De grondslag voor een gestructureerd beleid voor maatschappelijke dienstverlening werd in de jaren vijftig van de vorige eeuw gelegd door de instelling van het Ministerie van Maatschappelijk Werk. In de jaren zestig verschoof het accent naar zorg en verzorging, naar het corrigeren en opvangen van diegenen die in de groeiende welvaartsstaat niet mee konden komen. In de jaren zeventig richtte het welzijnsbeleid zich meer op de samenleving als geheel dan op individuele gevallen. Men wilde door middel van het welzijnsbeleid maatschappelijke ongelijkheid en achterstand bestrijden. Deze bestrijding kreeg een belangrijke plaats in het politieke denken en werd als instrument gebruikt om politieke doelstellingen te verwezenlijken. Historisch gezien waren particuliere en kerkelijke instellingen de initiatiefnemers geweest op het terrein van de maatschappelijke dienstverlening. De band tussen die particuliere instellingen en de overheid werd steeds sterker, totdat de overheid in vele opzichten gezichtsbepalend werd. In het midden van de jaren zeventig en in de jaren tachtig werd het beleid bepaald door decentralisatie, privatisering, bezuinigingen en door het verplaatsen (inpassen) van de zorgkant van het welzijnswerk naar het volksgezondheidsbeleid. De centrale rol van de overheid werd teruggedrongen en een aantal verantwoordelijkheden werden overgeheveld naar de lagere overheden.

In 1973 werd door het kabinet Den Uyl de Beraadsgroep Knelpunten Harmonisatie Welzijnsbeleid en Wetgeving (de voorloper van de Harmonisatieraad Welzijnsbeleid) ingesteld met als doel een nota te schrijven over de knelpunten in de harmonisatie tussen welzijnsbeleid en -wetgeving.De Knelpuntennota werd in 1974 aangeboden aan de regering. In deze Knelpuntennota kwamen de volgende zaken aan de orde: uniformering van de welzijnswetgeving decentralisatie van de uitvoering democratisering van de besluitvorming over de vormgeving van het welzijnsbeleid Enkele kernwoorden uit die tijd waren samenhang, bereikbaarheid, toegankelijkheid, flexibiliteit, rechtszekerheid, democratisch functioneren en deze woorden zouden, samen met de uitgangspunten harmonisatie en decentralisatie, in vrijwel alle daarop volgende nota's doorklinken. De uitvoering en planning van het welzijnsbeleid moest bij de lokale overheden worden gelegd, en dit moest worden geregeld via een kader- of raamwet voor 'specifiek welzijn'. Het specifieke welzijn besloeg de kernfuncties van het Ministerie van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk werk (CRM): zorg, educatie en recreatie. Het Voorlopig College van advies en bijstand voor de harmonisatie van beleid en wetgeving op het gebied terrein van het specifieke welzijn (verkorte naam: Harmonisatieraad Welzijnsbeleid / HRWB) adviseerde de minister in deze.

Samenvattend: 1973 Instelling Beraadsgroep Harmonisatie Welzijnsbeleid en Wetgeving 1976 Instelling Voorlopige Raad voor de harmonisatie van beleid en wetgeving op het terrein van het specifieke welzijn, beter bekend onder de naam Harmonisatieraad Welzijnsbeleid (HRWB) .Van 1976-1982 ressorteerde de HRWB onder het ministerie van Cultuur, Recreatie en Maatschappelijk werk (CRM). Vanaf 1982 (start Kabinet Lubbers I) werd de HRWB een extern adviesorgaan onder het ministerie van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur (WVC)..

Het instellings KB 84 dateert van 5 januari 1976. In 1976 was de HRWB nog niet echt operationeel. In oktober van dat jaar vond er wel overleg plaats tussen de minister en de Secretaris generaal van CRM en de heren Idenburg, Mulock Houwer en De Bruyn van de HRWB in verband met de benoeming van de leden en de installatie van de raad. De installatie van de HRWB was op 2 mei 1977. De notulen van de eerste vergadering dateren van 28 april 1977.

De HRWB bestond in totaal uit 9 leden, allen werkzaam op het gebied van welzijn en cultuur. Ze werden ondersteund door 4 bureaumedewerkers. De voorzitter en de secretaris werkten voltijds voor de HRWB, de leden van de HRWB niet. De voorzitter was prof. dr. Philip A. Idenburg. Hij studeerde sociologie aan de Universiteit van Groningen en Bestuurskunde te Pittsburgh (USA). Hij promoveerde in Groningen (1966) op de dissertatie "Het Gezag in de Onderneming". Van 1963-1969 was hij werkzaam aan de Technische Hogeschool Twente; van 1969-1977 was hij directeur van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG). In 1977 werd hij voorzitter van de HRWB en in 1982 werd hij tijdens zijn functie van voorzitter buitengewoon hoogleraar aan de universiteit van Groningen. Het bureau van de HRWB stond onder leiding van de secretaris mr. D.Q.R. Mulock Houwer.

De opheffing van de HRWB wordt door minister Brinkman van WVC al min of meer ingeluid in zijn brief aan de voorzitter van de raad dd 24 september 1985. Hij schrijft: "Naar de opvatting van het thans zittende kabinet zal aan een voortbestaan van de raad na 1989 niet veel behoefte meer bestaan". Expliciete stukken betreffende het einde van de HRWB bevinden zich niet in dit archief. De laatste aangetroffen notulen van de raadsvergaderingen datern van 7 december 1987. In die notulen wordt opgetekend dat "de positie van adviesorganen is verzwakt". Punt 8 in het verslag luidt: "WRR en HRWB: op weg naar een gelukkig huwelijk?". Duidelijke uitwerking van dat punt ontbreekt. De laatste raadsconferentie op 30 november had als thema: "Praktijk en toekomst van de HRWB-advisering" en tijdens deze conferentie werd gesproken over de eventuele opheffing van de raad, maar zonder een concrete datum. Ondanks het werkplan van 1988 is er geen neerslag van activiteiten van de raad in dat jaar. De raad houdt op te bestaan.