Kort na de inlijving van ons land bij Frankrijk werd de rechterlijke indeeling geregeld nl. bij Keizerlijk Decreet d.d. 18 October 1810.

In elk kanton werd een vredegerecht en eene rechtbank van enkele politie opgericht. Gedurende het geheele bestaan der vredegerechten, tot 1 October 1838, bleef deze rechterlijke indeeling gelden, behoudens eenige wijzigingen, vastgesteld bij Koninklijk Besluit d.d. 27 April 1824. Hierbij werd aan het arrondissement Gorinchem het kanton Schoonhoven toegevoegd, welke beide kantons van de provincie Utrecht werden afgescheiden. Bovendien werden de gemeenten, die volgens het Decreet van 21 October 1811 behoorden tot het kanton Kuilenburg, uitgezonderd de gemeenten Kuilenburg en Beest (die bij de provincie Gelderland werden ingedeeld), vereenigd tot een nieuw kanton Vianen, dat aan het arrondissement Gorinchem werd toegevoegd.

De competentie van den vrederechter in zaken van contentieuze rechtspraak werd geregeld in art. 10 e. v. van het Keizerlijk Decreet d.d. 8 November 1810; hij had de berechting over alle persoonlijke rechten en roerende zaken tot eene waarde van 50 francs zonder appèl en tot eene waarde van 100 francs met appèl; over vorderingen tot vergoeding van schaden, toegebracht aan land en veldgewassen; over grensgeschillen; over vorderingen tegen den huurder tot herstel aan huizen; over kwesties van loon, arbeidsovereenkomst, beleediging enz. Zaken van voluntaire jurisdictie waren aan den vrederechter opgedragen door art. 405 e. v. van den Code Napoléon (benoeming van voogden), art. 476 van dien Code (emancipatie), door art. 907 e. v. van den Code de Procedure Civile (verzegeling van boedels) enz.

Van de vonnissen, door den vrederechter in civiele zaken gewezen, kwam men in appèl bij de rechtbanken van eersten aanleg.

Volgens Décret Impérial d.d. 21 October 1811 behoorden tot dit kanton: Gorinchem, Ameide, Hoog-Blokland, Giessen-Nieuwkerk, Hardinxveld, Kedichem en Meerkerk.