Wij (= vader + moeder + de baby + ik) woonden in Amsterdam-West, vlak bij wat voor mij de laatste straat van Amsterdam was: de Westlandgracht. Daarvandaan had je een prachtig uitzicht naar de kant waar de vliegtuigen vandaan kwamen. Er kwam bij ons in de buurt wel eens een verdwaalde bom, bestemd voor het Luchtvaartlaboratorium terecht, maar dat hoorde, dacht ik, bij de drop(pings). Ook vielen er 's nachts bomen naar beneden in die winter: in de hele buurt waren de kolen op en onder andere mijn bovenbuurman zat in het ploegje mannen, dat 's nachts het hout ‘organiseerde’. Toen alle bomen ‘naar beneden’ waren gehaald en opgestookt, liepen mijn ouders met de baby en met mij naar Amsterdam-Oost in de buurt van de Middenweg. Daar woonde familie die nog wel kolen hadden, maar geen bruine bonen, zoals ons gezin. Ook daar kwam er wat uit de lucht vallen, namelijk Zweeds brood. Er werd ons, kinderen, voorgespiegeld dat het fantastisch zou smaken, maar dat viel tegen. Tijdens de laatste maand voor de bevrijding liepen wij weer terug naar onze bovenwoning in Amsterdam-West. Daar was onze deur beklad met lichte verf. Volgens mijn ouders omdat wij Heil heetten en die naam de mensen deed denken aan ‘Heil Hitler’. Achteraf weet ik niet of die verklaring juist was. Niet lang daarna vielen er voedselpakketten uit de lucht, onder andere op het dak van de de drogist ‘Wimpie van Alles’, die bij ons om de hoek in de Heemstedestraat woonde. In die tijd heb ik aan mijn vader gevraagd wat 'drop' nu precies was. Hij legde uit dat dat zwarte snoepjes waren, klein en ruitvormig. Van de bevrijding kan ik me alleen herinneren dat ik die dagen doorbracht op de Westlandgracht, turend naar de lucht, in de hoop dat er vliegtuigen aan zouden komen die de drop op het juiste moment naar beneden zouden werpen, precies in mijn mond.
