Engelbertus de Waal werd op 27 november 1821 in Den Haag geboren als zoon van Johannes Hendrik de Waal, ambtenaar bij de Griffie van de Tweede Kamer en van Engelberta Jacoba de Ruyter. In 1824 vertrok de familie naar Nederlands-Indië waar J.H. de Waal ambtenaar bij de Algemeen Secretarie werd. In 1926 kwam Du Bus de Gisignies als nieuwe landvoogd en J.H. de Waal werd hem als ambtenaar ter beschikking gesteld. Dit blijft zo als Van den Bosch en Baud opvolgen, die De Waal ook op hun reizen door Nederlands-Indië volgt. In 1832 vertrok Engelbertus reeds naar Nederland om in Kampen de Latijnse school te volgen. In 1835 keren ook zijn ouders terug. Engelbertus de Waal werd in 1839 geplaatst als klerk op de Algemene Secretarie in Batavia. In 1840, inmiddels 2e kommies geworden, kreeg hij de opdracht om "voorname stukken omtrent de toestand der financiën van Nederlandsch-Indië over de jaren 1816 tot 1825" samen te brengen.

Gedurende de volgende jaren publiceerde hij talrijke artikelen als redacteur van het tijdschrift De Kopiist, later Indisch Magazijn geheten. In 1848 werd De Waal bevorderd tot referendaris bij de Algemene Secretarie en met name belast met het opstellen van een statistisch overzicht voor de begroting van Nederlands-Indië, welke sinds de grondwetsherziening van 1848 door de Tweede Kamer moest worden goedgekeurd. Dit overzicht staat bekend als Administratief Verslag. Drie jaar later, in 1851, werd hij adjunct-secretaris van het gouvernement en gedurende de jaren 1853-1855 heeft hij verschillende malen het ambt van waarnemend Algemeen Secretaris vervuld. In 1856 volgde zijn benoeming tot directeur der Middelen en Domeinen, welke post hij tot zijn repatriëring om gezondheidsredenen in 1858 bekleedde.

In Nederland zette hij zijn publicistische activiteiten voort met de uitgave in 1859 van een boek "Studiën voor ambtenaren in Nederlandsch-Indië", in de jaren daarna gevolgd door talrijke werken voornamelijk over de financiën en de economie van Nederlands-Indië.

In 1867 werd De Waal aangezocht als minister van Koloniën in het conservatieve kabinet Van Zuylen van Nijevelt, voor welke post hij bedankte. Een jaar later echter aanvaardde hij dezelfde portefeuille in het liberale kabinet Van Bosse-Fock (1868-1871), in welk ministerie De Waal een belangrijke rol heeft gespeeld door de totstandkoming van zijn Agrarische wet en de zogenaamde Suikerwet. De Agrarische wet gaf de beginselen aan tot regeling van het grondbezit en grondgebruik in Nederlands-Indië, terwijl de Suikerwet van 1870 de gelijdelijke vervanging beoogde van de gouvernementssuikercultuur door vrije cultures. Eind 1870 trad De Waal terug als minister van Koloniën en korte tijd later werd zijn Indische begroting door de Eerste Kamer verworpen. Daarna heeft hij geen politieke rol meer gespeeld, inbeslag genomen als hij was door de samenstelling van een groot verzamelwerk over de Indische financiën.

Engelbertus de Waal is op 21 oktober 1847 te Tjandjoer gehuwd met Marie Anne Theodore van de Hucht; had vier kinderen waarvan de oudste, Johan de Waal (1848-1922), generaal-majoor in het Nederlandse leger was.

Johannes Hendrik de Waal, de vader van de voorgaande, werd op 27 maart 1797 in Den Haag geboren. Hij vertrok in 1824 naar Nederlands-Indië, waar hij ambtenaar 3e klasse werd. In 1827 klom hij op tot hoofdcommies bij de Algemene Secretarie. Nadat hij in 1831 adjunct-secretaris bij de Indische regering was geworden, keerde hij in 1834 terug in Nederland. In 1846 werd hij aangesteld als secretaris van de directeur-generaal der Financiën in Nederlands-Indië. Op eigen verzoek werd hij in 1855 ontslagen. Hij overleed in Haarlem in 1858. In zijn laatste levenjaren werkte hij aan de samenstelling van een Handleiding voor jonge Oost-Indische ambtenaren.

Johan de Waal, zoon van Engelbertus de Waal, werd in 1848 in Batavia geboren. In 1864 startte hij zijn militaire carrière als cadet bij de Koninklijke Militaire Academie. In 1880 werd hij kapitein bij de generale staf en in 1902 Kolonel-commandant van het 1e regiment vestingsartillerie. Zeven jaar later werd hij gepensioneerd als generaal-majoor. Hij overleed in 1922.