Gruwelijke ervaring van N.S.B. kinderen en moeder in gevangenschap in Veenhuizen (1945- 1946)

Veenhuizen

Gevangenis Norgerhaven

Mijn vader was lid geworden van de N.S.B.

Begin september 1944 (na 'dolle dinsdag') vertrokken wij met ons hele gezin uit Rotterdam naar Assen. Daar aangekomen werden wij opgevangen in een school en een week later verspreid ondergebracht in diverse dorpen aldaar. In een huisje in het dorpje 'Een' (Drenthe) kwam de bevrijding van mei 1945.

Ruw werd ons gezin door de ondergrondse beweging uit het huisje gehaald en afgevoerd in een legerauto (moeder met 5 kinderen in de leeftijd van 1 t/m 14 jaar). Aangekomen in Veenhuizen werden wij opgesloten in de gevangenis (gebouw Norgerhaven). R.W.I. gesticht. Ook de rest van ons gezin, oudere kinderen en vader, werd in gevangenissen in Veenhuizen elders ondergebracht.

Ik was er als 11-jarige jongen en ben nu 75 jaar oud. Op water, droog brood en waterige soep verbleven wij daar gedurende ca. 9 maanden onder zeer slechte omstandigheden. In een zaal beneden en een buitensppeelplaats vermaakten wij ons en sliepen wij in afgesloten kooien.

Wij hebben er vele ontberingen moeten doorstaan en vermagerden snel. Na ca. 9 maanden werden wij gescheiden en van elkaar afgezonderd. De kinderen moesten naar Alphen a/d Rijn en moeder moest met 2 kinderen naar Diever (Drenthe).

Na een week werden wij opgenomen door een familie uit Rotterdam en zijn wij uiteindelijk na een poosje weer in een huurhuis terecht gekomen en herenigd.

Later in 2004 hebben enkele uit ons gezin Veenhuizen weer bezocht. De gevangenis 'Norgerhaven' is nog steeds in gebruik waar wij hebben gezeten. Ook hebben wij het bijzijnde gevangenis-museum bezocht en het filmpje bekeken dat werd gedraaid. Het viel ons op dat er totaal niets werd gezegd over het verblijf destijds van ons in de gevangenis in de vleugel van 'Norgerhaven' in 1945 - 1946.

Het doodzwijgen in Veenhuizen van het verblijf van N.S.B.-ers (en hun gezinnen) in gevangenissen tussen 1945 - 1947 is nog steeds van kracht gebleven.

Het gevangeniswezen en de directie van het museum ontkent dat er destijds aldaar vrouwen met kinderen hebben gevangen gezeten.

In één woord: schandalig.

Namens,

een zoon van een 'foute' vader die zijn gezin in leven wilde houden d.d. januari 2010