Lodewijk Benedictus Johannes (Louis) Stuyt werd op 16 juni 1914 in Amsterdam geboren als zoon van de architect Jan Stuyt. Na een medische opleiding aan de Gemeenteuniversiteit aldaar behaalde hij in 1942 zijn artsexamen. Vanaf dat jaar was hij als assistent werkzaam in het Ziekenhuis van Johannes de Deo in Den Haag (thans het Westeinde Ziekenhuis) totdat hij in 1947 promoveerde en als internist werd erkend. Van 1948 tot 1950 vervulde hij als officier van gezondheid zijn militaire dienstplicht bij de Nederlandse marine, die toen in Nederlandsch-Indië werkzaam was, wat een onderbreking van zijn Haagse loopbaan betekende.
In 1951 werd hij hoofd van de afdeling Inwendige Ziekten van het ziekenhuis. Hij speelde een vooraanstaande rol in het management van het ziekenhuis en het specialisme van zijn vakgebied. Hij maakte zich sterk voor een landelijke en internationale vakorganisatie voor interne geneeskunde. Hij werd voorzitter van de Nederlandse Internisten Vereniging NIV en initiatiefnemer van de Europese Internisten Vereniging (AEMIE). Ook werd hij voorzitter van de Haagse afdeling van de Koninklijke Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Geneeskunst en van de Landelijke Specialisten Vereniging. Als katholiek arts was hij toen ook betrokken bij de discussies over de op handen zijnde veranderingen in de medische ethiek, die haaks bleken te staan op de opvattingen van het Vaticaan inzake de conceptie en de instandhouding van zwangerschap en menselijke leven.
In 1971 werd het kabinet-Biesheuvel geformeerd, een coalitie van de KVP, AR, CHU en VVD met de nieuwe politieke partij DS '70 van Willem Drees jr. Stuyt werd minister van Volksgezondheid en Milieuhygiëne, en staande zijn benoeming lid van de KVP. Tijdens de formatie bleek een initiatiefvoorstel van de Tweede Kamer om abortus uit het wetboek van strafrecht te krijgen te zijn gestrand op het verzet van de Eerste Kamer; er moest een nieuwe regeling worden voorbereid. Het kabinet besloot in zijn regeerakkoord een nieuwe wet voor te bereiden waarin de strafbaarstelling van abortus weliswaar werd gehandhaafd, maar nader zou worden geregeld. Het ontwerp van Stuyt in samenwerking met de minister van Justitie A.A.M. van Agt haalde echter geen kamermeerderheid, waardoor het vraagstuk in een impasse geraakte. Tegelijkertijd moesten beide ministers zich verantwoorden tegenover hun kerkelijke gezagsdragers, voor wie de afwijking van de pauselijke leer op dit punt te ver ging.
Als minister voor Volksgezondheid was hij de eerste die aandrong op bezuiniging en kostenbesparing in de gezondheidszorg, Op het gebied van milieubeheer formuleerde Stuyt in 1972 een algemeen beleidskader in de vorm van een Urgentienota, Deze nota, feitelijk het eerste Nederlandse milieubeleidsplan, was gebaseerd op verdragsafspraken, in het voorjaar gemaakt tijdens de eerste VN Milieuconferentie te Stockholm, waarbij Stuyt als afgevaardigde voor Nederland optrad. De nota gaf aanleiding tot de voorbereiding van tal van preventieve milieuwetten, zoals tegen milieugevaarlijke (afval-)stoffen en de bodemverontreiniging, waarvan de totstandkoming nog een decennium in beslag zou nemen.
Na zijn ministerschap werd Stuyt tijdelijk directeur-generaal van het Nederlandse Rode Kruis, waarvoor hij verder als medisch adviseur functioneerde. Het jaar daarop, in 1974, werd hij namelijk voorzitter van de Centrale Organisatie van de Nederlandse Organisatie voor Toegepast Natuurwetenschappelijk Onderzoek (TNO). Deze functie legde hij neer toen het gehele bestuur aftrad wegens een reorganisatie in 1980. Daarna werd hij aangewezen als lid van de Raad van State in buitengewone dienst, een functie die hij op 70-jarige leeftijd moest neerleggen. Zijn benoeming viel samen met zijn voorzitterschap van de Nationale Commissie Internationaal Jaar voor Gehandicapten (1980-1981) en de functies en verbindtenissen die hij tijdens dit voorzitterschap op zich had genomen. Tijdens de campagnes die in dat jaar waren gevoerd, legde hij vooral de nadruk op de preventie van invaliditeit, in het bijzonder de strijd tegen daarmee verband houdende ziekten als polio. Hij maakte contact met het Save the Children Fund, waarvoor hij een Nederlandse afdeling oprichtte: deze vereniging hield zich onder meer bezig met het inentingsbeleid van kinderen tegen besmettelijke ziekten in de ontwikkelingslanden.
Van 1983 tot 1985 nam Stuyt het voorzitterschap van de Gezondheidsraad waar, een instelling, waarin hij reeds na zijn aftreden als minister actief lid was. Zijn verdiensten op het terrein van de gezondheidszorg leverden hem internationale relaties op, die hem een belangrijk netwerk bezorgden, Zo werd hij in 1973 benoemd tot 'fellow' van het Royal College of Physicians en de Royal Society of Medecine in Londen. Dit, en zijn activiteiten voor de Europese symposia, die door het Parijs Institut des Sciences de la Santé waren georganiseerd op verschillende locaties binnen Europa, waren van groot belang voor de samenwerkingsverbanden die hem na zijn 70e nog voor ogen stonden. Want emeritus was hij nog lang niet
Na zijn ontslag als lid van de Raad van State werd Stuyt namelijk voorzitter van het bestuur van het Instituut voor Gezondheidsethiek aan de universiteit van Maastricht. Uitgangspunten van dit instituut was de katholieke grondslag van de universiteit. Daarom kreeg Stuyt contact met zijn katholieke collegae en bestuursleden van andere universiteiten, die in de Internationale Federatie van Katholieke Universiteiten (FIUC) een Taskforce hadden opgericht, met het doel een gezamenlijk standpunt te formuleren voor de ethische vragen die zich op medisch terrein voordeden. Zo werd Stuyt geconfronteerd met de door het Nederlandse parlement aangenomen euthanasiewetgeving, die door bepaalde kringen in het Vaticaan en in de Verenigde Staten tot heftige veroordelingen leidde. Hij heeft de nieuwe regels in verschillende conferenties besproken en van commentaar voorzien. Samen net de FIUC en Nederlandse universitaire instellingen verleende hij advies en bijstand aan katholieke universitaire instellingen in Indonesië en de Filippijnen.
Stuyt had binnen de medische wereld vooral naam gemaakt als manager op het gebied van gezondheidszorg en de beleidsvoorbereiding daarin. Tot ca. 1995 bleef hij werkzaam, toen hij meer en meer gehinderd werd door medische kwalen en het rustiger aan moest doen. Op 30 oktober 2000 overleed hij in Den Haag.
Het hier beschreven bestand betreft de particulier bijeengehouden stukken van Stuyt. Dossiers inzake zijn werkzaamheden als arts in het Ziekenhuis van Johannes de Deo zijn door hem aan de administratie van het ziekenhuis toevertrouwd. Dat geldt ook voor een groot deel van zijn correspondentie als minister, als voorzitter van de Centrale Organisatie TNO, van de Gezondheidsraad en als lid van de Raad van State. Veel uitvoerige dossiers hebben betrekking op zijn internationale contacten, die hij persoonlijk heeft onderhouden.
Het archief werd in september 2003 door H.L.J.M. Stuyt in Warmond en R.P.M. Stuyt te Amsterdam aan het Nationaal Archief geschonken.
Het archief is door schenking verworven.
Het archief bevat aanvullende gegevens over Stuyts ministerschap, zijn voorzitterschap van TNO en van de Gezondheidsraad. Hierin is vaak sprake van persoonlijk optreden, waarbij soms series correspondentie zijn bijgehouden. Daarnaast zijn uitgebreide archieven gevormd over enkele nevenactiviteiten waarbij Stuyt niet zelden persoonlijke initiatieven heeft genomen. Het gevolg is dat enkele concrete projecten als het inentingsproject van het Save the Children Fund in Burkina Faso (aanvankelijk nog: Opper-Volta) en de werkbezoeken aan de Katholieke Atma Jaya Universiteit uitvoerig zijn gearchiveerd. Wanneer Stuyt een vooraanstaande rol heeft gespeeld ter bemiddeling of in conferenties, hield hij daarvan gespreksnotities bij in een blocnote, die hij volledig bewaarde. Dat geldt dus met name in dossiers waarbij hij een lezing hield of als arbiter c.q. adviseur optrad.
Stuyt ordende zijn archief op onderwerp, deels conform de relaties, waarmee hij vooral in de laatste twintig jaar van zijn leven betrekking had. De meeste bestanddelen hebben betrekking op zijn internationale activiteiten, die tot veel informele correspondentie hebben geleid.
Tijdens de bewerking is 10% van de archiefbescheiden verwijderd ter vernietiging:
Voorts zijn uit dit archief verwijderd
In het archief werd een dossier aangetroffen met de administratieve kenmerken van het Directoraat-Generaal Volksgezondheid. Het betrof correspondentie uit 1971 met de gezondheidsinspectie ter verkrijging van gegevens over abortusklinieken, bedoeld ter voorbereiding van de abortuswetgeving. Het dossier is overgedragen aan de beheerder van het archief van het huidige Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport met de bedoeling het daar bij de blijvend te bewaren bestanden te voegen.
De dossiers die door Stuyt over zijn openbare activiteiten zijn gevormd, zijn nader ingedeeld in hoofdstukken die betrekking hebben op de functies die hij heeft vervuld. Daaraan zijn ook de verspreide stukken toegevoegd die met deze functies in verband hebben gestaan; van de grote pakken "particuliere correspondentie" is slechts een klein bestand overgebleven. Vaak zijn omvangrijke dossiers tot aparte hoofdstukken verwerkt, zodat ze snel door middel van de inhoudsopgave kunnen worden opgezocht. Een methode om deze hoofdstukken volgens een afdoende logica te ordenen kon niet worden toegepast, gezien de grote hoeveelheid nevenactiviteiten en -bemoeienissen van de archiefvormer. Waar nodig zijn onder de hoofdstukkopjes beschrijvingen toegevoerd, die het werk van Stuyt toelichten of verwijzen naar nader te verkrijgen inlichtingen over de aard van zijn werkzaamheden.
Het archief is nog niet volledig ontsloten. Door middel van een geautomatiseerd indexeringssysteem zou er een index op persoons- en zaaknamen - op basis van een medische thesaurus - kunnen worden ingevoerd, zodat de talrijke medische vraagstukken die in dit archief aan de orde zijn gesteld, zichtbaar kunnen worden gemaakt.
Reproductie van originele bescheiden uit dit archief is, behoudens de algemene regels die gelden voor het kopiëren van stukken, niet aan beperkingen onderhevig. Er zijn geen beperkingen krachtens het auteursrecht.
Het archief kent geen beperkingen voor het raadplegen van stukken als gevolg van slechte materiële staat.
Openbare archiefstukken kunnen online worden aangevraagd en gereserveerd. U kunt dit ook via de terminals in de studiezaal van het Nationaal Archief doen. Om te kunnen reserveren dient u de volgende stappen te volgen:
Bij het citeren in annotatie en verantwoording dient het archief tenminste éénmaal volledig en zonder afkortingen te worden vermeld. Daarna kan worden volstaan met verkorte aanhaling.
VOLLEDIG:
Nationaal Archief, Den Haag, L.B.J. Stuyt [levensjaren 1914-2000], nummer toegang 2.21.340, inventarisnummer ...
VERKORT:
NL-HaNA, Stuyt, L.B.J., 2.21.340, inv.nr. ...
Inventarisnummers van dit archief zijn niet in kopievorm beschikbaar
Archief van de Centrale Organisatie TNO, 1970-1980, in het hoofdgebouw van TNO, Juliana van Stolberglaan Archief met betrekking tot de beleidsterreinen inzake Volksgezondheid (Vgl. Pivotrapporten 5-8, 13, 14, 115, 117, 123, 133), Institutionele toegangen in voorbereiding;
Archief met betrekking tot het beleidsterrein Milieubeheer (vgl. PIVOT-rapport 94) Institutionele toegang in voorbereiding.
Archief van de Gezondheidsraad 1956-1990, NL-HaNA 2.15.36
: Stuyt was vanaf 1946 werkzaam in het ziekenhuis, waar hij begon als assistent. Tijdens zijn werkzaamheden maakte hij verschillende studies, waaronder zijn proefschrift. Zijn loopbaan werd onderbroken door de uitoefening van zijn dienstplicht als officier van gezondheid bij de marine in Indonesië. Vanaf 1951 had hij als hoofd van de afdeling Inwendige Ziekten een straffunctie. Het ziekenhuis Johannes de Deo werd vanaf 197. Het Westeinde Ziekenhuis
Dit proefschrift berust op praktijkervaringen in het ziekenhuis van Johannes de Deo.
.
Op deze verzoeken is afwijzend geantwoord, omdat de gegevens zich in het Westeinde Ziekenhuis bevinden.
De KNMG kent een aantal onderverenigingen (huisartsen, specialisten, verzekeringsartsen, bedrijfsartsen en ziekenhuisartsen), die als belangenorganisatie voor deze specifieke groep opereren. Onder de LSV ressorteren weer geneeskundige organisaties op specifiek medisch terrein. Stuyt was internist, maar was als zodanig betrokken bij verschillende medische verenigingen.
Stuyt was voorzitter van de Haagse afdeling van de KNMG.
De prijs werd in 1995 ingesteld, op grond van een aanbeveling van de Fondation de Mérite Européen uit 1993.
In dit hoofdstuk bevinden zich ook gegevens uit de periode na zijn ministerschap over zaken die na zijn aftreden een vervolg hebben gehad.
In dit bestand is een dossier aangetroffen van het ministerie van Sociale Zaken en Volksgezondheid uit 1970 betreffende enkele abortusklinieken. Dit dossier is tijdens de inventarisatie van het archief Stuyt naar het nog niet overgedragen archief van het ministerie teruggebracht.
Stuyt was staatsraad in buitengewone dienst. Dit betekent dat hij tijdelijk werd benoemd voor een termijn van maximaal vijf jaar, De benoeming voor een normaal lid van de Raad van State is voor het leven, maar de werkzaamheid eindigt met zijn 70-jarige leeftijd. Toen Stuyt werd aangewezen, was hij zesenzestig jaar oud; hij zou dus maar vier jaar aanblijven. De Raad van State houdt zich bezig met wetgeving en administratieve rechtspraak (geschillen van bestuur). Stuyt had zitting in beide afdelingen
Zie over het werk van de Raad van State A. Spieksma en L.Verbeek, Driemaal 's Raads recht, een institutioneel onderzoek naar de taakgebieden van de Raad van State (1940) 1945-1990, 's-Gravenhage 1994 (PIVOT-rapport 17)
De Gezondheidsraad werd in 1909 opgericht. Volgens de Gezondheidswet van 1956 heeft ze de taak de minister, belast met volksgezondheid, te adviseren over de stand van kennis inzake de gezondheidszorg en de daarvoor gewenste maatregelen. De Raad bestaat uit een voorzitter, een secretaris en een wisselend aantal niet-ambtelijke leden. Stuyt was voorzitter van 1982 tot 1985, verder was hij lid. Dit lidmaatschap geschiedt vooral op basis van correspondentie, een ledenvergadering vindt niet plaats. Het werk van de Gezondheidsraad geschiedt vooral door commissies, die door de voorzitter worden ingesteld .en aan hem rapport uitbrengen. Dit rapport wordt als rapport van de Gezondheidsraad aan de minister en het parlement doorgezonden, waarna de voorzitter de commissie ontbindt.
De Nederlandse Organisatie voor Toegepast Natuurwetenschappelijk Onderzoek TNO werd geleid door een Centrale Organisatie (CO-TNO). Hieronder vielen: de Nijverheidsorganisatie (NO-TNO), de Voedingsorganisatie (VO-TNO), de Landbouworganisatie (LO-TNO), de Gezondheidsorganisatie (GO-TNO) en de Rijksverdedigingsorganisatie. Deze organisaties hadden afzonderlijke besturen, elk met een eigen netwerk naar de bedrijven en organisaties waarmee TNO zijn gegevens uitwisselde. De archieven van deze organen berusten in het Nationaal Archief. Onder deze organisaties stonden tal van instituten, waarvan er enkele eveneens aan het Nationaal Archief zijn overgedragen.
In 1980 werd een reorganisatie binnen TNO voltrokken, waarbij de besturen van de vijf organisaties werden opgeheven en er één centrale organisatie ontstond. Alle oude besturen traden af, waaronder ook Stuyt.
Stuyt was bestuurslid.
De blocnote is leeg en dient slechts als museumobject.
Als oud-voorzitter van de Centrale Onrganisatie TNO-Nederland was Stuyt lid van de International Advisory Council van het Kansai Research Institute (KRI International),
De hieronder beschreven hoofdstukken betreffende zijn nationale en internationale samenwerkingsverbanden met voornamelijk katholieke medici bij discussies over vraagstukken met betrekking van bioethiek (= het beschikkingsrecht inzake het ontstaan en het einde van het menselijk leven): geboorteregeling, AIDS, abortus, eugenetica, euthanasie, orgaantransplantatie, obstetrie en toepassing van embryonaal materiaal. Gegevens over al deze onderwerpen zijn vaak als vergaderstukken bij de diverse besprekingen geordend.
Stuyt adviseerde ook de Gezondheidsraad inzake medisch-ethische vraagstukken. Voorzover deze contacten betrekking hebben op de adviestaak van deze raad zijn de stukken ondergebracht in het [hoofdstuk gezondheidsraad]
De Atma Jaya Universiteit is de katholieke universiteit in Jakarta. De samenwerking met Nederland geschiedt vooral in samenwerking met de Katholieke Universiteit Nijmegen en het Instituut voor Gezondheidsethiek te Maastricht.
De FIUC is de franstalige afkorting van Internationale Federatie van Katholieke Universiteiten. De studiegroep inzake bio-ethiek organiseert periodieke symposia, die door een taskforce, - na 1990 een Research Group - worden voorbereid. Het doel van deze bijeenkomsten is de vaststelling van gemeenschappelijk vastgestelde rapporten over een bio-ethisch vraagstuk.
Spaans, met Catalaans titelblad.
Het Hastings Centre, gevestigd in Briancliff Manor, N.Y. U.S.A., houdt periodieke conferenties en geeft periodieke thematische rapporten uit over medisch-ethische vraagstukken. Bij dit instituut zijn aanhangers van verschillende godsdiensten betrokken.
Tijdens zijn werkzaamheden als internist in het Ziekenhuis van Johannes de Deo werd Stuyt benoemd tot lid van het College ter beoordeling van verpakte geneesmiddelen. Dit college had tot taak te beoordelen welke geneesmiddelen in Nederland werden toegelaten en welke al dan niet op recept verkrijgbaar waren. Stuyt trad af toen hij minister werd, maar bleef actief op het gebied van deskundigheid met betrekking tot de geneesmiddelenindustrie.
RAD-AR = Risk/Benefit of Drugs Analysis and Response
De hieronder beschreven instellingen waarmee Stuyt bemoeienis had, houden inzamelingen onder particulieren met het doel op bepaalde terreinen de geneeskunde te bevorderen of geneeskundige inrichtingen te ondersteunen.
Onder dit hoofdstuk worden de stukken beschreven die betrekking hebben met organisaties ter ondersteuning van lichamelijk en/of geestelijk gehandicapten, waarmee Stuyt als voorzitter van het internationale jaar contact heeft gekregen.
Het Safe the Children Fund levert een bijdrage in de preventie van invaliditeit, in het bijzonder door het voorkomen van ziekten in de kindertijd die daartoe leiden. Als handvat dienen richtlijnen van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO), die voorzien in inentingen van het Salk-vaccin en daarmee verwante preventiemiddelen tegen polyomelitis (polio of kinderverlamming). De landen die zich bij het Safe the Children Fund aansluiten nemen het op zich een inentingsproject te organiseren in een bepaalde regio. Nederland nam een streek in Opper-Volta (het latere Burkina Faso) op zich. Uit onderstaand archief blijkt dat Stuyt hierbij nauw betrokken was.
Gedurende deze periode verandert Opper-Volta zijn naam in Burkina Faso.
Het Absence of Immunyty Defense Syndrome (AIDS) is een door middel van besmet bloed of seksueel contact overdraagbare besmettelijke ziekte, die vanaf ca. 1981 epidemisch werd. Deze ziekte gold in de jaren '80 als snel dodelijk, en ook tijdens het verschijnen van deze inventaris zijn er geen afdoende medicijnen tegen gevonden. Preventie tegen aids geschiedt door goede seksuele voorlichting en beveiliging van bloed tegen besmetting. Het AIDS-fonds is bedoeld om het onderzoek naar geneesmiddelen en verbeterde preventie te bevorderen.
De KNMG kende een scheidsgerecht voor het Nederlandse Ziekenhuiswezen. Tot zijn benoeming tot minister was Stuyt lid van dat scheidsgerecht. Als zodanig had hij enige expertise op het gebied van ziekenhuismanagement. Ook als minister had hij zich met deze vraagstukken bezig gehouden. Nadien zat hij in verschillende besturen van samenwerkingsverbanden of onderzoeks- en arbitragecommissies. Waar nodig worden die bij de beschrijving in de hoofdstukken nader omschreven.
De Medische Dienst Schiphol (MDS), oorspronkelijk vooral belast met preventiemaatregelen, nam ook medische verzorging op zich door middel van inschakeling van huisartsen. Stuyt was bestuurslid van de Stichting Samenwerkende Huisartsen Schiphol (SSHS).
Zie voor kankerinstituten en kankerbestrijding het hoofdstuk Herstructurering Toponcologie hieronder
Stuyt was een van de twee adviseurs bij een regeringscommissie ter onderzoek naar de optimale structurering van de toponcologie. 1993-1994. In deze rubriek wordt eerst zijn eigen onderzoek beschreven, daarna zijn correspondentie en ter documentatie verzamelde stukken over instellingen die zich tijdens zijn onderzoek met kanker hebben bezig gehouden.
Het artikel is niet gereed gekomen.
De stichting verleent subsidie aan wetenschappelijke publicaties op het gebied van medische geschiedenis en organiseert periodieke symposia.
Stuyt was in Soerabaja officier van gezondheid bij de marine aldaars .