Toen boeide het allemaal nog niet zo maar hoe ouder je wordt, hoe meer het gaat leven. Zo heb ik tijdens de Dodenherdenking toch altijd de nare bijsmaak, dat mijn grootouders hun bijdrage aan de jodenvervolging hebben geleverd. In welke mate en of ze ook jodenhaters waren, weet ik niet.
Mijn moeder heeft haar bovenstaande verhaal wat ze afdraait en voor de rest zwijgen zij en haar broers.
Het enige dat ik weet is dat ze op een Duitse school zat in Utrecht en zich altijd zo bijzonder voelde, omdat ze Duits sprak en dat ze na dolle dinsdag in Duitsland zijn terecht gekomen in Himmelpfort. Mijn moeder vertelde dat ze bij een bankdirecteur zat en het zo leuk hadden.
Na de oorlog werd het drama natuurlijk compleet: interneringskampen, mijn grootmoeder die daar zwanger is geraakt van een tweeling en de beide kinderen ook weer is verloren.
Mijn moeder en haar jongste broer zijn gelukkig in een fantastisch pleeggezin terecht gekomen. Haar broer woont nu buiten Europa en is volgens zijn vrouw pas op zijn 18e geboren. Voor die tijd weet ze van niets.
Mijn moeder heeft het gezin wat ze later heeft gekregen (mijn vader en mij) als een leeuwin proberen te beschermen. Te pas en te onpas dus. Zelfs later toen ik al getrouwd was vertelde ze mijn vader dat ze mijn knappe vriendinnen in de gaten hield, zodat mijn man er niet mee vandoor kon! Totaal nergens op gebaseerd. Tja, verstikkend dus, zo verstikkend dat ik op mijn 19e het huis ben uit gegaan.
De band is nu goed maar je merkt dat er een groot hoofdstuk is wat, zoals ze zelf zegt, afgesloten is maar nog altijd leeft.
Ik heb nu de enorme drang om de waarheid boven tafel te krijgen. Het Utrechts Archief lonkt maar ik ben zo bang om niets te vinden. Mijn grootouders zijn gescheiden na de oorlog, mijn oma is overleden in 1949 en mijn opa in 1956 in een psychiatrisch ziekenhuis in Boekel. Zelf denk ik, dat hij gek is geworden van ellende: alles kwijt, huis, vrouw, kinderen, statenloos.
Liever heb ik de complete waarheid over het NSB verleden dan wat lukrakre verhalen van wat toen een kind van 10 was.
De oorlog is dus nog niet voorbij voor mij!
