Simon Hendrik Spoor is op 12 januari 1902 te Amsterdam geboren als zoon van Andreas Petrus Spoor, concertmeester en dirigent bij het Concertgebouworkest, en van Catharina Petronella Jautze. Hij doorliep de Koninklijke Militaire Academie te Breda en vertrok na zijn benoeming tot officier in 1923 naar Nederlands-Indië. Zijn dienstperiode aldaar werd van 1929 tot 1932 onderbroken door een studie aan de Hogere Krijgsschool te 's-Gravenhage. Na een periode van detachering bij de Generale Staf te Bandung werd Spoor in1934 docent aan de K.M.A. in Breda. Vier jaar later werd hij wederom in Indië geplaatst, waar hij aanvankelijk belast werd met stafwerk van bijzondere aard. In oktober 1941 volgde zijn benoeming tot docent in het oorlogsrecht aan de Hogere Krijgsschool te Bandung.

In maart 1942 behoorde Spoor tot de selecte groep van circa 15 man civiel en militair personeel, die vlak voor de overgave aan de Japanners naar Australië uitweek. Hij werd daar belast met de opbouw van de NEFIS, de Netherlands Eastern Forces Intelligence Service, die als militaire inlichtingendienst zou gaan opereren naast en niet zelden in konkurrentie met de NIGIS, de Netherlands Indies Government Information Service, het civiele informatie- en propagandabureau.

In 1945 was Spoor, inmiddels tot kolonel bevorderd, een van de krachtigste voorstanders van een rechtstreeks militair bewind over Nederlands-Indië, welk streven werd bestreden door de groep rond dr. H.J. van Mook, die een gemilitariseerd civiel bestuur wenste. Eind 1945 kreeg deze laatste groepering tenslotte de overhand. Zo werd de funktie Bevelhebber Strijdkrachten Oosten opgeheven na het vertrek naar Nederland van admiraal Helfrich, die in het najaar van 1945 als hoogste militaire autoriteit zijn eigen direkte kontakten met de regering in Den Haag placht te onderhouden; de legercommandant en de commandant-zeemacht in Nederlands-Indië werden nu onder het algemeen gezag van de luitenant-Gouverneur-Generaal geplaatst.

De verjonging aan de top van de legerleiding, waarmee de regering een soepeler aanpassing aan de sterk gewijzigde situatie in Indonesië hoopte te bereiken, werd een feit toen op 31 januari 1946 de 44-jarige generaal Spoor met het legercommando werd belast als opvolger van de luitenant-generaal Van Oyen. In maart 1946 werd hem de ongeveer even oude Buurman van Vreeden toegewezen als Chef Generale Staf.

Onder Spoor's opperbevel werden in juli 1947 en december 1948 de militaire operaties uitgevoerd, die onder de benaming eerste en tweede politiële aktie de geschiedenis zijn ingegaan. Naast zijn militaire verantwoordelijkheid als legercommandant had hij ook deel aan het politieke beleid in zijn funktie van Hoofd van het Departement van Oorlog.

De op 23 mei 1949 tot generaal bevorderde Spoor overleed na een korte ziekte vrij plotseling op 25 mei 1949. Met de waarneming van zijn funktie werd daarop belast de Chef-Staf, generaal-majoor D.C. Buurman van Vreeden.