Jhr. Mr. H.F. van Kinschot (Hans) werd op 20 juni 1924 te Middelburg geboren als oudste van vier zonen van jhr. mr. F.H. van Kinschot (1899-1985) en J.M. Dorhout Mees (1900-1989).

Zie voor biografische gegevens: Nederlands Adelsboek, jrg. 86 (1996-1997) (I-K), 's-Gravenhage: Centraal Bureau voor Genealogie, 1997, 391-392.

Nadat H.F. van Kinschot van 1945 tot 1950 rechten had gestudeerd aan de Rijksuniversiteit te Leiden, begon hij op aanbeveling van prof. dr. J.V. Rijpperda Wiersma in 1950 als volontair bij mr. J.M. Kan, directeur van de afdeling Binnenlands Bestuur bij het Departement van Binnenlandse Zaken. Een keuze, zo deelde hij zelf later in een vraaggesprek mee, die mee werd ingegeven door het feit, dat zijn vader burgemeester van Leiden was, zodat hij thuis al veel over het gemeentewerk had gehoord. Doordat Kan secretaris van de Commissie voor de grondwetsherziening was mocht Van Kinschot daar van alles voor uitzoeken. Een jaar later kreeg hij na de opheffing van de ambtenarenstop een vaste aanstelling als adjunct-commies op het Bureau Bestuurszaken van de Afdeling Binnenlands Bestuur (thans: Openbaar Bestuur) bij dit departement om te voorkomen dat hij anders weg zou gaan.

Tenzij anders vermeld is het navolgende overzicht hoofdzakelijk gebaseerd op: Beatriz van Esch, `Gemeentewetman opgestapt', in: De Nederlandse Gemeente, 41e jrg. nr. 40 (2 oktober 1987), 824-825 (inv.nr. 90), en Ten dienste van de staat. De verandering van de cultuur en werkwijze bij het ministerie van Binnenlandse Zaken vanaf 1945 tot heden (uitgave van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, z.p. [Den Haag], 2004) 8-9. De gegevens van de ambtelijke loopbaan zijn verder ontleend aan de Staatsalmanak voor het Koninkrijk der Nederlanden van de desbetreffende jaren.

Per 1 januari 1954 werd hij bij hetzelfde bureau benoemd tot adjunct-referendaris: een functie, die hij tot 1 januari 1955 zou bekleden Daarna werd hij bevorderd tot referendaris 2e klasse. In dat zelfde jaar trouwde hij op 17 september met mr. M.J. Termijtelen. Uit dit huwelijk zouden twee zonen en een dochter worden geboren.

Zie noot 1.

Zijn werkzaamheden zijn altijd voornamelijk juridisch van aard geweest en konden globaal in drie verschillende soorten worden onderscheiden:

Het departement werd in de jaren vijftig als moederdepartement beschouwd, wat ook tot uitdrukking kwam in het feit dat Binnenlandse Zaken meer dan de andere departementen op het gebied van wetgeving had te vertellen. Toen Van Kinschot nog aan het begin van zijn loopbaan stond, wilde zijn chef altijd zijn wetsvoorstellen lezen en corrigeren. Een controle die later uiteraard verdween.

In 1959 werd Van Kinschot bevorderd tot referendaris en bekleedde hij na het bureauhoofd de positie van eerste juridische medewerker. Drie jaar later volgde een bevordering tot administrateur. Deze functie vervulde hij tot 1969, waarna hij als hoofdadministrateur onder mr. C.F.G. de Menthon Blake plaatsvervangend hoofd van de Afdeling Bestuurszaken werd. Reeds het jaar daarop werd Van Kinschot hoofd van deze afdeling, waarvan de naam in 1971 werd gewijzigd in Afdeling Wetgeving en Bestuurszaken. Hij bleef deze functie uitoefenen tot 1979 en vierde in die periode in 1975 zijn 25-jarig ambtsjubileum.

Aansluitend was Van Kinschot van 1980 - 1987 raadsadviseur Wetgevingsaangelegenheden onder de directeur van het Directoraat-Generaal Binnenlands Bestuur/Directoraat-Generaal Openbaar Bestuur. Met name in deze functie heeft hij een grote bijdrage geleverd aan de herziening van de Gemeentewet en het aanpassen van de Provinciewet. Hij was vanaf de instelling in 1977 voorzitter van de Werkgroep Herziening Gemeentewet. Nadat deze in 1980 een voorontwerp had geleverd kon de Tweede Kamer in 1987 het wetsontwerp in behandeling nemen. In het verlengde van zijn bemoeienissen hiermee leverde hij o.a. een aantal nieuwe bijdragen inzake het binnentreden in woningen in verband met bestuursdwang.

Zie inv.nr. 9.

Als gevolg van zijn betrokkenheid bij de herziening van de Provincie- en Gemeentewet werd hij ook bij de wetgeving van andere departementen betrokken, wanneer provincie- of gemeentebesturen bevoegdheden kregen bij bijzondere wetgeving. Daarbij was Van Kinschot altijd een voorstander van de decentralisatie. Hij zou het liefst hebben gezien dat ze `de gemeenten in het midden moesten plaatsen en de rest er omheen'.

Naast beide voornoemde wetten heeft hij tijdens zijn loopbaan met diverse andere wetten bemoeienis gehad zoals de Wet op de Raad van State en de Tijdelijke wet kroongeschillen. Eén van de eerste wetten waarmee hij te maken kreeg, was de Wet op de Lijkbezorging (1955). Mede door zijn kennis op dat terrein verscheen er een artikel van zijn hand in het blad Ooit over de inmiddels nieuwe Wet op de Lijkbezorging, die pas na zijn pensionering in 1991 werd vastgesteld. Ook daarvoor gold hij als de deskundige.

Zie inv.nr. 88. Zie verder voor dit onderwerp de inv.nrs. 89, 95-97.

Verder is Van Kinschot lid geweest van diverse andere commissies en werkgroepen, zoals de commissie Klokhervorming, waarvan hij adjunct-secretaris was, en de Raad voor de Territoriale Decentralisatie, waarvan hij de functie van tweede secretaris bekleedde. Een terrein waarop het ministerie jaren actief is geweest, maar wat uiteindelijk nauwelijks enig resultaat zou opleveren.

Op 1 oktober 1987 ging Van Kinschot op 63 jarige leeftijd met vervroegd pensioen.

Naast zijn ambtelijke loopbaan bekleedde Van Kinschot verschillende andere functies. Zo was hij onder meer broeder van de Illustre Lieve Vrouwe Broederschap te 's-Hertogenbosch (van de Reformatorische-protestantse lijn), voorzitter van de Johanniter-Orde

Zie inv.nr. 78.