Deze gebeurtenissen brachten ons ertoe om samen met een tweetal buurgezinnen in de kapschuur van onze overbuurman een schuilkelder te graven.Op 12 april diende het verwachte oorlogsgeweld zich aan.
Kort nadat wij ons in de schuilkelder hadden begeven, hoorden wij de eerste granaten komen. Daarna volgende er meer. Ze waren gericht op het afweergeschut dat de Duitsers achter een naburige boerderij hadden opgesteld. Toch raakten wij niet in paniek. Tussen de aanvallen door hoorden wij ook andere geluiden, zoals Duitse soldaten op het erf. Bij het bevel 'Auf die Brücke züruckziehen' begrepen wij dat dit het begin van de Duitse aftocht was.
Intussen werden wij steeds nieuwsgieriger naar de afloop van deze oorlog in het klein. Pas tgen vier uur in de middag kregen we daarover zekerheid. Eerst hoorden wij iemand lopen op de doorrit van de schuur. 'Het is een soldaot met een broen pak an', zei onze buurman. Hij zeat vooraan bij de uitgang van onze schuilplaats en had even om het hoekje gekeken. Enkele ogenblikken later stond die gesignaleerde soldaat met een mitrailleur in de aanslag voor ons 'hol'. Wij bedankten hem voor zijn komst.
Buiten liepen al veel inwoners van Westdorp, met inbegrip van enkele schippersgezinnen, tussen de langverwachte bevrijders op straat. Al gauw vernamen wij dat er onder de dorpsgenoten geen slachtoffers waren gevallen. Wel was er een boerderij afgebrand en hadden veel boerderijen en woonhuizen schade opgelopen. Ook zagen we onder de mensen een aantal jongemannen die ondergedoken hadden gezeten. We wisten niet dat ze zo dichtbij hadden gezeten. Een van de ondergedoken dorpsgenoten was tijdens de bezetting door de Duitsers doodgeschoten.
Op de Brink waren wij er getuige van dat enkele Duitse soldaten als krijgsgevangenen, onder zwaar gewapende begeleiding, het dorp uitmarcheerden. Het waren vooral Poolse infanteristen die de Duitsers uit Westdorp verdreven. Zij werden hierbij gesteund door Canadese tanks en andere, meest gepantserde voertuigen. Al dit materieel kwam aan het eind van de middag vanuit de richting Schoonloo naar Westdorp. De Poolse infanteristen waren vanaf Eesergroen het dorp binnengevallen. Zodoende werden de Duitsers van twee kanten in het nauw gedreven.
De Canadese militairen hadden veel spullen bij zich om aan de bevolking uit te delen. Terwijl veel dorpsbewoners nog bezig waren hun bevrijders enthousiast te begroeten, geberude er plotseling iets bijzonders. Een vrouw meldde dat er buiten het dorp ergens in een sloot nog een Duitse militair zat.
In een minimum van tijd reed er een lichte pantserwagen met grote snelheid, al schietend, in de richting die vrouw had aangewezen. Weldra zagen wij in de verte een kleine witte vlag, of iets wat daarop leek, omhoog gaan. Daarna keerde de uitgerukte pantserwagen, met de gevangen genomen Duitse militair voorop, bij ons terug. De talrijke omstanders juichten de Canadezen toe en begroetten de Duitser met hoongelach. Het was de laatste van de uit Westdorp verdreven Duitsers die wij zagen.
