompleteerd met Volkenbondsdocumenten die in het archief van de Eerste Kamer zijn aangetroffen.
Deel II ontbreekt.
Verslag over 1939 ontbreekt.
Over 1901, 1910 en 1912 alleen de bijlagen, 1901 met foto's.
Verslag over 1900 opgemaakt door het Muntcollege, vanaf 1909 werd het verslag alleen door de Muntmeester opgesteld.
1907 en 1909 ontbreken.
1912 ontbreekt.
Bijlagen bij het koloniaal verslag.
Bijlagen bij het koloniaal verslag.
Kleine Welvaartscommissie is de Commissie tot het nagaan en verzamelen van gegevens betreffende de welvaart van de inheemse bevolking.
Vervolg op de verslagen van de Kleine Welvaartscommissie.
1935 bevat tevens eindverslag van het Suikercrisisfonds over 1935 en het 1e kwartaal 1936
Vervolg op de verslagen van de assistent-resident.
1929 ontbreekt.
Incompleet.
1916 ontbreekt.
Met foto's.
Met foto's.
Met hiaten.
Nr. 14 met kaart.
Nr. 207a met kaart.
Nr. 176 met kaart.
Nr. 43 met tekening.
Nr. 443 met tekening.
Nr. 206 met tekeningen.
Nr. 734 met tekeningen.
Nrs. 53 en 254 met tekeningen.
Nr. 17 met tekening.
Nrs. 6 en 27 met tekeningen.
Nr. 371 met tekening.
Nrs. 301 en 382 met tekeningen.
Nr. 5 met tekening.
Nr. 511 met tekening.
Nr. 721 met tekening.
Nrs. 25 en 80 met tekeningen.
Nr. 593 met tekening.
Nr. 1205 met tekening.
Nrs. 356 en 357 met tekeningen.
Nrs. 72 en 160 met tekeningen.
Nr. 225 met tekening.
Nrs. 77 en 81 met tekeningen.
Nr. 20 met kaart, nr. 52 met foto's.
Nrs. 349 en 380 met kaarten.
Nr. 150 met kaart.
Nr. 14 met kaart.
Nr. 120 met kaart.
Nr. 181 met foto's en tekening.
Nrs. 11 en 27 met kaarten.
Nr. 310 met kaart.
Nr. 581 met kaart.
Nrs. 121, 176 en 191 met kaarten.
Nrs. 137 en 170 met kaarten.
Nr. 120 met foto.
Nr. 340 met kaart.
Nr. 49 met foto's.
Nr. 587 met kaarten.
Nr. 260 met kaarten.
Nr. 24 met kaarten, nr. 29 met foto.
Nrs. 9 en 171 met kaarten.
Nr. 248 met tekening.
Nr. 87 met tekening.
Nrs. 264 en 344 met kaarten.
Nr. 253 met kaart.
Nr. 161 met kaart.
Nr. 135 met kaart.
Nr. 190 met foto's.
Nr. 291 met foto.
Nr. 561 met tekening.
Nr. 54 met tekeningen.
Nr. 532 met foto's.
Nr. 229 met kaart, nr. 273 met foto.
Nr. 727 met kaart.
Nr. 170 met kaarten.
Nr. 401 met kaarten.
Nr. 378 met kaarten.
Nr. 41 met tekening.
Nr. 153 met tekening.
Nr. 548 met tekening.
Nr. 365 met tekening.
Nr. 1034 met tekening.
Nr. 155 met tekening.
Nr. 46 met foto's, nr. 127 met tekeningen.
Nrs. 241 en 260 met tekeningen.
Nr. 386 met tekening en foto's
Nr. 133 met tekening.
Nr. 568 met tekening.
Nrs. 11, 64 en 65 met tekeningen.
Nrs. 17-49 ontbreken.
Nr. 251 met tekening.
Nr. 584 met tekeningen
Nr. 33 met tekening.
Nr. 329 met tekening.
Nr. 253 met foto's.
Nrs. 2 en 12 met tekeningen.
Zuid-Holland ontbreekt.
Met hiaten.
Eerste zitting ontbreekt.
Eerste zitting ontbreekt.
Met hiaten.
Met hiaten.
Met foto's.
Met foto's.
Met foto's.
Tot 1848 hebben de nummers een relatie met de gedrukte stukken. De nummers hebben geen relatie met de Handelingen. Met hiaten.
Dit bestanddeel zou in Brussel achtergebleven zijn, en dan berusten in het archief van de Kamer van Volksvertegenwoordigers (ID-nr. 1.742).
Stukken betreffende de behandeling van het ontwerp van Wet op de Schutterij berusten in het archief van de Kamer van Volksvertegenwoordigers in België te Brussel, met ID-nr. 31 en lijstnr. 7.
Met kaarten.
Met foto's.
Tot 1848 hebben de nummers een relatie met de stukken opgemaakt door de Kamer. De nummers hebben geen relatie met de Handelingen. Vanaf 1848 zijn de stukken geordend volgens het Rooster der Werkzaamheden.
Nrs. 1 en 3 ontbreken.
Nr. 19 ontbreekt.
Nr. 8 ontbreekt.
Nr. 1 ontbreekt.
Nr. 1 ontbreekt.
Nr. 8 ontbreekt
Nr. 17 ontbreekt
Met foto's bij nr. 44.
Bevat tevens opgave van de stand der werkzaamheden.
De Commissie tot onderzoek der geloofsbrieven heeft geen zelfstandig archief gevormd. De stukken die de commissie heeft ontvangen en opgemaakt zijn steeds aan de plenaire vergadering aangeboden. Deze stukken staan beschreven in rubriek 2, inventarisnummers 271-401.
De Commissie voor de verzoekschriften heeft geen zelfstandig archief gevormd. De stukken die de commissie heeft ontvangen en opgemaakt zijn steeds aan de plenaire vergadering aangeboden. Deze stukken staan beschreven in rubriek 4, inventarisnummers 974-1508 en 3471-3478.
Bevat stukken afkomstig van of betreffende de Nederlandse ambassadeur in Engeland D.W. van Lijnden, 1784-1788
Met foto.
Met foto's en gedenktegel (Union Interparlementaire 1938).
Met klapper over 1878-1882.
Vanaf 22-11-1940 fotokopieën.
Vanaf 1932 werden alle ingekomen en uitgaande brieven doorgenummerd. Een belangrijk gedeelte der brieven bevindt zich in het rubriekenarchief.
Als voorbeeld bewaard.
Als voorbeeld bewaard. De stukken zijn tot stroken verknipt ten behoeve van het drukproces bij de Algemene Landsdrukkerij, en later provisorisch aan elkaar geplakt.
Als voorbeeld bewaard.
Over de periode 1834-1844 ook lijsten met opgaven van voorzitters en griffiers van de Eerste en Tweede Kamer, alsmede leden van de Eerste Kamer.
Met foto's.
Schenking van Haags gemeentearchief aan Tweede Kamer (2017)
1927 ontbreekt.
Met reglement voor de boekerij en instructie voor de bibliothecaris.
Geordend op titel.
Geordend op naam van de lener.