Gerard Vissering (Leiden 1-3-1865 – Bloemendaal 19-12-1937). Ouders waren hoogleraar, politicus en commissaris van DNB Simon Vissering en Grietje Corver. Vissering is tweemaal getrouwd: in eerste instantie met jonkvrouw Maria Adrienne Sandberg (1 zoon en 2 dochters uit dit huwelijk) na wier overlijden (5-3-1924) hij in het huwelijk trad met Geertruida Cornelia Krayenhoff van de Leur (1 dochter uit dit huwelijk).

Na een rechtenstudie in Leiden en promotie in 1891 op het proefschrift "Personentarieven van spoorwegen, Stelsels en kritiek", was Vissering in eerste instantie enige jaren werkzaam in de advocatuur in Amsterdam. In 1895 stapte Vissering over naar het bankwezen. De redenen voor deze overstap zijn niet geheel duidelijk, maar feit is dat Vissering achtereenvolgens de functies van secretaris van de Vereeniging voor de Effectenhandel (1895), directeur van de Kas-Vereeniging (1897), en directeur van de Amsterdamsche Bank (1900) bekleedde.

In 1906 werd Vissering benoemd tot president-directeur van de centrale bank van Nederlands-Indië, de Javasche Bank. Vissering speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling en uitbreiding van de werkzaamheden van de Javasche Bank en van de Indonesische economie.

In 1911 werd Vissering benoemd tot adviseur van de Chinese regering op het gebied van de munthervormingen in China, alwaar hij als een van de eerste Europeanen de rang van Mandarijn kreeg toebedeeld. Munthervormingen bleven een belangrijk interessegebied van Vissering, want ook later was hij betrokken bij munthervormingen, onder andere in Zuid-Afrika. In 1912 werd Vissering net als zijn voorganger bij de Javasche Bank, N.P. van den Berg, benoemd tot president-directeur van DNB.

Als president van DNB hield Vissering zich intensief bezig met de economische problemen van Nederland en Europa ten tijde van de Eerste Wereldoorlog en de wederopbouw van Europa na de oorlog. Zo vond er in 1919 ten huize van Vissering in het diepste geheim een bijeenkomst van vooraanstaande internationale personen plaats, aangaande prangende internationale economische en politieke problemen als gevolg van de oorlog (zie inv. nr. 22893). Hieruit kwam een memorandum voort (15 januari 1920). Uiteindelijk is hieruit via de Volkenbond de zogenaamde Conferentie in Brussel uit 1920 ontstaan waar Vissering een vooraanstaande rol in speelde. Ook was Vissering betrokken bij de daaraan gerelateerde Conferentie in Genua uit 1922.

Ook de financiële crisis, ontstaan door de beurskrach van 1929 speelde een rol in het presidentschap van Vissering, en speelde zelfs een rol in zijn aftreden. The Bank of England liet, ondanks eerdere verzekeringen van het tegendeel, in 1931 namelijk de goudstandaard van de Engelse Pond vallen. Dit had zware financiële consequenties voor DNB. Vissering besloot hierop, mede ook vanwege gezondheidsredenen, om vroegtijdig als president af te treden, en diende op 7 oktober 1931 zijn ontslag in, waarna L.J.A. Trip hem op 12 oktober als president opvolgde. Vissering trok zich hierna grotendeels terug uit het openbare leven.

Tijdens zijn gehele actieve leven heeft Vissering veelvuldig gepubliceerd. Ook bekleedde Vissering enkele belangrijke nevenfuncties. Zo was hij onder andere langdurig een actief lid van de Zuiderzeevereniging en lid van de Koninklijke Academie voor Wetenschappen.