Elke vluchteling is een vreemdeling, maar niet elke vreemdeling is een vluchteling. De groep vreemdelingen valt namelijk uiteen in diverse categorieën, zoals: toeristen, vreemde stagiaires, vluchtelingen en buitenlandse pleegkinderen. Kortom: iedereen, die niet in het bezit is van de Nederlandse nationaliteit.
Het begrip vreemdeling is wel aan een zekere ontwikkeling onderhevig geweest. Vóór 1795 wordt iedereen, die gevestigd is in een bepaald gewest en zich naar een ander gewest wil begeven door de Staten en stedelijke besturen van dit laatstgenoemde gewest als vreemdeling beschouwd. In 1795 (Bataafse Republiek) wordt het staatsburgerschap ingevoerd en na de inlijving bij Frankrijk in 1810 bepaalt Napoléon dat het Koninkrijk Holland nationale grenzen en douane krijgt.Vanaf 1813 gaat Willem I invloed uitoefenen op onze grensvorming en wordt de vreemdeling iemand, die van buiten deze grenzen het Koninkrijk binnenkomt, dus niet het Nederlandse staatsburgerschap bezit (Souverein Besluit d.d. 12 december 1813).
Tot 1848 is de vreemdeling een zeldzame figuur in de wetgeving. In de Grondwet(-sherziening) van dat jaar (art. 4 tweede lid) wordt de opdracht opgenomen tot de regeling bij de wet van de toelating en uitzetting van vreemdelingen. Deze opdracht resulteert op 13 augustus 1849 in het van kracht worden van de Wet houdende toelating en uitzetting van vreemdelingen. Deze zogenaamde le Vreemdelingenwet geeft in essentie aan, dat iedere vreemdeling welkom is in Nederland, mits er geen bezwaren tegen zijn persoon bestaan. Deze wet is echter niet in staat het gewoonterecht ten volle te doorbreken en bovendien blijkt direct na publicatie, dat deze wet op meerdere punten niet helemaal waterdicht is: de enorme hoeveelheid missives en circulaires die dan volgt is daarvan een concreet bewijs. In feite is deze le Vreemdelingenwet (buiten de artt. 9 en 20) nooit toegepast, behalve de gedachte (iedereen is welkom), die eraan ten grondslag ligt.
Na de eerste wereldoorlog, wanneer Nederland lering heeft getrokken uit zijn eerste confrontatie met een massale vluchtelingenstroom, blijkt men behoefte te hebben aan een wettelijke regeling van het vreemdelingentoezicht. De vrucht van deze behoefte wordt de zogenaamde "Vreemdelingentoezichtwet", voluit genaamd de Wet houdende nadere voorzieningen in de tegenwoordig buitengewone omstandigheden betreffende het toezicht op hier te lande vertoevende vreemdelingen (d.d. 17 juni 1918).
Het hierna uitgevaardigde K.B. van 16 augustus 1918, het Vreemdelingenreglement, dient ter uitvoering van art. 1 van de Vreemdelingentoezichtwet en wordt de basis van een systeem van verblijfsvergunningen en bijzondere maatregelen van toezicht en daardoor de constitutie van het vreemdelingenbeleid in Nederland.
De zogenaamde Grensbewakingswet en het Bewakingsvoorschrift van 1920, welk laatste de uitvoeringsvoorschriften van de Grensbewakingswet bevatten, sluiten nauw aan op de wet van 1918 en vormen samen een instrument ten behoeve van de toelating en het verblijf van vreemdelingen en het vreemdelingentoezicht.
Het toelatingsbeleid wordt selectiever, vooral in de jaren dertig, wanneer de Nederlandse grenzen overspoeld worden door o.a. Duitse vluchtelingen. De wens tot een vastere wettelijke basis uit zich in de instelling van de Commissie Donner, die de opdracht krijgt "te onderzoeken in hoeverre in wetgeving en praktijk nadere voorzieningen met betrekking tot de houding van de Overheid tegenover de vreemdelingen noodig en gewenscht zijn". Tot een wetsontwerp is het niet gekomen, doch het rapport van deze Commissie heeft wel invloed gehad op de totstandkoming van een later wetsontwerp.
Als gevolg van de toenemende oorlogsdreiging, wordt als vervanger van het Bewakingsvoorschrift 1920 dat van 1939 uitgevaardigd. Middels dit voorschrift worden bewakingsgebieden (zie bijl. I) aangewezen: brede stroken langs de zuid- en oostgrens van het land, om beter in staat te zijn ongewenste vreemdelingen aan gene zijde van onze grenzen te houden. De grensbewaking wordt gesplitst in een politiair en een militair onderdeel op basis van een K.B. van 1 juli 1939. Het Bewakingsvoorschrift vindt zijn opvolger in de beschikking van 25 maart 1946. Onder dit Bewakingsvoorschrift 1946 vallen o.a. zaken als grensbewaking, doorlaatposten, reisdocumenten en de reeds genoemde bewakingsgebieden. Hiermee zijn we beland in de periode na de Tweede Wereldoorlog, wanneer Nederland lid wordt van diverse Internationale organisaties en het internationale vreemdelingenrecht zich snel ontwikkelt. Ten aanzien van een uitbreiding van het Nederlandse vreemdelingenrecht neemt Nederland dan een afwachtende houding in, mode omdat de invloed van de internationale ontwikkelingen op een Nederlandse regeling niet zijn te overzien. Een aantal op internationaal niveau afgesloten en ook door Nederland geratificeerde verdragen zijn het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen (28 juli 1951), het Verdrag betreffende de status van staatlozen (13 december 1961) en het Europese Vestigingsverdrag (13 december 1955).
Ook bilateraal en in Benelux-verband komen veel overeenkomsten tot stand betreffende o.a. de afschaffing van de visumplicht, de erkenning van andere grensoverschrijdingsdocumenten dan paspoorten, de verlegging van de personencontrole naar de buitengrenzen van de Benelux. De laatstgenoemde Overeenkomst dateert van 23 juni 1960.
Met betrekking tot het vreemdelingentoezicht wordt, in aansluiting op het Vreemdelingenreglement, op 1 mei 1957 het Verblijfsvoorschrift van kracht. Na deze datum verschijnen nog een aantal aanschrijvingen van het Ministerie, de zgn. Vreemdelingencirculaires.
Op 1 augustus 1956 treedt voor Nederland het reeds genoemde Verdrag betreffende de status van vluchtelingen in werking, dat in 1951 te Genève ondertekend is. Het vindt zijn uitvoering in het Vluchtelingenbesluit van 10 januari 1957 en de Vluchtelingencirculaire uit 1958, welke laatstgenoemde meerdere malen wordt gewijzigd. In 1967 brengt het Vluchtelingenprotocol een belangrijke uitbreiding van het Verdrag van Genève.
De verzameling wetten, K.B.'s, voorschriften en circulaires betreffende het vreemdelingen- en vluchtelingenbeleid heeft in de loop van bijna 120 Jaar veel aanvullingen en wijzigingen van het vreemdelingenrecht gebracht, de basis is in al die tijd echter onaangetast gebleven. In 1961 is de internationale ontwikkeling van het vreemdelingenrecht wel zó overzichtelijk geworden, dat in combinatie met de verhoging van de rechtsbescherming (1963, Wet administratieve beschikkingen) kan worden overgegaan tot instellen van een werkgroep, die het vreemdelingenrecht totaal moet gaan reviseren.
Deze fundamentele herziening krijgt gestalte in de Vreemdelingenwet van 13 januari 1965. Hij wordt uitgevoerd middels een Algemene Maatregel van Bestuur, dat het Vreemdelingenbesluit (1966) wordt genoemd. Het daarna volgende Voorschrift Vreemdelingen (1966) dient dan ter uitvoering van zowel de Vreemdelingenwet als het Vreemdelingenbesluit en stelt in art. 53 dat worden ingetrokken:
Volgens art. 109 van het Vreemdelingenbesluit worden verder o.a. ingetrokken:
Vanaf 1966 vindt het vluchtelingenbeleid zijn wettelijke basis in de artikelen 104 t/m 106 van het Vreemdelingenbesluit.
De eerste Minister van Justitie mr. C.F. van Maanen krijgt bij zijn benoeming in 1815 de opdracht om naturalisatie - en vestigingsverzoeken van vreemdelingen te behandelen en toezicht op het verblijf en gedrag van deze groep uit te oefenen. Een aparte afdeling of dienst die zich speciaal met vreemdelingenkwesties bezig houdt, bestaat in deze periode nog niet.
Middels een Ministerieël Besluit uit 1876 wordt het toezicht op de uitvoering van de Vreemdelingenwet aan de 2e Afdeling (de latere afdeling Publiekrecht) gedelegeerd. In 1889 wordt deze 2e Afdeling opgesplitst in 3 Bureaus, respectievelijk genaamd A,B en C. Het toezicht op de uitvoering van de Vreemdelingenwet wordt ondergebracht bij de onderafdeling A van deze afdeling.
Vanaf ± 1920 zijn er twee diensten belast met het Vreemdelingentoezicht en de Grensbewaking. Na nog wat reorganisaties en herverdelingen van taken onder de verschillende afdelingen, wordt in 1934 het toezicht op de uitvoering van de Wet houdende nadere voorzieningen betreffende de grensbewaking (zgn. Grensbewakingswet 1920) eveneens toegewezen aan de 2e Afdeling.
Verder wordt in de jaren dertig de Administrateur der Grensbewaking geintroduceerd, een hoofdofficier van de Koninklijke Marechaussee, onder wiens leiding de Grensbewaking (vlgs. Vreemdelingenreglement) en (Rijks-) Vreemdelingendienst komt. In 1939 wordt deze taak gesplitst en komt er een aparte Rijksvreemdelingendienst, aanvankelijk als onderafdeling van de kort daarvoor opgerichte Rijksrecherchecentrale (zie bijl. II). Deze wordt belast met de doorlating van vreemdelingen en de verblijfsontzeggingen uit de bewakingsgebieden, de centrale registratie van hier te lande verblijvende alsmede van ongewenste vreemdelingen en het machtigen van consulaire ambtenaren in het buitenland tot het verlenen van visa. Na een, door de Tweede Wereldoorlog slapend bestaan geleden te hebben, komt deze dienst onder de Directie Politie van het Ministerie van Justitie te vallen.
Vanwege de enorme hoeveelheid stukken en de aard van de zaken, waarvan het accent ligt op het departementale beleid en niet op dat van de politie, bemoeien vele organisatie-bureaus en departementale commissies zich met deze dienst.
Op 1 met 1956 wordt de Rijksvreemdelingendienst opgeheven en vindt zijn voortzetting in de nieuw ingestelde 9e Afdeling, die al snel wordt omgedoopt tot Hoofdafdeling en er als volgt uitziet:
Bureau Algemene en Juridische Zaken (A.J.Z.)
Onderafdeling Vreemdelingenzaken:
Bureau A
Bureau B
Onderafdeling Grensbewaking:
De Bureaus A en B worden later omgezet in drie onderafdelingen van de Afdeling Vreemdelingenzaken (zie bijl. IV) met de respectievelijke taken:
Zoals uit de voorgenoemde organisatie-structuur blijkt, is hierin plaats ingeruimd voor een apart Bureau, dat de algemene en juridische zaken gaat behandelen. De filosofie die aan deze opzet ten grondslag ligt is, dat door het aanbrengen van een tweedeling een duidelijk verschil gemaakt kan worden tussen uitvoering en beleid:
AJZ zal de beleidszaken gaan behandelen en de puur technische concrete kwesties zullen gaan behoren tot het takenpakket van de Bureaus A en B (zie de beschikkingen d.d. 27 april en 4 juni 1956 (zie resp. bijl. V en VI).
Het Bureau AJZ (later Stafbureau) krijgt het volgende opgedragen:
Algemene beleidszaken, zoals het voorbereiden van internationale afspraken en vreemdelingenwetgeving en het verbeteren van de vreemdelingenvoorschriften worden inderdaad uitgevoerd door AJZ. Echter, de ad-hoc kwesties, worden nog steeds behandeld door de Bureaus A en B. Per 1 juni 1976 wordt de Hoofdafdeling Vreemdelingenzaken en Grensbewaking omgezet in de Directie Vreemdelingenzaken. Het Stafbureau Algemene en Juridische Zaken houdt dan in naam op te bestaan en haar taken worden overgenomen door de Hoofdafdeling Juridische en Beleidsvraagstukken.
Het AJZ-archief is gevormd door het (Staf-)bureau AJZ. Die Bureau, als afdeling van de Hoofdafdeling Vreemdelingenzaken en Grensbewaking heeft vergeleken met de andere (onder-)afdelingen zo'n goed geoliede administratie-apparaat, dat afdelingen zoals de Visadienst en Toezicht Vreemdelingen en Grensbewaking (T.V.G.) besluiten hier ook him stukken te laten inboeken en zo ook een AJZ-nummer krijgen (zie bijl. VII). Persoonsdossiers krijgen wel een apart nummer en berusten in een andere bewaarplaats. Uiteindelijk is dit archief geëvolueerd tot hèt archief van nagenoeg de integrale Hoofdafdeling en latere Directie, terwijl de naam nog immer anders doet vermoeden.
Tot en met eind 1986 is men zaken blijven inboeken onder een AJZ-nummer. Het blijkt dat men vele stukken niet of pas na lang zoeken boven water kan krijgen. Met een echt goed bijgehouden registratie- en toegangensysteem zou dit nooit hebben kunnen plaatsvinden.
De ingang van het AJZ-archief is tweeledig: op nummer en op onderwerp/trefwoord. Het systeem wortelt in de opzet gemaakt door de voormalige Rijksvreemdelingendienst. Deze houdt een kaartsysteem bij:
waarin alle namen van vreemdelingen worden opgenomen
als het principiële kwesties betreft, zaken met een precedent-werking, opstellen van voorschriften etc., worden deze in dit systeem opgenomen. Hetzelfde geschiedt me vertrouwelijke stukken en zaken met het predikaat (dienst-)geheim, behalve dat betreffende persoonsnamen dan óók in het eerstgenoemde systeem worden ingeschreven.
In de beginfase van de Hoofdafdeling stopt men met het inschrijven van principiële zaken. Stukken krijgen dan een algemeen volgnummer + een letter al naar gelang het onderwerp/rubriek waaronder een stuk valt (A t/m L = 15 letters) + een volgnummer binnen de gekozen rubriek.
Daar de diverse nieuwe medewerkers niet of slecht worden ingewerkt, weet men vaak niet hoe een zaak in te schrijven. Het klapperen op onderwerp/trefwoord wordt niet consequent uitgevoerd en ook het elders inboeken van, op het eerste gezicht gewone kwesties, vindt regelmatig plaats, zodat er veel bescheiden zijn kwijtgeraakt en zoals hierboven reeds gesteld, meerdere zaken niet of bij uitzondering na veel inspanning kunnen worden getraceerd.
Van de genoemde 15 letters worden tot 1987 nog 3 letters gebruikt en wel:
C. alle gerubriceerde stukken
F. personeelsdossiers
E. alle overige zaken
Om de dossiers te laten ordenen en mede met oog op het feit dat veel AJZ-materiaal in het ongerede is geraakt, wordt in 1981-1982 een documentalist in dienst genomen, die de opdracht krijgt tot "het documenteren van alle dossiers". Zijn aanpak blijkt niet systematisch of planmatig te zijn, zodat dit documenteren niets meer is geweest dan het chronologisch ordenen van enkele grote dossiers betreffende dàn actuele zaken, die lot een overmatige administratieve productie leiden. Een voorbeeld hiervan is het dossier "buitenlandse pleegkinderen", dat echter als één van de weinige positieve uitzonderingen gekenmerkt moet worden.
Samenvattend kan worden gesteld, dat het moeilijk of niet kunnen traceren van stukken en dossiers is terug te voeren op een niet naar behoren functionerend registratie-systeem. Het onderwerp- en trefwoordenregister wordt niet consequent bijgehouden dan wel geactualiseerd, zodat regelmatig reeds lopende zaken van een nieuw nummer worden voorzien. Analoge kwesties bevinden zich dan onder verschillende nummers in het archief; bovengenoemde in combinatie met het opleggen van dossiers c.q. er gewoon bovenop leggen, maken de toegangen daarom ongeschikt voor gebruik.
Het archief is in 2002 van de Immigratie- & Naturalisatiedienst overgebracht naar het Nationaal Archief.
Overbrenging van een overheidsarchief
Het archief is krachtens bepalingen van de Archiefwet overgebracht.
Tijdens de eerste inventarisatie-fase zijn in de nummerieke toegang enkele tientallen kaarten gevonden van reeds in de jaren zeventig gesaneerde ofte wel vernietigde dossiers.
Verder is gebleken dat het archief voor ± 30% uit foto-copieën bestaat die, na controle op de aanwezigheid van hun originelen elders, conform de vernietigingslijst van 1956, nr. AZ/PNA 336/056 en nr. OKN 29361 laatstelijk gewijzigd in 1986, meteen vernietigd zijn. Eveneens zijn op basis van deze vernietigingslijst bescheiden als begeleidingsbrieven, ter kennisneming ontvangen stukken, correspondentie van eenvoudige aard en dergelijke, vernietigd. Uitzonderingen hierop vormen de afschriften waarop aantekeningen zijn geplaatst of foto-copieën die worden aangehaald in een inliggende beleidsnota.
Het aangetroffen archief bestaat uit ± 90 meter archiefdozen, portefeuilles en nog op te bergen stukken, oftewel ruim 6000 dossiers, waarvan er ongeveer 5200 "slapend" zijn. Deze vormen een lengte van ± 55 meter en zullen in meerdere fasen geïnventariseerd worden, te beginnen met de eerste 10 meter (± 350 dossiers).
Als begindatum is voor 1956 gekozen in verband met de instelling van het (latere Staf-)bureau AJZ. De caesuur wordt gelegd bij 1976, daar het Stafbureau dan opgaat in de Directie Vreemdelingenzaken. Aldus worden ook twee tien-jaren-blokken verkregen.
Alle aangetroffen stukken van vóór 1956 opgemaakt door de Rijksvreemdelingendienst zijn afgesplitst, indien ze geen direct verband vormen met de zaken die vanaf dat jaar spelen. Deze bescheiden zijn ondergebracht in het depôt waar zich het archief van de Rijksvreemdelingendienst bevindt. Indien die verband wel duidelijk is en ze in hetzelfde kader zijn opgemaakt, worden deze stukken als zijnde een deel van het AJZ-archief beschouwd. Dit is ook toegepast op stukken betreffende een zelfde zaak, indien ze kort na 1 juni 1976 zijn opgemaakt. Mochten zaken langer dan een jaar na genoemde datum nog niet zijn afgerond, dan zijn de betreffende stukken ervan gescheiden en worden bij de Directie Vreemdelingenzaken van een geheel ander nummer voorzien. Stukken van commissies zijn ook van het AJZ-archief gescheiden en aan de betreffende secretariaats-archieven toegezonden ter opvulling van eventuele hiaten.
Zoals hierboven beschreven, hebben stukken inzake zelfde kwesties vaak een nieuw nummer gekregen, zodat meerdere malen aanvankelijk gescheiden gehouden dossiers later, na ontdekking van het bestaan van voorstukken, inelkaar zijn gevoegd zonder het nummer te veranderen en/of hiervan een aantekening op de trefwoordkaart te maken. In deze dossiers geplaatste aantekeningen en het inelkaar opgaan van de diverse nummers maken het moeilijk deze dossiers uit elkaar te trekken en de diverse delen onder hun originele nummers terug te plaatsen. Bovendien worden vaak stukken, die in eerste instantie niet bijelkaar horen wel samengevoegd bewaard, omdat de behandelend ambtenaar dit wel makkelijk vindt. Ook zijn er vele stukken gelicht ten behoeve van tijdelijk gebruik (b.v. bij besprekingen); deze zijn dan echter niet meer teruggeplaatst. Na het eventuele recupereren kan her-invoeging op de juiste plaats veel moeite kosten.
Bij uitgebreide dossiers, zoals die inzake Ambonezen, Chinezen en Hongaren, zijn in de administratieve fase wel aanzetten tot een ordening gegeven; hiervan bestaan zelfs lijsten. Dit systeem heeft echter alleen nut in de beginfase van een zaak, wanneer alle nieuwe ontwikkelingen ervan nog gescheiden kunnen worden. Indien consequente toepassing ervan zou hebben plaatsgevonden, had het ook nù nog zijn nut kunnen bewijzen. Alle aanvankelijk te (onder-)scheiden nuances en facetten worden in een latere fase echter zodanig met elkaar verweven, dat een ordening volgens dit administratie-systeem niet kan worden volgehouden, zodat in deze gevallen voor een verder niet in deelonderwerpen uitgesplitste chronologische volgorde is gekozen.
Om de toegankelijkheid van het archief te vergroten is bij de inventarisatie gekozen voor de volgende oplossing: de zaaksgewijze dossiervorming is gehandhaafd en waar mogelijk hersteld. Vervolgens is gekozen voor een ordening volgens de taken van de Hoofdafdeling.
Een aantal drukwerken is onder een apart hoofdje "documentatie" geplaatst. Deze kunnen een belangrijk hulpmiddel zijn bij het archiefonderzoek. Eronder vallen o.a. voorschriften, instructies en circulaires, uitgegeven ten behoeve van de grensbewakings-ambtenaren, vreemdelingendiensten en medewerkers van de Hoofdafdeling Vreemdelingenzaken en Grensbewaking (zie onder "documentatie").
De gebruiker van deze inventaris wordt aangeraden op het volgende te letten.
De inventaris is ingedeeld aan de hand van de procedure-volgorde en de daaruit voortvloeiende taken (zie inhouds-opgave). Het onder I geplaatste onderdeel betreft de grensoverschrijding en het korte termijn-verblijf (tot drie maanden); II bevat zaken betreffende het langdurig verblijf en het vreemdelingentoezicht. Visum-aangelegenheden vallen formeel gezien onder het vreemdelingentoezicht, maar met het oog op de overzichtelijkheid is gekozen voor de hierboven genoemde indeling.
Indien het te onderzoeken onderwerp bekend is, valt snel te bepalen onder welk hoofd het (de) betreffende inventaris-nummer(s) geplaatst is (zijn). Als behalve het onderzoeks-object ook een oud AJZ-dossier-nummer bekend is, kan door middel van de hier achterin opgenomen concordans worden nagegaan onder welk(e) inventaris-nummers(s) het betreffende dossier in de inventaris is terug te vinden, of wat er anderszins mee is geschied.
Reproductie van originele bescheiden uit dit archief is, behoudens de algemene regels die gelden voor het kopiëren van stukken, niet aan beperkingen onderhevig. Er zijn geen beperkingen krachtens het auteursrecht.
Het archief kent geen beperkingen voor het raadplegen van stukken als gevolg van slechte materiële staat.
Openbare archiefstukken kunnen online worden aangevraagd en gereserveerd. U kunt dit ook via de terminals in de studiezaal van het Nationaal Archief doen. Om te kunnen reserveren dient u de volgende stappen te volgen:
Bij het citeren in annotatie en verantwoording dient het archief tenminste éénmaal volledig en zonder afkortingen te worden vermeld. Daarna kan worden volstaan met verkorte aanhaling.
VOLLEDIG:
Nationaal Archief, Den Haag, Ministerie van Justitie: Algemene en Juridische Zaken (AJZ) van de Hoofdafdeling Vreemdelingenzaken en Grensbewaking, nummer toegang 2.09.52, inventarisnummer ...
VERKORT:
NL-HaNA, Justitie / Vreemdelingenzaken AJZ, 2.09.52, inv.nr. ...
Inventarisnummers van dit archief zijn niet in kopievorm beschikbaar
MINISTERIE VAN JUSTITIE
AFDELING ALGEMENE- EN
KABINETSZAKEN
Bureau Personeel
No. 1 P. 65
DE MINISTER VAN JUSTITIE,
BESLUIT:
Ingaande 1 mei 1956, met wijziging en aanvulling in zoverre van het Reglement op de Inwendige Dienst bij het Departement van Justitie (vastgesteld bij de beschikking van zijn toenmalige ambtsvoorganger van 30 december 1911, Afdeling A. S., no. 610 en laatstelijk gewijzigd bij beschikking van 6 mei 1955, Afdeling Algemene- on Kabinetszaken, Bureau Personeel, no, P. 100/121),
I. Lid a van artikel 15 bis te lezen:
"de 5e Afdeling wordt genoemd de "Afdeling Politie" en bestaat uit:
II. Lid d van artikel 15 bis vervalt.
III. De leden e, f en g van artikel 15 bis worden aangeduid als onderscheidenlijk de leden d, e en f.
IV. Bij het Ministerie van Justitie in te stellen een afdeling, genaamd de "9e Afdeling (Vreemdelingenzaken en Grensbewaking)".
De Afdeling bestaat uit een bureau on twee onderafdelingen.
Een afschrift van deze beschikking zal worden gezonden aan de daarvoor in aanmerking komende ambtenaren van het Ministerie van Justitie, alle Departementen van Algemeen Bestuur, en aan de Algemene Rekenkamer.
's-Gravenhage, 27 april 1956.
De Minister voornoemd,
(get.) J.C.VAN OVEN.
MINISTERIE VAN JUSTITIE
AFDELING ALGEMENE- EN KABINETSZAKEN
Bureau Personeel
No. 1 P. 4 5 3
DE MINISTER VAN JUSTITIE,
Besluit:
In aanvulling op zijn beschikking van 27 april 1956, Afdeling Algemene- en Kabinetszaken, Bureau Personeel, no. 1 P. 65, houdende instelling van de 9e Afdeling (Vreemdelingenzaken en Grensbewaking);
De Onderafdeling Vreemdelingenzaken omvat:
1. Bureau A.
Vreemdelingen uit communistische landen; politieke gevallen; asylgevallen; zeelieden; pleegkinderen; transporten van kinderen van alle nationaliteit; staatloze ex-Nederlanders.
2. Bureau B.
Vreemdelingen, voor zover niet genoemd onder Bureau A; kennisgevingen met betrekking tot het Corps Diplomatique c.a.
Een afschrift van deze beschikking zal worden gezonden aan de daarvoor in aanmerking komende ambtenaren van het Ministerie van Justitie, alle Departementen van Algemeen Bestuur en aan de Algemene Rekenkamer.
's-Gravenhage, 4 juni 1956.
De Minister voornoemd,
(get.) J.C.VAN OVEN.
Toelichting op gebruikte termen:
Als bedoeld in artikel 9, derde lid, van het Archiefbesluit 1995
De eerste ondertekenaar, mr. H.P.A. Nawijn, Minister voor Vreemdelingenzaken en Integratie, voor deze, drs. H.W.M. Schoof, Directeur van de Immigratie- & Naturalisatiedienst, verklaart te hebben overgebracht naar de tweede ondertekenaar, dr. M.W. van Boven, Directeur van het Nationaal Archief, voor deze drs. A.G. de Vries, hoofd van de Afdeling Collectie, die verklaart te hebben overgenomen ter verdere bewaring in de rijksarchiefbewaarplaats in Den Haag:
Het archief Algemene en Juridische Zaken van de Hoofdafdeling Vreemdelingenzaken en Grensbewaking, (1938) 1956-1976 (1981)
De omvang van het overgebrachte bestand bedraagt ca. 4,1 strekkende meter. De inhoud ervan is nader gespecificeerd in de toegang, die als bijlage 1 bij deze Verklaring van overbrenging is gevoegd.
Met het oog op de bescherming van de persoonlijke levenssfeer zijn op grond van artikel 15, eerste lid , onder a, van de Archiefwet 1995, aan de openbaarheid van de overgebrachte archiefbescheiden beperkingen gesteld. Deze beperkingen zijn nader omschreven in het besluit, dat conform artikel 10 van het Archiefbesluit 1995, als bijlage 2 bij deze Verklaring van Overbrenging is gevoegd.
De directeur van het Nationaal Archief verplicht zich de overgebrachte archiefbescheiden in goede staat te bewaren ofte doen bewaren, overeenkomstig het bij of krachtens de Archiefwet 1995 voor het beheer van overheidsarchieven bepaalde.
Den Haag, 25-7-2002 Den Haag, 29-07-2002
De eerste ondertekenaar, .De tweede ondertekenaar,
(drs. H.W.M. Schoof), (drs. A.G. de Vries)
Datum 23 juli 2002, Datum 29-07-2002
Nummer 5178129/02/IND
Bijlage 2 bij de Verklaring van Overbrenging van het archief Algemene en Juridische Zaken van de Hoofdafdeling Vreemdelingenzaken en Grensbewaking (1938) 1956-1976 (1981)
Besluit van de Minister van Justitie, houdende beperking van de openbaarheid van het archief Algemene Juridische Zaken van de Hoofdafdeling Vreemdelingenzaken en Grensbewaking (1938) 1956-1976 (1981)
(Besluit als bedoeld in artikel 10 van het Archiefbesluit 1995)
Met het oog op de bescherming van de persoonlijke levenssfeer worden op grond van artikel 15, eerste lid, onder a, van de Archiefwet 1995 aan de openbaarheid van de inventarisnummers 53, 54, 138, 139, 149-167, 215, 216-230, 272-274, 281, 282, 301--316, 320, 321, 366 en 367 van het over te brengen archief van de afdeling Algemene en Juridische Zaken van de Hoofdafdeling Vreemdelingenzaken en Grensbewaking, (1938) 1956-1976 (1981), de navolgende beperkingen gesteld:
Den Haag,
Datum : 23 juli 2002
Nummer : 5178129/02/IND
Zie ook inv. nr. 373
Zie ook inv. nrs. 373 en 374
Op alfabetische volgorde
Zie ook inv. nr. 372
- Het archief van de Facilitation Cie bevindt zich op het Ministerie van Verkeer en Waterstaat;
- Zie ook inv. nr. 372.
Zie ook inv. nr. 229
Gederubriceerd
Op alfabetische volgorde
Op alfabetische volgorde
Zie ook inv. nr. 166
Zie ook inv. nr. 164
Dit verdrag is nooit door Nederland geratificeerd
Zie ook inv. nrs. 282 en 343
Zie ook inv. nr. 370
Zie ook inv. nrs. 296-298
Zie ook inv. nrs. 296-298
Zie ook inv. nr. 299
Zie ook inv. nr. 299
Zie ook inv. nr. 149
In inv. nr. 233 opgenomen een staat op alfabet houdende gegevens betreffende de schrijfwijze van Chinese namen
Op alfabetische volgorde
Zie ook inv. nrs. 196 en 343
Zie ook inv. nrs. 223 en 224
Zie ook inv. nrs. 225, 226 en 315
Op alfabetische volgorde
Zie ook inv. nr. 299
Zie inv. nrs. 196 en 282
Zie ook inv. nr. 371
Zie ook inv. nr. 206
Zie ook inv. nrs. 358-365
Zie ook inv. nrs. 88 en 89
Zie ook inv. nrs. 37-42