De actor College voor de toelating van bestrijdingmiddelen (CTGB), is ingesteld bij mandaatregeling CTB van 24 december 1992 en de Regeling samenstelling CTB van 27 oktober 1993. De mandaatperiode liep van 1993 tot 2000. Met ingang van 1 januari 2000 is het College verzelfstandigd. Op 1 oktober 2007 is de naam CTB veranderd in CTGB. Deze afkorting staat voor het College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden. In deze inventaris zal echter tevens de naam CTB gebruikt worden wanneer het verwijzingen geeft naar officieel opgemaakte documenten of in de beschrijving van de archiefvormers waarin deze term is gebruikt.
De belangrijkste taak van het CTGB is het beslissen op aanvragen tot toelating van bestrijdingsmiddelen en het wijzigen/beëindigen van toelatingen en het bijhouden van een register van toegelaten bestrijdingsmiddelen.
Alle aanvragen tot toelating van bestrijdingsmiddelen gaan met het resultaat van het onderzoek en een verklaring naar het CTGB. Het College beslist inzake een aanvraag, van 1993 tot 2000 namens de betrokken ministers (mandaatregeling CTGB, 24 december 1992), daarna zelfstandig, op grond van een gedelegeerde bevoegdheid. De voorloper van het College had alleen een adviserende bevoegdheid; in de periode vóór 1993 was het de minister die formeel de beslissingsbevoegdheid had.
Toelatingswerkzaamheden werden al vanaf begin jaren '50 uitgevoerd. Dit gebeurde eerst door ambtelijke commissies, eerst de Bestrijdingsmiddelencommissie / Werkgroep voor Fytofarmacie, vanaf 1964 de Commissie voor Fytofarmacie, sinds 1982 opererend onder de naam Commissie voor de Toelating van Bestrijdingsmiddelen (CTGB).
De belangrijkste taak van het CTGB is het beslissen op aanvragen tot toelating van bestrijdingsmiddelen en het wijzigen/beëindigen van toelatingen. Bij het uitvoeren van bovengenoemde taak wordt aandacht besteed aan de volgende zaken:
In figuur 1 staat het organogram van het CTGB weergegeven zoals deze per 1 oktober 2007 is georganiseerd:
Het College bestaat uit een aantal deskundigen die de feitelijke besluiten nemen. Zij oefenen hun functie uit zonder last of ruggespraak. De belangrijkste taken van het College zijn:
De secretaris van het College is tevens directeur van het secretariaat.
De directeur is verantwoordelijk voor de dagelijkse bedrijfsvoering van het secretariaat.
Het Stafbureau gaat over beleid, communicatie en strategische projecten. Beleidsafstemming met de beleidsverantwoordelijke ministeries, de coördinatie van de beleidsadvisering en 12 deelname aan overleggremia is belegd bij de afdeling Beleid. Communicatie zorgt voor de interne en externe informatievoorziening.
BJZ heeft als hoofdtaak de afhandeling van zaken van bezwaar, beroep en voorlopige voorzieningen. Daarnaast adviseert zij intern en kan zij interne regelingen opstellen (zoals het Klachtenreglement).
Automatisering is verantwoordelijk voor beheer en exploitatie van de IT-infrastructuur binnen de organisatie. Ook informatiebeveiliging valt onder het takenpakket. Bij Planning berusten de taken op het gebied van planning & control.
Dit organisatieonderdeel is belast met beleid en uitvoering van de bedrijfsvoeringsprocessen, met uitzondering van de automatisering. Het takenpakket omvat Personeel, Informatievoorziening (post & archief), Organisatie, Financiën en Huisvesting.
De besluiten over de toelatingen worden voorbereid door wat bij de verzelfstandiging de Eenheid Toelatingen was. Momenteel zijn dit de Taakgroepen (gewasbeschermingsmiddelen en biociden) en de Kenniseenheid. Binnen deze onderdelen zijn beoordelaars, wetenschappelijk beoordelaars, Handboek Toelating Bestrijdingsmiddelen (HTB)-beleidsmedewerkers en een documentatiemedewerker werkzaam. Deze medewerkers dragen ertoe bij dat het College zijn besluiten onderbouwd kan nemen.
Binnen de taakgroepen worden nog verschillende coördinatoren voor deeltaken
onderscheiden, bijv. de Europese Unie (EU)-coördinatoren, en vinden er diverse vormen van overleg plaats. Medewerkers nemen ook deel aan projecten en overleggen op het werkgebied van het CTGB.
De Helpdesk Toelatingen is in 2001 ingesteld en heeft als doel te adviseren en informeren over procedurele zaken die zijn gelieerd aan mogelijk toekomstige aanvragen.
Vanaf circa 1953 tot 1966 hield de Bestrijdingsmiddelencommissie / Werkgroep voor Fytofarmacie zich bezig met beoordelingszaken. In de Bestrijdingsmiddelenbeschikking van 1964 werd de Commissie voor Fytofarmacie (als onderdeel van het ministerie van Landbouw en Visserij) aangewezen voor het adviseren van de betrokken ministers over de toelating van bestrijdingsmiddelen. Deze naam wekte te zeer de indruk dat de commissie zich alleen bezig zou houden met ziekten en plagen op planten, reden waarom de naam ervan later (1982) werd veranderd in Commissie voor de Toelating van Bestrijdingsmiddelen (CTB). Vanaf 2007 is deze vervolgens veranderd in CTGB, College voor Toelating Gewasbeschermingsmiddelen en Biociden.
In de Beschikking Toelating Bestrijdingsmiddelen van 1980 werd vastgelegd dat de CTB tot taak heeft beslissingen voor te bereiden betreffende de toelating, de wijziging of intrekking van toelatingen en zaken die daarmee verband houden.
De commissie vergaderde hiertoe regelmatig. De eerste vergadering vond plaats op 10 december 1964. De beoordeling van de toelatingsaanvragen zelf was door de commissie gedelegeerd aan de technische werkgroepen. Enkele subgroepen werden ondersteund door sub- en steungroepen.
In onderstaand overzicht worden de werkgroepen met hun subgroepen weergegeven, zoals deze tot circa 1993 hebben gefunctioneerd.
In 1993 werd nog een werkgroep opgericht voor (versnelde) beoordeling van nieuwe stoffen: LNS (landbouw nieuwe stoffen). Verder is er ook nog een werkgroep geweest die overlegde over gassen.
Feitelijk werden de uiteindelijke adviezen door de werkgroepen opgesteld en namens de Commissie voor de Toelating van Bestrijdingsmiddelen naar buiten gebracht, en wel na goedkeuring door of namens de voorzitter van de commissie. Formeel namen de betrokken ministers (de minister van Landbouw nam de feitelijke beslissing, in afstemming met de overige betrokken ministers) de beslissingen, maar het was de commissie die min of meer beleidsbepalend en met een hoge mate van verantwoordelijkheid optrad op het gebied van de toelating van bestrijdingsmiddelen.
De verslagen van de werkgroepen vormden de onderbouwing van de besluiten zoals genomen namens de commissie. Die besluiten ('kale' besluiten, zonder onderbouwing) werden in de middelendossiers opgeborgen alsook in het triplicaten-archief. Na 1993 gingen dit soort besluiten verder als Besluiten van het College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen.
Ten behoeve van de commissie werden de coördinatie en de administratieve behandeling van de toelatingsaanvragen verricht en het secretariaat gevoerd door het Bureau Bestrijdingsmiddelen te Wageningen, gehuisvest bij de PD. Het hoofd van het bureau was tevens secretaris van de commissie.
Dit bureau kon vanwege het gebrek aan overeenstemming over de instelling ervan pas op 1 januari 1966 met zijn werkzaamheden beginnen. De hoofdtaken van het bureau waren omschreven als:
Deskundigen van het bureau werden al meteen aangewezen als leden van de Nederlandse delegatie inzake het overleg in Benelux- en EEG-verband over het harmoniseren van toelatingseisen en voorwaarden. Na 1976 kwam aan deze specifieke taak geleidelijk een einde.
Met ingang van 1 januari 1993 werd het College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (CTB) ingesteld. Daarmee werden de ambtelijke commissie (Commissie Toelating Bestrijdingsmiddelen) en het Bureau Bestrijdingsmiddelen opgeheven. Het college kreeg de taak om zelfstandig beslissingen over toelating van bestrijdingsmiddelen te nemen aan de hand van het door de betrokken bewindslieden vastgestelde toelatingsbeleid. Dit gebeurde vooralsnog op basis van gemandateerde bevoegdheid. Met de instelling van het college werd
al vooruitgelopen op de wettelijke verzelfstandiging ervan.
De administratieve ondersteuning en wetenschappelijke voorbereiding werden vanaf 1993 uitgevoerd door het CTB-secretariaat, dat de taken van het voormalige Bureau Bestrijdingsmiddelen overnam. Medio 1994 betrok het CTB het pand aan de Stadsbrink te Wageningen. Per 1 januari 2000 is het CTB verzelfstandigd en is het werkzaam als publiekrechtelijk Zelfstandig Bestuursorgaan (ZBO) met een eigen rechtspersoonlijkheid. College en secretariaat treden naar buiten als eenheid op.
De leden van het college hebben op persoonlijke titel zitting en oefenen hun functie uit "zonder last of ruggespraak". De benoeming geschiedt op basis van deskundigheid.
Op 31 mei van dat jaar vond de startbijeenkomst plaats, in aanwezigheid van de
staatssecretaris van het Ministerie van LNV. Tegelijk met de verzelfstandiging werd ook een bezwaarschriftencommissie ingesteld, die het CTB adviseert over te nemen beslissingen. Ook een eigen klachtenreglement maakte vanaf 2000 deel uit van de aan het CTB ter beschikking staande instrumentarium.
De minister van LNV is, samen met de ministers van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer (VROM), Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) en Sociale zaken en werkgelegenheid (SZW), verantwoordelijk voor de toelating van bestrijdingsmiddelen. Sinds de verzelfstandiging van het CTB in 2000 vervult het ministerie van LNV een coördinerende rol in het overleg tussen de ministeries over het beleid en de aansturing van het CTB. Er zijn hiervoor in de praktijk vier overlegstructuren:
De Algemene Rekenkamer concludeerde in 2002 dat de overlegstructuren voor de aansturing van het CTB niet duidelijk zijn. Toezicht wordt uitgeoefend door een interdepartementale Commissie van Toezicht, die pas twee jaar na de verzelfstandiging van het CTB werd ingesteld. Deze commissie heeft de volgende taken:
De toezichthouder moet jaarlijks een verslag van de bevindingen aanbieden aan de betrokken bewindslieden, met een afschrift aan het CTB.
Met het oog op de aansturing, de verantwoording en het toezicht dient het CTB de volgende informatie aan de ministers te leveren:
De behandeling en beoordeling van aanvragen leverde aanvankelijk, in de jaren '60, veel problemen op. Dit had met name te maken met het weinig gedetailleerde aanvraagformulier, nog onduidelijke normen, onvoldoende deskundigheid van ondersteunende werkgroepen en het ontbreken van onderzoeksmogelijkheden op een aantal gebruiksgebieden. Gedurende de eerste tien jaren hebben de toxicologische eisen een zwaar stempel gedrukt op de toelatingsprocedure. Vanaf circa 1975 (met aanpassing van de Bestrijdingsmiddelenwet 1962) kwam er meer aandacht voor de nevenwerking van bestrijdingsmiddelen voor het milieu.
Medio 1980 trad, ter uitvoering van EEG-richtlijn nr. 78/631, de Beschikking samenstelling, indeling, verpakking en etikettering bestrijdingsmiddelen in werking, hetgeen de commissie en het bureau veel werk opleverde. De veranderde indelingscriteria gingen namelijk gepaard met wijzigingen van de waarschuwingen voor het gevaar en de bij het gebruik in acht te nemen veiligheidswenken.
Eveneens in 1980 werd een nieuw en sterk verbeterd aanvraagformulier met uitvoerige toelichting geïntroduceerd (gepubliceerd als bijlage bij de Beschikking toelating bestrijdingsmiddelen van 28 november 1980). Vanaf dat moment werd de aanvraagprocedure ook gekoppeld aan termijnen.
Om aanvragers behulpzaam te zijn bij de voorbereiding van de indiening van een aanvraag om (uitbreiding van) toelating van bestrijdingsmiddelen, maakte het CTB in januari 2001 een begin met de ondersteuning door oprichting van een Helpdesk Toelatingen. De Helpdesk geeft informatie over onder meer dossiervereisten, aanvraagprocedure, kosteninschatting en volledigheidsbeoordeling van het in te dienen dossier. De ondersteuning geldt ook voor aanvragen op basis van Europese nieuwe stoffen, waarvoor Nederland als rapporteur optreedt.
Bij het indienen van een aanvraag tot toelating dient een dossier te worden verschaft over onderzoekingen betreffende de samenstelling, de eigenschappen, de werking en de nevenwerkingen van de stof of het middel. Het maken van dergelijke rapporten vergt veel tijd en inspanning en brengt hoge kosten met zich mee. De industrie beschouwt de door haar geleverde informatie als haar eigendom, die vertrouwelijk moet worden behandeld.
Al in 1968 werd de commissie geconfronteerd met de vraag in hoeverre de kennis verkregen uit de informatie van een eerste aanvrager mag of moet worden gebruikt ten behoeve van volgende aanvragers voor middelen van dezelfde aard, maar afkomstig uit een andere productiebron.
In 1969 kreeg de commissie van de ministers van Landbouw en Visserij en van Sociale Zaken en Volksgezondheid de opdracht om kennis verkregen uit de door een fabrikant verstrekte gegevens te gebruiken bij de beoordeling van daarvoor in aanmerking komende latere aanvragen voor soortgelijke middelen van andere fabrikanten. Dit betekende de toepassing van het zogenoemde "open" dossierbeginsel, waarbij een tweede aanvrager van een reeds bekend middel kan verwijzen naar het dossier van de eerste aanvrager.
Naarmate meer patenten voor werkzame stoffen vervielen, nam het aanbod van locoproducten toe, waarvan er in de loop der jaren verschillende werden toegelaten. Dit leidde tot toenemend verzet van de eerste aanvragers tegen het hun inziens onrechtmatig gebruik van hun gegevens ten behoeve van tweede aanvragers. Uiteindelijk wilden zij niet meer de verlangde onderzoeksrapporten leveren als niet van overheidswege de toezegging zou worden gedaan dat deze rapporten niet zouden worden gebruikt voor de beoordeling van andere aanvragen.
Als gevolg van de toenemende protesten werd in 1982 het zogenoemde "gesloten"
dossierbeginsel ingevoerd. Als argument gold ook dat verdere research door de industrie zou worden ontmoedigd als de toelatingsautoriteiten de resultaten van kostbaar en tijdrovend onderzoek door een eerste aanvrager al te gemakkelijk zouden gebruiken ten behoeve van een tweede aanvrager. De invoering van het "gesloten" dossierbeginsel betekende onder meer dat ten aanzien van bestrijdingsmiddelen die op 22 oktober 1982 tien jaar of langer zijn toegelaten, het dossier open blijft, behalve ten aanzien van eventueel aanvullend verstrekte gegevens die minder dan vijf jaar geleden het beoogde effect hebben gesorteerd (d.w.z. hebben geleid tot toelating, verlenging van de toelating of uitbreiding van het toepassingsgebied). Deze laatste bijkomende bepaling heeft de commissie en het bureau een aanzienlijk zwaardere werkbelasting opgeleverd.
In oktober 1993 werden alle toelatinghouders en aanvragers door het CTB geïnformeerd over het niet meer toepassen van het "gesloten" dossierstelsel, waardoor bij de beantwoording van bepaalde vragen op het aanvraagformulier kon worden verwezen naar openbare gegevens of reeds door een eerdere aanvrager of toelatinghouder geleverde data.
Op 5 februari 1994 werd het "gesloten" dossierstelsel echter heringevoerd (wijziging Beschikking (werd: Regeling) Toelating Bestrijdingsmiddelen - Stcrt. 1994, 24). Dit had tot gevolg dat elke aanvrager of toelatinghouder in principe zelf de benodigde gegevens aan het CTB diende over te leggen en dat niet kon worden volstaan met een verwijzing naar gegevens die door anderen zijn overgelegd. Op dit uitgangspunt bestaan enkele uitzonderingen (zoals geformuleerd in artikel 24d van de Regeling toelating bestrijdingsmiddelen 1995).
Volgens het informatiebulletin Toelichting (1994, 5) zijn/blijven gegevens ingediend vóór 5 februari 1994 open (uitgangspunt: "eens open blijft altijd open").
Het weer ingevoerde "gesloten" dossierstelsel zou kunnen leiden tot het herhalen van dierproeven. Om dit te voorkomen werd een voorziening getroffen, bestaande uit twee delen:
Sinds begin jaren '90 van de vorige eeuw was de Europese Unie bezig met het opstellen van een zogenoemde "positieve lijst" van werkzame stoffen (Bijlage/Annex I bij Gewasbeschermingsrichtlijn 91/414/EEG). Alle stoffen op basis waarvan in de EU gewasbeschermingsmiddelen zijn toegelaten vóór 25 juli 1993 moeten worden beoordeeld om op deze lijst geplaatst te kunnen worden. Voor nieuwe stoffen geldt dat slechts toelatingen mogen worden verleend na plaatsing op Bijlage I (in bepaalde gevallen kan een tijdelijke toelating van drie jaar worden verleend). Voor bepaalde stoffen werd Nederland aangewezen als rapporteur.
Ook ten aanzien van biociden is een richtlijn opgesteld (98/8/EEG) die regels geeft voor de toelating en beoordeling van werkzame stoffen op Europees niveau en de toelating en beoordeling van biociden op nationaal niveau. Ook hierbij geldt dat biociden slechts kunnen worden toegelaten in een lidstaat indien de werkzame stof van het biocide is opgenomen in een Bijlage I van deze richtlijn. Voor bestaande stoffen die voor 14 mei 2000 op de markt waren en nog niet in de bijlage zijn opgenomen, kan een lidstaat toestaan dat een middel is toegelaten conform de nationale procedure, normen en beginselen; deze overgangsregeling geldt tot 31 december 2008. Ook bij dit onderwerp kan Nederland optreden als EU-rapporteur voor een bepaalde stof.
De herbeoordeling van stoffen liep in de gehele EU vertraging op. Hoewel Nederland al in 1995 voor alle gewasbeschermingsmiddelen nationale toelatingscriteria, vergelijkbaar met de EU-criteria, in de wetgeving had opgenomen. Vanaf dat moment moesten alle eerder toegelaten middelen opnieuw door het CTB worden beoordeeld. Voor een deel van deze middelen werd in 1993 middels een bestuursovereenkomst tussen Rijksoverheid en het landbouwbedrijfsleven een speciale procedure vastgesteld, de zogeheten "kanalisatie". Deze hield in dat een aantal landbouwkundig belangrijk geachte bestrijdingsmiddelen tijdelijk beschikbaar zouden blijven tot het jaar 2000. In 1999 heeft het CTB de betreffende middelen beoordeeld. De meeste werden niet toegelaten.
Het CTB bleek niet in staat om het afgesproken herbeoordelingsprogramma van bestaande stoffen integraal uit te voeren. Daarom is in 2000 besloten om dit programma te wijzigen en prioriteiten vast te stellen. Bij deze zogenoemde "herprioritering" is afgesproken dat het CTB voorrang geeft aan de beoordeling van nieuwe stoffen en aan nieuwe middelen op basis van oude stoffen. Bron: Rapport Algemene Rekenkamer
In 1996 werd een begin gemaakt met een (nieuwe) Handleiding Toelating Bestrijdingsmiddelen, de HTB, die de opvolger werd van het Handboek Normen en Criteria Toelating Bestrijdingsmiddelen. Het HTB werd onder meer toegespitst op de toen actuele EU-regelgeving (bijv. Richtlijn EG 91/414/EEG en de daarop gebaseerde Uniforme Beginselen).
Het HTB beoogt tevens een uitwerking te zijn van het nationaal vastgestelde toetsingskader. Per september 2006 is het HTB versie 1.0 voor gewasbescherming gepubliceerd in de Staatscourant.
Het CTGB als College bestaat sinds 1993. In 2000 werd het verzelfstandigd.
Bij de verzelfstandiging is bepaald dat alle archiefmateriaal dat nog niet was overgebracht naar een archiefbewaarplaats, mee zou gaan met de verzelfstandigde organisatie. Feitelijk is het archief in zijn geheel meegenomen. Met name van de toelatingshandelingen is de documentaire neerslag overgegaan. Van de bedrijfsvoeringsprocessen is slechts een deel bij het CTGB terug te vinden. In overleg met het CTGB en het Nationaal Archief is besloten om zowel voor de primaire processen als voor de bedrijfsvoeringprocessen in principe een ruime periodisering aan te houden en deze als één blok te bewerken en over te dragen. In veel gevallen zal dat zijn vanaf 1953 (oudste aanwezige werkgroepverslagen), 1964 (startjaar Commissie Fytofarmacie) of 1993 (startjaar College).
Mede gelet op de gebrekkige inventarisatie en ontsluiting is een 'zekere' periodisering aangehouden. Van de primaire processen is in ieder geval materiaal vanaf 1953 in de organisatie aanwezig. Het bovenstaande betekent dat als actor in de toegang niet alleen het CTGB in zijn huidige vorm, maar ook de voorgangers daarvan zijn inbegrepen.
In juni 2008 is het archief overgebracht naar Rijswijk, waar het is geselecteerd en bewerkt door de projectgroep Archiefprojecten van Koenen Baak en Partners. Het archief is vervolgens in juli 2008 door het College toelating gewasbeschermingsmiddelen en biociden overgebracht naar het Nationaal Archief, krachtens artikel 23 van de Archiefwet 1995.
Overbrenging van een overheidsarchief
Het archief is krachtens bepalingen van de Archiefwet overgebracht.
Notulen en vergaderstukken van de werkgroepen en subwerkgroepen van het College van gewasbeschermingsmiddelen en biociden en haar voorgangers. Tevens de notulen en vergaderstukken van regulier overleg met betrokken partijen die zich op het werkterrein van CTGB begeven. Voorts triplicaten van de toelatingsbesluiten. Daarnaast registerboeken van de aanvragen en als laatste notulen van intern overleg van CTGB en documenten op gebied van beleid, voorlichting en projecten.
Het archief is geselecteerd aan de hand van de volgende Basis Selectie Documenten:
Er is tevens gebruik gemaakt van ex. Artikel 5 e van het archiefbesluit om de registerboeken van aanvragen te selecteren voor bewaren.
Van de te vernietigen stukken zijn vernietigingslijsten opgesteld en deze zijn aan het College Toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden overgedragen.
Zoals duidelijk is geworden in de inleiding gaat het hier om het College van toelating gewasbeschermingsmiddelen en biociden en haar voorgangers. De tijdsperiode echter van dit archiefblok is vooral van de voorgangers tot 2000. Hierin is al opgenomen dat het archief voor een groot gedeelte vervroegd wordt overgedragen. Echter de handelingen en processen zijn in die zin stabiel alsmede de belegde verantwoording als archiefvormend instituut dat een volgende tijdsperiode kan worden toegevoegd aan dit archiefblok. Er wordt echter niet verwacht nog dat er uit de tijdsperiode 1950-2000 veel aanvullingen zullen zijn.
Het archiefblok van het College van Toelating gewasbeschermingsmiddelen en biociden en haar voorgangers is geselecteerd en bewerkt door de Projectgroep Archiefprojecten van Koenen Baak en Partners (hierna vermeld als KBenP). In deze verantwoording wordt uitgelegd welke selectiecriteria voor de bewaar- en vernietigingstermijnen zijn gebruikt. Het hier voornoemde archiefdeel betreft de tijdsperiode 1950-2000. Dit deel verbleef in zijn geheel bij het College van Toelating gewasbeschermingsmiddelen en biociden. Het archief is op verzoek van het College van toelating gewasbeschermingsmiddelen en biociden, bewerkt op een externe locatie. Zoals al eerder is beschreven in de geschiedenis van de archiefvormers zijn er hiaten ontstaan in het materiaal en is er in voorgaande jaren materiaal vernietigd en verloren gegaan. Hierdoor is het archief niet compleet. Bij de registerboeken van aanvragen en postboeken is gebruik gemaakt van de uitzonderingsregel ex. Artikel 5 e. Voor het overige materiaal zijn de gebruikte handelingen toegepast. Wel dient opgemerkt te worden dat het BSD getracht heeft zeer specifiek B en V termijnen toe te kennen. Hierdoor is door beschrijving van instellingen en deze te koppelen aan tijdsperiode verwarring ontstaan over het juist toe te passen handeling. Echter voor de B of V termijn maakte hierin geen verschil. Tevens zijn de algemene, secundaire processen, in het BSD niet of nauwelijks teruggevonden. Hiervoor is terug gegrepen op het BSD 143.
De stukken zijn beschreven in een toegang ingedeeld in twee rubrieken: Stukken van algemene aard en Stukken betreffende afzonderlijke onderwerpen. Deze zijn weer onderverdeeld in diverse subrubrieken. De uiteindelijke inventaris betreft hoofdzakelijk het materiaal bestaande uit notulen en vergaderstukken van bovengenoemde werk- en subwerkgroepen en de definitieve triplicaten, toelatingsbesluiten.
Alle stukken zijn van nietjes, plakband en overige hechtmiddelen ontdaan en verpakt in zuurvrije 1 omslagen en zuurvrije archiefdozen. Ze zijn daarna genummerd volgens de inventaris. De 1 omslagen en dozen zijn voorzien van etiketten.
Het archief is ingedeeld in stukken van algemene aard, zoals ingaande en uitgaande stukken en stukken van afzonderlijke onderwerpen.
Het archief is gevormd door de secretarissen van de verschillende werkgroepen en subwerkgroepen. Dit zijn voornamelijk notulen en vergaderstukken. De notulen zijn chronologisch geordend. Voorts zijn de eindproducten, toelatingsbesluiten, chronologisch geordend op eindjaar toelating en vervolgens op toelatingsnummer. Het eindjaar is een vastgesteld gegeven, maar de tijdsperiode van documenten kan echter anders zijn. Het eindjaar is daarom alleen een ordeningsgegeven.
Reproductie van originele bescheiden uit dit archief is, behoudens de algemene regels die gelden voor het kopiëren van stukken, niet aan beperkingen onderhevig. Er zijn geen beperkingen krachtens het auteursrecht.
Het archief kent geen beperkingen voor het raadplegen van stukken als gevolg van slechte materiële staat.
Openbare archiefstukken kunnen online worden aangevraagd en gereserveerd. U kunt dit ook via de terminals in de studiezaal van het Nationaal Archief doen. Om te kunnen reserveren dient u de volgende stappen te volgen:
Bij het citeren in annotatie en verantwoording dient het archief tenminste éénmaal volledig en zonder afkortingen te worden vermeld. Daarna kan worden volstaan met verkorte aanhaling.
VOLLEDIG:
Nationaal Archief, Den Haag, College voor de Toelating van Gewasbeschermingsmiddelen en Biociden (CTBG) en voorgangers, nummer toegang 2.25.29, inventarisnummer ...
VERKORT:
NL-HaNA, CTBC, 2.25.29, inv.nr. ...
Inventarisnummers van dit archief zijn niet in kopievorm beschikbaar
Bevat Duitse teksten.
Bevat Duitse teksten.
Bevat Engelse teksten.
Bevat Engelse teksten.
Bevat Engelse teksten.
Verslagen, conceptplan, algemeen correspondentie, Bestuursovereenkomst.
Vergaderstukken Tweede kamer, eind advies, rapportages.
Onderzoeksrapport, kamervragen.
Stuurgroep Bestrijdingsmiddelen Beleid, Nefyto, Landbouwschap.
Persberichten, concept plan van aanpak, procedure beschrijving.
: Verzoek om ontvangstbevestiging
Historisch belang (artikel 5e).
Historisch belang (artikel 5e).
Historisch belang (artikel 5e).
Historisch belang (artikel 5e).
Historisch belang (artikel 5e).
Historisch belang (artikel 5e).
Historisch belang (artikel 5e).
Historisch belang (artikel 5e).
Historisch belang (artikel 5e).
Historisch belang (artikel 5e).
Bevat concept memorie van toelichting.
Kopie Koninklijk besluit.