Mijn vader vertelde toen zijn idealen. Zag Hitler als de redder van alle werkloosheid (jaren 30) en dus ook toekomst voor hen beiden. Een gezin stichten met kinderen. Moeder en vader waren in 1936 getrouwd, dus in een heel moeilijke tijd. Hij werkte in het fruit met alleen maar joden, die voor de oorlog naar Amerika zijn gevlucht. Mijn moeder heeft haar hele leven de haat geuit tegen de Joden. Wat voor mij heel vervelend was, daar ik naderhand een goede Joodse vriendin kreeg, die mij haar vreselijke verhaal vertelde (was de enige overlevende van haar familie). Het vreemde was dat alleen de familie van mijn vaders kant (uit Amsterdam - zeer arm) zich met de NSB verenigde. Mijn moeders kant niet, zelfs niet haar tweelingzusje, die in Utrecht woonde en wij in Rotterdam. Mijn oma (van moeders kant) heeft ook gezorgd dat de inboedel van ons huis in Rotterdam bewaard gebleven is bij onze vlucht naar Duitsland in okt.1944. Mijn oudste zus (van 1939) kan zich nog iets van de vlucht herinneren. Lange treinreizen. Overnachtigen in scholen met om zich heen alleen maar bombardementen. Totaal niet welkom in Duitsland. Wat ze tenslotte gehoopt hadden!! Vader kon als boekhouder in Hannover werken en toen in augustus 1945 terug met mij als jongste. Mijn zussen zijn van 1939 en 1942. Mijn moeder werd niet kaal geschoren en praatte zich overal uit en kon dus terug naar Rotterdam, waar ze 3 jaar bij mijn oma (van moeders kant) gewoond heeft met ons in een klein huis. Mijn vader, die in de oorlog al t.b.c. had, kwam na allerlei rechtspraken (gelezen uit zijn dossier uit het archief in Den Haag) in Wezep (??) - in een Rode Kruis sanatorium. Ik weet nog steeds niet precies, waar het is!!
Uit zijn dossier bleek dat hij zich uitstekend had gedragen en daar de hele financiele zaken op orde heeft gebracht. Ze waren zeer tevreden over hem. Voorts vond ik mijn geboortegegevens op een kattebelletje in het dossier. Ik ben daar 17-9-2001 geweest, toen mijn ouders overleden waren. Van dit bezoek is een radioreportage gemaakt bij de VARA door een vriendin van vroeger die bij de VARA werkte. De ontdekking van de werkelijke gang van zaken bij zijn terechtstelling en waarom hebben mij reuze geholpen. Mijn vader was geen misdadiger. Hij kwam uiteindelijk vrij (nog net niet gescheiden van mijn moeder) in 1948. Hij kreeg werk als boekhouder via mijn oma's (moeders kant) broer, die een zaak in motoronderdelen had en wij kregen een huis, dat bij de zaak hoorde. Mijn vader kwam vrij (????), toen hij werk had en zijn vrouw en kinderen kon onderhouden. Mijn vader was echter gedoemd om zijn hele leven bij een oom te werken. DiT heeft hem op zijn zestigste opgebroken door een slagaderlijke bloeding en toen kon hij niet meer werken. Het was zo erg dat hij - wat er toen al was - geen uitkering wilde. Ze kregen in die tijd een erfenis van een tante ( ook NSBster) en leefden een aantal jaren in rijkdom. Vader leefde op zijn vakanties naar Italie, waar mijn beide zusters nu al 40 jaar wonen. Hij had graag reisleider willen worden of accountant. Hij heeft on alle drie naar de HBS gestuurd en wij moesten het dan ook halen. Achteraf zijn wij hem reuze dankbaar daar hij er echt krom voor heeft gelegen. Het was erg elite en meisjes kregen nog niet zo'n goede opleiding. Dit was dus een compensatie voor hem, daar hij nooit heeft kunnen studeren. Hij is overleden in 1984. Zijn lichaam was volledig op. Niets functioneerde meer. Hij was 74 jaar. Mijn moeder heeft toen een oude vriend ontmoet (een SSer) uit haar verleden, waar ze ook nog steeds contact mee houden gehouden. Daar is ze nog een aantal jaren mee getrouwd. Op het laatst van haar jaren, dat ze leefde, heeft ze me nog iets verteld. Hoe vreselijk het was in Duitsland, toen ze er was en de totale chaos bij de bevrijding in Duitsland. Onze ergste dag was de dodenherdenking van 4 mei. Daar heb ik nog af en toe last van. Ook mijn eerste huwelijk was een ramp. Ik werd op mijn verleden aangekeken, moest mijn geboorteplaats vervangen in Rotterdam. De ouders van mijn ex man waren heel erg anti-Duits vanuit de oorlog.
