Dan terug naar je moeder die ik totaal niet kende. Ook niet mijn oudere zus die daar al was. Mijn moeder was inmiddels hertrouwd en van ons werd verwacht vader te zeggen tegen een man die totaal vreemd was. Over het NSB verleden van mijn moeder werd niet gesproken en ik denk dat in het begin mijn stiefvader er ook niet van wist. Mijn moeder mocht niet meer stemmen maar ze zei dat ze politiek niets vond en dus niet ging. In die tijd was men verplicht te stemmen. Het woord NSB hoorde ik voor het eerst nadat ik op mijn 15e seksueel was misbruikt op het werk. Een andere man deed samen met mij aangifte bij de politie. Dit zeer tegen de zin van mijn ouders. Tijdens een gesprek met de advocaat van de verdachte werd mij het volgende gezegd: Je denkt toch niet dat de rechtbank een kind van NSB ouders zal geloven en zo ging de zaak in de doofpot. Thuis natuurlijk gevraagd wat NSB inhield maar daar had ik niks mee te maken dus pas veel later ben ik dat gaan uitzoeken. Merkwaardig is dat ik mijn moeder nooit heb willen confronteren met wat ik te weten was gekomen. Ik had in het verleden echter geen enkel bewijs dat zij lid was geweest. Ik kon pas in de archieven wanneer zij zou zijn overleden. Ok, zolang mijn moeder leefde was het niet mogelijk voor mij in het archief van mijn vader te kijken die in Zeilberg (1944) omkwam als NSB soldaat.Omdat ik geen enkel bewijs had wilde ik niet geloven dat mijn vader was omgekomen en deed zoveel pogingen om achter de waarheid te komen maar tevergeefs.Toen na een noodlottig ongeval waarbij mijn broertje van 8 maanden oud omkwam werd de thuis toestand steeds slechter en dat resulteerde in een zelfmoordpoging toen ik 18 jaar oud was.Nu om mijn 69ste heb ik dus de monoloog die heel veel heeft gebracht. De waarheid over mijn vaders dood. Het zien van zijn graf. Het ontmoeten van neven en nichten die ik niet kende. Maar het meest goede is dat ik blij ben gewoon open te kunnen spreken over mijn verleden.Met de monoloog die ik nog twee keer zal spelen (tenzij er nog aanvragen komen) hoop ik mensen over de streep te hebben getrokken om ook hun hart open te breken. Ik heb gemerkt dat de mensen het heel bijzonder vinden dat je over je verleden praat en dat ze zo begaan zijn met wat je is overkomen. Men snapt nu gewoon dat je als kind nooit veroordeeld kunt worden voor de daden van je ouders.Ik zou elk kind van een NSB-er willen adviseren om je hard open te breken omdat het echt helpt. Het verleden is nooit meer te veranderen maar het gaat om je innerlijke rust die wij allemaal verdienen.
Mijn jeugd
Mijn herinneringen aan de naoorlogse jaren en hoe ik hier nu mee omga Mijn eerste herinnering speelt zich af in een kindertehuis voor NSB kinderen. De behandeling daar was zeer slecht. Later werd ik samen met mijn zus geplaatst in een pleeggezin waar het geweldig was. Het merkwaardige is dat ik altijd dacht dat ik daar een aantal jaren verbleef maar bij onderzoek bleek het slechts 6 maanden te zijn.
