Aan hen allebei kon ik merken dat ze er weinig van verwachtten. En dat het verhaal blijkbaar al een tijdje de ronde door de familie deed. Mijn fantasie sloeg op hol. Een rijke oom in Amerika. Een suikeroom. Stel je voor dat het wáár was. Ergens moest dat verhaal toch vandaan komen?
De jaren verstreken. Oma overleed. Niet lang daarna gaf ook opa er de brui aan. Hun flatje werd leeggeruimd. Opeens moest ik aan de erfenis uit Amerika denken. Nooit meer had ik er iets van gehoord. Maar eigenlijk hinderde dat niet, we hadden er met zijn allen veel lol om gehad.
Jaren later, besloten ‘mijn’ Albert en ik een keertje echt uit te pakken. “Wat zullen we gaan doen jongens?” vroeg ik de kinderen. “Wat denken jullie van vijf dagen New York?!" Blije gezichten: “Yes, gaaf!!”.
We liepen van 42nd naar Brooklyn Bridge. We bezochten Central Park, dat we vanaf het dakterras van het Metropolitan Museum bewonderden. We shopten on Broadway. We vergaapten ons aan de prachtige winkels op Fifth Avenue. Ontbeten met pancakes en scrambled eggs. Dineerden in Ellen’s Stardust met zingende serveersters en obers. De kinderen droomden al van een toekomst aan NY University. We slenterden door Greenwich Village, Madison Square, Washington Square. Allemaal even geweldig.
De laatste dag bezochten we het Statue of Liberty en Ellis Island, de plek waar al die gelukszoekers ooit waren aangekomen. In een grote hal, vol verwachting. Buiten stonden rijen zuilen met namen van de gelukkigen die het land van onbegrensde mogelijkheden mochten betreden. En opeens schoot mij Het Verhaal weer te binnen. “Hé jongens, kom eens mee!” En wat denk je? “The Martin Pezenbrinker Family”! Echt, het stond daar. Dus toch! Oma had gelijk. Met suikeroom Martin in gedachten voelde ik me New Yorker met de New Yorkers. De rest van de dag liep ik arrogant verder rond in míjn stad.
Mijn trots was helaas van heel korte duur. Eenmaal thuisgekomen ben ik gaan googelen. Alhoewel een paar generaties later: 'Onze tak’ heeft toch maar mooi de boel opgelicht. Jammer hè? Maar dát ga ik de kinderen niet vertellen. Dat blijft tussen ons, hè oma?
