Mijn moeder vertelt...

1971

Op een middag zaten mijn man en ik samen met mijn moeder een glaasje wijn te drinken. Mijn moeder vertelde dat zij aan mij “zo een klus had gehad” bij de geboorte. Waarop ik zei dat zij er toch mooi een dochter aan had overgehouden en wel haar enige dochter.

Waarom ik dat zei weet ik niet maar ik zei het . Mijn moeder verstarde iets en zei, moppelde “ja voor zover jullie weten”. Na enig aandringen van mijn man’s kant kwam het verhaal eruit.

Zij had een dochtertje gehad en dat was in 1944 geboren. Het meisje was van een Duitste soldaat en zij waren verloofd……hoe oud was mijn moeder helemaal……maar oorlogstijden zijn andere tijden. Mijn moeder vertelde dat er uiteraard meer meisjes zwanger werden en dat na de bevalling deze kinderen werden opgevangen in een tehuis.

Echter toen de Duitsters aan het terugtekken waren, kon en mocht zij haar kind niet ophalen en bleef het achter in….? Mijn moeder had haar nog gezien toen zij oorontsteking had en volgens het Rode kruis, zou zij daar aan overleden zijn? Begraven? Waar? Of leeft zij nog? Mijn moeder was zeer geëmotineerd en vertelde dat het haar allemaal toen niet meer kon schelen in die tijd... De terugreis te voet, de verkrachtingen, de vernederingen…het op het rijtje moeten staan met andere voortvluchtigen….de man naast haar had zijn ketting aan haar gegeven en werd even later doodgeschoten en in zijn eigen gedolven graf gegooid. ”het was waarschijnlijk mijn tijd nog niet” waren haar woorden op mijn vraag of zij niet bang was geweest.

Zwanger terug uit de oorlog, kaal geschoren worden door de kapper die toen, we spreken over 1971, nog steeds bij ons in de straat woonde en waar wij niet heen mochten gaan ook al was het druk bij de andere kapper …... Mijn oudste broer werd geboren in 1946. Wie zijn vader is zullen wij nooit weten daar hij verwekt is tijdens één van de vele verkrachtingen. Natuurlijk was bekend dat mijn oudste broer “in de oorlog” was verwekt.

Mijn moeder vertelde eens dat er op het zuigelingenburo werd gezegd “u wilt hem zeker geen borstvoeding geven he, omdat het en “onecht”kind is”. Mijn moeder heeft er voor gevochten om mijn broer bij zich te houden. Een tante stelde voor hem toch maar te laten adopteren maar mijn opa zei altijd “beter een teveel uit de oorlog dan een te weinig”. Wat er met mijn oudste zus is gebeurd weten wij niet. Leeft zij nog of is zij echt dood? Volgens mijn moeder was zij begraven onder een andere naam……..