Carel Johan Chassé, geboren in 1724, gestorven in 1792, de vader van David Hendrik, was, evenals zijn beroemde, zoon. militair. Hij bracht het tot den rang van majoor.

In 1787 moest Chassé, die in het leger der patriotten gediend had, het land verlaten. Den 10den juli 1788 werd hij tot luitenant in het Fransche leger benoemd, 8 Augustus 1792 werd hij tot kapitein bevorderd, waarop 5 November 1793 zijne aanstelling tot luitenant-kolonel volgde. Als kommandant van het derde bataillon der lichte infanterie, behoorende tot de brigade van Daendels, nam hij deel aan den veldtocht van de armée du Nord in België en Nederland. In 1795 na de omwenteling ging hij in den dienst der Bataafsche republiek over.

In 1795 in Bataafschen krijgsdienst overgegaan met den rang van luitenant-koloniel, werd Chassé belast met het kommando van het tweede bataillon jagers, als hoedanig hij in 1799 en 1800 aan den veldtocht in Duitschland deelnam. Den 24 Juni 1803 werd hij tot kolonel bevorderd. In 1805 en 1806 kommandeerde hij het regiment lichte infanterie in den veldtocht tegen Oostenrijk. Koning Lodewijk benoemde hem 6 October 1806 tot generaal-majoor; als zoodanig maakte hij de inbezitneming van Oost-Friesland mede. In 1808 ontving hij het kommando over de Hollandsche troepen in Spanje. Hij bekleedde die functie, toen ons land bij Frankrijk werd ingelijfd.

Chassé ging in 1810 met den rang van brigade-generaal bij het Fransche leger over, en verliet met zijne troepen in 1813 Spanje om in Frankrijk terug te trekken. Na den val van het keizerrijk werd de titel brigade-generaal in dien van maréchal de camp veranderd. Chassé droeg hem slechts kort; wel werd hij nog 6 December 1814 door de Fransche regeering bij zijn ontslag uit den Franschen Krijgsdienst bevorderd tot luitenant-generaal, maar reeds sinds 31 Juli 1814 was hij in Nederlandschen krijgsdienst overgegaan.

Chassé keerde in 1814 weder in den vaderlandschen krijgsdienst terug met den rang van luitenant-generaal. Hij werd toen benoemd tot kommandant van het eerste militaire arrondissement te Leuven. Den veldtocht van 1815 maakte hij als kommandant der derde divisie mede. Later, sinds 1819, was hij kommandant in het 4de groote militaire kommando, dat gevestigd was te Antwerpen. Als zoodanig had hij de citadel eerst tegen de oproerige Belgen, later tegen de Franschen te verdedigen, totdat hij haar 23 December 1832 aan de laatsten moest overgeven. Hij had toen den rang van generaal der infanterie, die hem 29 Juli 1831 was verleend. Tijdens zijne krijgsgevangenschap hield Chassé te St. Omer verblijf. In Juni 1833 keerde hij met zijne troepen naar het vaderland terug. Hij vestigde zich te Bergen op Zoom, totdat hij 27 Januari 1834 tot opperbevelhebber der vesting Breda werd benoemd. Den 14 Juli 1839, bij de opheffing der vesting, werd hij ontslagen en gepensioneerd. Den 18 October 1839 tot lid der Eerste Kamer benoemd, nam hij nimmer aan de beraadslagingen deel. Hij bedankte voor die functie in 1848 en overleed het volgende jaar.

Hybo Everdes de Boer, geboren 11 Februari 1776 te Emden, overleden te Breda 30 Januari 1838, trad 15 Juni 1795 als soldaat in dienst der Bataafsche republiek en werd 17 Augustus 1802 tweede luitenant. De Spaansche veldtochten maakte hij onder Chassé mede. In 1815 werd hij als kapitein-adjudant aan dien bevelhebber toegevoegd, en na 16 Juni 1817 tot majoor te zijn bevorderd, werd hij opnieuw nauw aan generaal Chassé verbonden door zijne benoeming 29 December 1826 tot adjudant van het vierde groot militair kommando met den zetel Antwerpen. Don 23 October 1830 werd hij tot luitenant-kolonel bevorderd. Als zoodanig maakte hij hot beleg der citadel mede, waarbij hij zich dermate onderscheidde, dat hij 2 Februari 1833 in den Nederlandschen adel verheven werd met het praedicaat "jonkheer". In 1831 werd hij weder te Breda onder Chassé geplaatst en daar in Februari tot kolonel bij den generalen staf bevorderd. Hij overleed 30 Januari 1838.