Oostwaarts gaan zij De oorlogsmoede mannen Op weg naar hun verlorenheid Verslagen sjokkend De rug gekromd Hun oude karren krakend Treurig houden de ribbenkasten De laatste paarden overeind Voortzeulend het kanon Ooit verderf zaaiend Nu de honger oogstend Bruggen die nooit meer opengaan Triomfbogen die niet bestaan Opgeblazen scherven Strooiend als confetti op ons dak Laatste oorlogsdaad de aftocht Vorm van pijnlijk heldendom Soldaten zonder toekomst Onvolgroeid kapot gegaan Net goed val Dood Donder op denken wij En juichend kruipen we Uit onderkruip holen Voorbij mijn kindertijd Friesland is bevrijd.
