In de zomer van 1941 werd in opdracht van de Duitse autoriteiten een nieuwe bankinstelling opgericht, die als doel had de uitvoering mogelijk te maken van verordening 148/41 van de Rijkscommissaris voor het bezette Nederlandse gebied. Deze bankinstelling, gevestigd in een kantoorgebouw van de Amsterdamsche Bank aan de Sarphatistraat 47-55 te Amsterdam, werd opgezet als een bijkantoor van de bestaande Joodse bankiersfirma Lippmann, Rosenthal & Co., gevestigd aan de Nieuwe Spiegelstraat 6-8. Door gebruik te maken van de goede reputatie van het bankiershuis Lippmann, Rosenthal & Co wilde de Duitse overheid in Nederland onrust onder de joden over het afstaan van hun vermogen zo veel mogelijk voorkomen en tegelijkerheid het opereren in het neutrale buitenland vergemakkelijken. De administraties van beide instellingen zijn altijd strikt gescheiden gehouden.

Op 1 augustus 1941 werd A. Flesche, sinds juli 1940 aangesteld als Verwalter van Lippmann, Rosenthal & Co., Nieuwe Spiegelstraat, benoemd tot Treuhänder van Liro-Sarphatistraat. De dagelijkse leiding van het kantoor was echter in handen van W. von Karger, procuratiehouder met de bijzondere titel van Directeur-Generaal. In mei 1943 werd Von Karger door Flesche ontslagen, omdat hij geen leiding gaf en het grootste deel van zijn tijd aan de zwarte handel besteedde. Hij werd opgevolgd door zijn adjunct O. Witscher die hem al sinds maart 1943 vervangen had. Witscher gaf op een actievere manier leiding dan Von Karger. In deze tijd werden enkele Liro-medewerkers gearresteerd wegens corruptie en diefstal. In december 1944 werd Witscher, die inmiddels mede-Treuhänder van Liro-Sarphatistraat was, door de Wirtschaftsprüfstelle uit die functie ontslagen. Hij werd niet vervangen. Aan Flesche werd gevraagd, voorzover nodig, toezicht te houden op de verdere gang van zaken.

De verordening VO 148/41 van 8 augustus 1941 beoogde de concentratie van vermogens van individuele Joden bij één bankinstelling, nl. Lippmann, Rosenthal & Co. (Liro) te Amsterdam. Deze centralisatie vormde de eerste stap naar de totale confiscatie van het Joodse vermogen door de Duitsers. Alle Joden moesten naar deze bank overbrengen: contante gelden en cheques; tegoeden en deposito's bij andere banken; effecten. Een bedrag tot maximaal 1000 gulden bleef vrij.

Op 21 mei 1942 volgde de tweede verordening, VO 58/42, welke een verdere inlevering van vermogenswaarden voorschreef, terwijl de vrijstelling van f 1000 werd verminderd tot 250 gulden.

Bij Liro moesten worden ingeleverd: vorderingen van elke soort; andere vermogenswaarden, zoals polissen van levensverzekering, octrooirechten, auteursrechten, concessies; collecties van alle soorten; kunstvoorwerpen; voorwerpen van goud, platina of zilver; bewerkte en onbewerkte edelstenen en parels. Niet ingeleverd behoefden te worden: eigen trouwringen en die van een overleden echtgenoot; zilveren pols- en zakhorloges in persoonlijk gebruik; gebruikt tafelzilver: één mes, vork, soeplepel en dessertlepel per persoon; gebitvullingen uit edele metalen in persoonlijk gebruik.

De vermogens, bestaande uit ondernemingen, onroerende goederen en hypotheken, alsmede paarden, voer- en vaartuigen, werden niet door Liro in beheer genomen. Met beheer en liquidatie daarvan waren andere instellingen door de Duitse autoriteiten belast. De opbrengsten van deze vermogens kwam evenmin bij Liro terecht, maar werden overgemaakt naar de Vermögensverwaltungs- und Rentenanstalt (VVRA).

Gedurende de jaren 1941 en 1942 heeft Liro kwitanties uitgereikt, rente vergoed, kosten in rekening gebracht, rekening-courant-afschriften verzonden. Eind 1942 hadden ca. 27.000 personen een rekening-courant bij Liro. De Joden konden niet vrij over hun ingeleverde vermogen beschikken. Wel werden aan hen bedragen uitbetaald voor kosten van levensonderhoud ten laste van hun vermogen. Bovendien werden betalingen verricht aan derden wegens schulden van Joden. Ook belastingschulden werden door Liro betaald.

In opdracht van de Generalkommissar für Finanz und Wirtschaft moest Liro per 1 januari 1943 alle rekeningen van zgn. 'vol-Joden' (mensen met vier Joodse grootouders) sluiten en de saldi overboeken naar een zgn. 'Sammelkonto'. Er mochten geen betalingen meer worden gedaan aan Joden voor hun levensonderhoud, noch aan derden voor rekening van Joden en ook mocht Liro geen inlichtingen meer verstrekken aan de Joodse rekeninghouders. De Nederlandse en Duitse obligaties moesten aan de VVRA worden uitgeleverd, terwijl de overige effecten naar een 'Sammeldepot' moesten worden overgebracht. De opbrengst van de verkochte en de te verkopen effecten, alsmede het saldo van het Sammelkonto diende aan de VVRA te worden uitbetaald. De tegoeden van zgn. 'vijandelijke Joden' (Joden van b.v. Engelse en Amerikaanse nationaliteit) dienden te worden overgemaakt naar de Deutsche Revisions- und Treuhand AG. Bij de bevrijding bleken nog slechts de rekeningen van de gemengd-gehuwde Joden in de boeken van Liro aanwezig. Dat waren er ongeveer 1400.

Kort na de bevrijding, op 25 mei 1945 werden de heren J.D.J. Roos en Th.P.J. Masthoff door het Militair Gezag benoemd tot beheerders over Liro. Op 21 februari 1946 zijn deze heren door het Nederlandse Beheersinstituut (NBI) tevens benoemd tot vereffenaars, dus tot liquidateurs van Liro. Zij dienden de schulden aan Liro te incasseren en de rekeninghouders hun de toekomende tegoeden uit te betalen. Per 1 september 1947 werd de heer Masthoff vervangen door mr J.P. Barth, terwijl op 14 mei 1948 de benoeming volgde van notaris E. Spier tot beheerder-vereffenaar. Tot 31 december 1957 zijn zij in functie gebleven.

Op 9 februari 1946 heeft de minister van Justitie Lippmann, Rosenthal & Co., Sarphatistraat tot vijandelijk onderdaan verklaard. Hierdoor kwam buiten twijfel te staan dat de liquidatie van Liro overeenkomstig de regels van het Besluit Vijandelijk Vermogen E 133 diende te geschieden.

Omdat de bank Lippmann, Rosenthal & Co., Nieuwe Spiegelstraat, de echte oorspronkelijke Joodse bank, door het publiek in verband werd gebracht met Liro, besloot het NBI op 4 februari 1948 de naam van Liro te wijzigen in Liquidatie van Verwaltung Sarphatistraat, kortweg LVVS.

De liquidatie van Liro was door diverse factoren erg moeilijk. De administratie was in de jaren 1941-1945 zeer ondeskundig gevoerd. De invoering van het Sammelkonto voor alle persoonlijke rekeningen en van het Sammeldepot voor effecten maakte het tot een uitermate ingewikkelde en tijdrovende zaak de schulden en de bezittingen van Liro in detail in kaart te brengen. Enige tientallen personen hebben gedurende vier jaren een volledige dagtaak gehad aan de reconstructie van de persoonlijke rekeningen.

In maart 1946 heeft de LVVS bekend gemaakt dat de crediteuren (dus veelal de Joodse rekeninghouders) een voorschot konden krijgen van ten hoogste 1000 gulden. Die voorschotten zouden te gelegener tijd verrekend worden met de (eind)uitkeringen, die aan belanghebbenden zouden blijken toe te komen. In de jaren 1946-1948 is aan circa 11.300 personen een voorschot verstrekt tot een totaalbedrag van ongeveer f 8,5 miljoen .

In 1949 kwam vast te staan dat de verplichtingen van de LVVS ongeveer f 247 miljoen bedroeg, waarop reeds f 8,5 miljoen aan voorschotten was betaald. Het vermogen werd berekend op f 85 miljoen, zodat op dat moment een uitkering van circa 37% mogelijk zou zijn. Als men rekening hield met de resultaten van het effectenrechtsherstel (de LVVS zou duplicaten krijgen van verloren gegane en geroofde Nederlandse obligaties en effecten, die bij Liro waren ingeleverd) en met uitkeringen van andere zgn. crediteurenboedels als de VVRA, Omnia, NAGU, NGV aan de LVVS, zou een uitkering van ruim 60% aan alle crediteuren mogelijk zijn. Ter bespoediging van de afwikkeling van de boedel deed de LVVS een definitief aanbod van 70% ineens.

De vroegere eigenaars van effecten meenden dat zij door dit aanbod benadeeld zouden worden. Zij verenigden zich in een Commissie tot bescherming der aanspraken van gedepossedeerden, onder voorzitterschap van prof. mr E. Meijers, met als secretaris en drijvende kracht de Haagse advocaat mr H. Sanders. Zij tekenden beroep aan tegen dit aanbod bij de Afdeling Rechtspraak van de Raad voor het Rechtsherstel. Deze vernietigde op 30 maart 1950 het aanbod en verbood de uitvoering ervan met terugwerkende kracht. Bovendien werd bepaald dat onverwijld moest worden overgegaan tot verificatie van alle uitstaande schuldvorderingen en terstond daarna aan alle erkende crediteuren een uitkering moest worden gedaan van een zo hoog mogelijke percentage van hun vorderingen. Welke normen de LVVS moest hanteren bij de beoordeling van de vorderingen was echter door het vonnis van 30 maart 1950 onduidelijk geworden. Het NBI heeft op 28 juni 1950 verificatienormen vastgesteld. Hiertegen is eveneens beroep aangetekend, waarop door de Afdeling Rechtspraak op 19 mei 1951 is beslist. Verwijzend naar deze gerechtelijke procedures heeft de LVVS in juni 1950 de mogelijkheid geopend tot het verkrijgen van een voorschot van 40% van de creditsaldi, onder verrekening van het reeds verstrekte voorschot van f 1000. Krachtens deze regeling werd f 65 miljoen uitbetaald.

Het vonnis van 19 mei 1951 bepaalde de manier waarop de LVVS moest worden geliquideerd. Het stelde allereerst vast dat de boedel van de LVVS de gezamenlijke eigendom was van de beroofden of hun rechtverkrijgenden. De LVVS was voorts niet verplicht tot schadevergoeding van hen die waren beroofd, maar dat de beroofden slechts maximaal recht hadden op het bedrag dat Liro door de opbrengst van de ingeleverde vermogensbestanddelen (geld, goederen en effecten) werkelijk had ontvangen. Tenslotte werd een twaalftal verificatiemaatstaven vastgesteld. De belangrijkste daarvan waren: er mocht geen debet- noch credietrente in rekening worden gebracht; er moest een eerste uitkering gedaan worden van 55%; met de uitkering moest meteen begonnen worden en er mocht niet worden gewacht tot de laatste rekening was geverifieerd; als eerste rekeningen werden geverifieerd die van de oorspronkelijke rekeninghouders, hun weduwen, weduwnaren en directe bloedverwanten, naar volgorde van ouderdom, te beginnen met degenen wier naam begon met de letter V; vorderingen op de boedel van de LVVS konden tot uiterlijk 1 januari 1952 worden ingediend, zodat degene, die een vordering niet binnen die termijn had ingediend, het recht verloor om voor die vordering als crediteur te worden erkend; vorderingen terzake van het verloren gaan van bij Liro ingeleverde goederen en kostbaarheden kwamen niet voor verificatie, en dus ook niet voor vergoeding in aanmerking, dan voor zover de opbrengst in de administratie van de LVVS te traceren was.

De verificatie en de uitkering van 55%, met verrekening van de eerder verstrekte voorschotten, vond plaats in de periode juli 1951 maart 1955. Er werden bijna 42.000 rekeningen-courant en circa 10.000 effectenoverzichten gereed gemaakt en verzonden. Tot de belangrijkste problemen waarmee de LVVS te kampen kreeg, behoorden het vaststellen van de erfgenamen en het vinden van de rechthebbenden. Omdat van de oorspronkelijke rekeninghouders de meesten niet waren teruggekeerd, moesten de erfgenamen worden opgespoord. Daartoe moest het verloop van de vererving worden vastgesteld, waartoe in 1949 reeds de Stichting Centraal Bureau voor Onderzoek inzake de Vererving van de Nalatenschappen van Vermiste Personen was opgericht. Bij die vaststelling waren officiële verklaringen van overlijden vereist, die pas vanaf 1949 op grote schaal werden afgegeven.

Gerechtelijke procedures tegen De Nederlandsche Bank en tegen enkele andere debiteuren maakte het de LVVS in de loop van 1952 mogelijk het uitkeringspercentage te verhogen van 55 % tot 75%. Het voorschotpercentage kon worden verhoogd van 40% tot 60%.

Het rechtsherstel ten aanzien van effecten heeft een belangrijke invloed gehad op het tempo en de uiteindelijke afwikkeling van de liquidatie van de LVVS. De Afdeling Effectenregistratie van de Raad voor het Rechtsherstel begon in het begin van 1950 beslissingen af te geven over effecten die bij Liro waren ingeleverd. Een effect kon aan de oorspronkelijke Joodse eigenaar, de gedepossedeerden, worden teruggegeven. Dan verkreeg de tegenwoordige bezitter tegen uitlevering van dat effect, een vordering op de LVVS. Zo ontstonden er in de boeken van de LVVS vele duizenden nieuwe rekeninghouders, die tijdens de bezetting van Liro effecten hadden gekocht. Intussen was het mogelijk dat aan een Joodse rekeninghouder al een voorschot of uitkering was gedaan op basis van het verlies van dat effect. In dat geval werd de Joodse crediteur een debiteur en moest hij hetgeen hij van de LVVS ontvangen had wegens het verloren effect weer aan de LVVS teruggeven. Dit gebeurde vanaf mei 1952 op grote schaal, na een uitspraak van de Afdeling Rechtspraak, waarbij de effectenbeurs aansprakelijk werd gesteld voor handel in effecten, die tijdens de oorlog op de beurs waren gekocht en bij levering van Liro afkomstig bleken. Deze uitspraak was reden voor de Vereeniging voor den Effectenhandel om de notering ter beurze te schorsen. Dit heeft uiteindelijk geleid tot het zogenaamde "Plan Waarborgfonds 1953". De opzet hiervan was: aan de vroeger Joodse eigenaars of aan de tegenwoordige bezitters van 'in regelmatig beursverkeer' verkregen effecten een aanbod te doen van 90% van de waarde van die effecten tegen overdracht van hun aanspraken op die effecten aan het Waarborgfonds Rechtsherstel (WBF).

Doordat de aldus overgedragen aanspraken op effecten veelal bestonden uit vorderingen op de boedel van de LVVS, kreeg het WBF een aanzienlijke vordering op deze boedel. Inmiddels was het de LVVS niet mogelijk tot een slotuitkering kon komen. Een aantal belangrijke vorderingen kon niet binnen afzienbare tijd geïnd worden. De beheerskosten dreigden groter te worden dan de inkomsten. Teneinde te voorkomen dat het vermogen van de boedel zou worden wegbeheerd, is gezocht naar een mogelijkheid om de LVVS en de daarmee sterk verweven VVRA versneld af te wikkelen. Het Waarborgfonds Rechtsherstel heeft op 19 juli 1956 de boedels van LVVS en VVRA gekocht tegen de verplichting deze boedels in staat te stellen een definitieve uitkering te doen aan crediteuren van 90% resp. 85% van hun vorderingen. Dit aanbod aan crediteuren is door het Nederlandse Beheersinstituut gedaan bij een publicatie in de Nederlandse Staatscourant. Bij gebreke van appèl is de regeling tussen de boedels en het WBF definitief geworden.

De beheerders-vereffenaars van de LVVS hebben in de periode 19 juli 1956 tot en met 31 december 1957 met het overgrote deel der crediteuren kunnen afrekenen en een aanvullende slotuitkering gedaan tot 90% van de vordering. De verplichtingen van de LVVS, die op 31 december 1957 nog niet waren afgedaan, werden door het WBF ter verdere afwikkeling overgenomen. Deze verplichtingen hadden een waarde van circa ? 5,5 miljoen. De activa, bestaande uit effecten, vorderingen, saldi en goederen werden per 31 december 1957 overgedragen aan het Waarborgfonds Rechtsherstel.

Het Waarborgfonds Rechtsherstel is per 16 april 1976 opgeheven. De bezittingen van het WBF, alsmede zijn rechten en verplichtingen zijn overgegaan op de Staat. Hiertoe behoorde dus ook de boedel van de LVVS.