Al van jongsaf aan weet zij: ik ben niet gebonden aan Italië ik kan overal wonen en leven. Tijdens haar studie in Moderne Taal en Literatuur, aan de Universiteit van Rome, vertrekt zij naar Parijs. Vervolgens zij woont en werkt ook in Londen, Goteborg en Stockholm. Zij studeert af in het eigentijdse Zweeds theater. Uiteindelijk woont zij drie jaar in Zweden, waar ze de PR en de organisatie van een tournee in Italie doet voor een bijzonder theatergroep.
Hoewel ze er niet meer permanent zou willen wonen, is Luisa regelmatig in Italie. Vooral in Rome en in Umbria waar haar ouders, andere familie leden en de meeste van haar vrienden wonen. Haar ouders zijn wat ouder, zowel fysiek als op afstand is zij bij hen zeer betrokken.
Als zij tijdens een Nederlandse tournee ontmoet een Nederlands theatercriticus die bovendien dol op Italie is, na een tijdje tussen Stockholm en Amsterdam heen en weer gereist hebben, besluit ze in 1983 zich in Amsterdam te vestigen. Nederland was in die tijd heel open en een zeer inspirerende broedplaats voor de innovatieve podiumkunsten.
Vanuit Amsterdam vertegenwoordigt Luisa diverse internationale danstheater groepen: danstheater is een expressieve vorm van dansen die het theater dicht benadert. Zij zorgt voor promotie, coproducties en distributie van voorstellingen in deze dansvorm. Ook gezelschappen uit Italie o.a. La Gaia Scienza, Gustavo Frigerio en Sosta Palmizi, worden door Luisa vertegenwoordigt.
In 1986 komt de opdracht, op uitnodiging van de Rotterdamse Kunststichting en mede gesubsidieert door de Ministerie van Cultuur, om een werkplaats voor jonge getalenteerde danstheater makers op te richten. Dat wordt Studio al Porto in Delfshaven: 600 m2 met twee dansstudio’s, kantoren en een artists’ residence. Deze werkplaats blijft zes jaar bestaan: talloze voorstellingen en presentaties werden mogelijk gemaakt door Studio al Porto. Het heeft o.a. ook bijdragen aan het tot stand komen van de werkplaatsen circuit in Nederland waar aandacht en ruimte werd besteed aan het werk van jonge makers.
Begin jaren negentig wordt Luisa moeder van een dochtertje. Luisa besluit om uit de danstheaterwereld uit te stappen, zij blijft ermee verbonden door haar passie en functies als bestuurder. Doorslaggevende voor een nieuwe wenting in haar leven werd haar management baan bij de Narwal in Wassenaar, een taleninstituut waar talen op een bijzondere effectieve nieuwe manieren geleerd werden. In deze jaren doet zij veel ervaring over hoe anders kun je leren en hoe anders en effectievere kunnen de hersens mogelijkheden gebruikt worden in leerprocessen. Zo komt zij op het idee om in 1999 haar eigen bedrijf te starten.
Nog dagelijks wordt Luisa gevraagd of zij niet terug zou willen naar Italie. Luisa voelt zich in haar hart Italiaans, nog altijd heeft zij een Italiaans paspoort.
